Türkiye'de 31 Mart'ta yapılan yerel seçimler, Türkiye'nin iç politikasında pek çok değişikliğinin başlangıcı olabilir.

Tüm büyük partiler seçimlerden galip geldiklerini iddia ediyor ve hepsinin gerçekten bunu yapmaya hakları var, çünkü bakış açısına bağlı olarak, herkesin gurur duyacağı bir şey var.

İktidardaki Adalet ve Kalkınma Partisi (AKP), aşırı sağcı Milliyetçi Hareket Partisi (MHP) ile işbirliği içinde, seçim kampanyası sırasında, Türkiye'nin bekasının, Amerika başta olmak üzere Batı ülkelerinin Kürt davasına verdiği destek nedeniyle tehlikede olduğu temasını, yoğun olarak işledi. Bu nedenle hükümet bloku, seçim boyunca ana muhalefet partisini Kürt yanlısı parti ile işbirliği yapmakla suçladı.

Muhalefet ittifakı Türkiye için bir beka sorunu olmadığını, olsa olsa iktidar partisinin bekasının tehlikede olabileceğini söyledi. Seçimlerin sonuçları, seçmenlerin, en azından “beyaz Türkler” denilen - eğitimli seçkinler, kent aydınları ve laiklerin – hükümetin anlatısına çok da inanmadığını gösteriyor.

Seçimlerin sonucunu derinlemesine incelemek için serilerce kitap yazılabilir. Bunlar arasında en önemli birkaçı şunlardır: Seçim kampanyasındaki eşitsiz rekabete ve sayısız kısıtlamaya rağmen, Türk seçmenleri iktidar partisine turuncu kartı gösterebildi.

Diğer bir sonuç ise, ülkenin en büyük iki seçim bölgesinde, İstanbul ve Ankara’da, belediyelerin Yüksek Seçim Kurulu’nun kararı henüz netleşmemiş de olsa iktidar partisinden ana muhalefet partisine geçtiği yönünde. 1994'ten beri bu iki şehir, Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan ile benzer fikirde olan siyasi partiler tarafından yönetiliyordu.

Bu iki metropolün muhalefete kaybedilmesi büyük bir değişimdir. Her ikisinde de seçimler nispeten küçük bir oranla kazanıldı, ancak ne olursa olsun, sonuçlar doğrulanırsa, bu büyük metropoller ana muhalefet partisinden belediye başkanları tarafından yönetilecek.

Muhalefet partisi tarafından idare edilecek illerin toplam nüfusu, Türkiye’nin nüfusunun yarısına yakındır. Ayrıca, Türkiye’nin Gayri Safi Yurtiçi Hasıla’sının yüzde yetmişinden fazlası bu illerden geliyor.

Merkezi hükümet bu değişiklik nedeniyle bu illere kamu fonlarının akışını azaltırsa ve merkezi hükümet ile büyük metropoller arasında büyük bir sürtüşmeye neden olursa bazı zorlukların yaşanması muhtemeldir.

Seçimde sürpriz, neredeyse var olmayan Türk Komünist Partisi'nden aday olan Mehmet Maçoğlu'nun Tunceli ilinin belediye başkanı seçilmesiydi. Önceki seçim döneminde, Maçoğlu aynı ilde bulunan küçük Ovacık ilçesinin belediye başkanıydı.

31 Mart seçimleri, seçmenlerin Erdoğan’ın cumhurbaşkanlığını onaylayıp onaylamayacağına dair bir sınav olarak kabul edildi. Sonuçlar, seçmenlerin yüzde 45'inden biraz azının Erdoğan'ı desteklemeye devam ettiğini gösteriyor.

MHP tarafından verilen destekle bu destek yüzde 51.4'e yükseliyor. Ancak MHP’nin desteği, hükümeti topal ördek konumunda bırakıyor, çünkü aşırı sağ milliyetçi parti, iktidar partisiyle her noktada birleşmeyebilecek bir gündeme sahip.

Seçim sonrası döneme gelince, Türkiye'de önümüzdeki dört buçuk yıl için başka bir seçim yapılmayacak. Bu nedenle, hükümetin ülkenin içinde bulunduğu sorunları çözememesine ilişkin mazereti kalmadı. Ekonomi birinci öncelikli sorun çünkü Türkiye'nin seçmenlerinin önemli bir kısmı demokrasi, temel haklar ve özgürlüklerden önce ekmek parasıyla ilgilenmek durumunda.

Köklü sorunları olan ekonominin yapısal reformlara ihtiyacı var ve bunların uygulanması kolay değil. Bu çözümlerin bir kısmının sonuçları bir sonraki seçimlerden kadar ancak belli olacak.

Bu nedenle hükümetin hızlı hareket etmesi ve eksiklikleri gidermek için doğru araçları seçmesi gerekiyor.

Dış politikada, Rusya'dan S-400 hava savunma sisteminin satın alınması, ABD'nin buna tepkisi, Amerikan F-35 avcı uçağının Türkiye'ye satışı, AB ve Suriye bataklığı ile ilişkileri (İdlib, Fırat'ın doğusundaki Menbiç, Türkiye-Suriye sınırında kurulacak güvenli bölgeler).

Seçmen tarafından gösterilen turuncu kart, iktidar partisini aynı anda hem dikkatli ve hem de başarılı olmaya zorlayacak gibi görünüyor.