1- Barış. Bir yaşına basan minik oğlumuz. 2013 yılına ait “şehit” ve “etkisiz hale getirilen” bilançolarının gurur verici boş sütunları. Şefkat Tepe dışında kesilen çatışma haberleri. “2013 kanlı geçecek”, “Baharda yine savaş çıkar” diyen “uzman”ların yüzlerindeki geçmeyen morluklar. Birleşip voltranı oluşturan “AKP’yle barış olmaz”, “PKK’yla barış olmaz” lobilerinin kursakta kalan hevesleri. Tutuklanamayan Hakan Fidan. Düşürülmeyen hükümet. Devletin paralelini, derinini her halini en iyi tanıyan Öcalan. 2014 yılına girerken 2015 yılına kırmadan taşınılacak hassas hediye paketi.

2- Erdoğan: Başbakan. Hâlâ. Muhtıralar, parti kapatmalar, bitirme planları, suikast girişimleri, kumpaslar, direnişler, kasetler ve şantajların sökmediği. 2012 biterken “MHP’nin oylarına oynayan” “Ankaralılaşmış”, 2013’e girerken “Barışın Başbakanı” ilan edilen. 2013’ün ilk altı ayını “devrimci”, ikinci altı ayını “devrilmesi gereken” olarak geçiren. Evini önce direnişçilerin sonra polislerin basmaya çalıştığı ‘diktatör’. Oğlunu savcıların elinden zor kurtarabildiği tek adam rejiminin başı. Paralel devletle derin devleti bitirip, şimdi de paralel devleti bitirmeye hazırlanan zamane 2. Mahmud’u. NŞA’da bu yıl Çankaya’ya çıkması gereken. Çıkmaması için uzaylıların istilasına bile razı olunan. Esad’ın jetleri Ankara’yı bombalasa alkışlayacak kadar hasımları olan. Ama Üsküp’te, Pakistan’da topladığı kalabalıkları muhaliflerinin İstanbul’da toplayamadığı. Yılı, Pınarhisar’dan dün çıkmış gibi mağdur bitiren. Yeni yılda da balkon konuşmalarının en iddialı adayı. Cemal Paşa’nın torununun, bir Şirket-i Hayriye kaptanının oğlunu her gün istifaya çağırabildiği ileri demokrasinin çıtasını yükseltmesi beklenen...

3- Gezi: Allah’ın herkesin kalbine göre verdiği. 27 Mayıs’tan beri laiklerin en büyük politik başarısı. Ulusalcılığın, anti-emperyalizmin CNN’e canlı bağlanması. Orantısız zekâlı vatandaşın doldurduğu, Hülooğ diyen halkın giremediği politik Disney Parkı. Koç Holding'le TKP’yi aynı cephede birleştiren sur sesi. Cem Boyner’in içinden çapulcu çıkarıp Marx’a sakalları yolduran. Terrakotta Ordusuna dönmüş Mustafa Kemal’in askerlerini yeniden harekete geçiren can suyu. Liberalleri, solcuları Mustafa Kemal’in askerlerine levazımatçı yaptıran, Talat Paşa Komitesi ile Ermeni direnişçileri yan yana düşüren, Çare Sarıgül bile dedirten çaresizlik. Bozuk para gibi harcanan “Yine çıkarız ha” kozu. Sandığa karşı barikatın gücüne iman. 2014’te yeniden gelene kadar çağrılacak kutsal ruh...

4- CHP: İstanbul burjuvazisinin yap-boz oyuncağı. Ergenekon, Esad, DHKP-C ile bir kol mesafesindeki Cumhuriyetin kurucu partisi. Bir zamanlar her taşın altında aradığı cemaatin beddualarına yatırım yapan laik parti. İktidarın sadece kaset, medya ve dosyayla değiştiğini zanneden tembeller kıraathanesi. Kılıçdaroğlu’nun yolsuzluk dosyaları tükenince, Sarıgül’ün yolsuzluktan ihraç dosyasını masaya koyan kumarbazlık. Yolsuzluktan ihraç ettiği siyasetçinin önünde diz çöken iktidar hasreti. Merkez sağcı son 20 kişinin oyuna talip, Demirel’in değdiği siyasi deha. MHP’yi CHP’lileşti diye eleştirip istifa eden MHP’linin de girebildiği açık kapı, her şey dahil sistemi. Sandığa kadar iktidar ümitlerini koruyan siyasi parti modeli. Hükümetin istifasını isteyip bir türlü seçim istemeyen demokrasi fobisi. 2014’te oklarının hepsini atması beklenen. Okları kalmayınca...

5- Cemaat: Artık bavulları açıp siyasi alana yerleşen. Israrla kutusuna yürüyen ama hâlâ yürümüyormuş gibi yapan. Devlete sızmayı, gönüllere sızmaya tercih etmiş sonsuz Sızıntı kaynağı. Montesquieu’yü mezarından kaldırıp “kuvvetler ayrımımda siz yoktunuz” diye bildiri dağıttıracak iktidarın paralel ortağı. Ağlayan Çocuğu bile tutuklayıp götürebilecek polis ve savcılarla, Unkapanı prodüktörlerinden daha çok kasetle anılan. 2014’te laiklerin en büyük ümidi.