Bir yıl daha geçti.

Dün Hrant Dink’in öldürülmesinin 8. yılı da geride kaldı.

Elde ne var?

Uzak açı bakınca elde iki şey var...
Bir: Onlarca soruşturma, pek çok gazeteci kitabı, Devlet Denetleme Kurulu ve Başbakanlık Teftiş Kurulu Raporları, ihmali sabit onlarca kamu görevlisine rağmen, şu anda sadece bir tetikçi, bir, iki azmettirici...

İki: Araçsallaştırılan bir cinayet dosyası... Hrant’ı araç kılan, kullanan iktidar kavgaları hem adli dosyalara yansıyor, hem meydanlara... İktidar cemaate işaret ediyor,  cemaat ulusalcıları gösteriyor, iktidarı cinayet sorumlusu ilan eden var, Hrant’ın yakın dostları, liberaller bile hedef yapılıyor cinayet üzerinden...

İlki için umudu hiç kaybetmemek gerek.

O umut biterse geriye hiç bir şey kalmaz...

Bu sistem, bu ülke, bu devlet gerçekten temizlenmek, arınmak, yeniden yapılanmak istiyorsa, ilk hedefi Dink cinayetini tam ve gerçek anlamıyla çözmek olmalıdır.

Siyasi irade ağırlığını koyarsa, kendisini arındırma yolunu seçerse, yargı üzerindeki siyasi bagajı ve endişeyi atarsa, bu, pek ala mümkündür.

Tersini düşünün... Bu cinayet çözülmediği takdirde tüm bir devlet sistemi askerinden MİT’ine, jandarmasından emniyetine kadar töhmet altında kalmaya devam edecektir.

Genelkurmay 2. Başkanı'nın hangi saikle MİT Müsteşarlığı'nı arayıp Dink’in uyarılmasını istediği ortaya çıkmadan, ihmali görülen görevlilerin gerçek ihmal nedenlerine ulaşılmadan, para-militarist yapıların cinayetteki yeri ortaya çıkmadan bu töhmet devam eder.

Elde kalan ikinci husus, araçsallaştırma için ise şahsen benim hiç umudum yok.

Siyasi kültürümüzün asli unsuru araçsallaşma eğiliminin Hrant ismine kadar ulaşması, Dink davasını bugün iyice kuşatması bunun tipik bir göstergesi...

Araçsallaştırma, kapışma, kapma, kendine silah kılma sadece  iktidar kavgalarında iktidar odaklarının yaptığı iş değil, siyasi gruplar, (örneğin dün inanılmaz bir mesaj yayınlayan Hüseyin Aygün gibi) ucuz siyasetçiler, radikal solcu ekipler, Hrant gibi isimleri, kendi ideolojileri istikametinde, kendi kariyerleri için, kendi siyasi kavgalarında kullanmayı rahatlıkla yapabiliyor. Bunun için yalan, iftira üretebiliyor, Hrant’ı şahsi malı kılıp, ayak işlerine sürebiliyor, onun yakınlarına hakaret etmeyi siyaset sayıyor.

İşin alt yapısı bu oldukça, böyle kaldıkça, zihniyet hastalıkları devam eder.

Bu hastalıklar sürdükçe, Türkiye’nin siyasi sorunları tam olarak çözülemez.