Sık olur, bir kez daha oluyor.

Türkiye’de birçok siyasi gelişme ve öneri (başkanlık sistemi meselesinde olduğu gibi) derinlemesine tartışmaya, anlama çabasına yol açmadan ya yandaş ya karşıt siyasi algı üzerinden, bir kutuplaşma çerçevesinde ele alınıyor.

Bu durum kimi siyasi hayat açısından tehlikeli “kör noktalar” oluşturuyor ya da “kısmi körlüğe” yol açabiliyor.

Güvenlik-hukuk ya da fayda ilke dengesinde ikincilere dair eksikliklerin siyasi kutuplaşma etrafında kimi toplumsal kesimler tarafından salt partizan nedenlerle savunuluyor olması bu kısmi körlüğün tipik örneklerinden birisini oluşturuyor.

Körlük kimi evrensel değerler, kimi eksik demokratik uygulamalar söz konusu olunca daha da çarpıcı ve rahatsız edici oluyor.

Zira bu noktada tutumlar hızla değişimci reformcu bir siyasetten ya böyle bir siyaseti desteklemekten otoriter bir siyasi duruşu savunmaya dönüşebiliyor.

Bugün karşımızda devlet karşısında siyasi ve sivil alanı genişleten, değişimciliği üstlenen, taşıyan, ancak buna karşın ataerkil siyasi kültürü sosyalleştiren bir iktidar üslubu var.

Tekrara bile gerek yok: Demokrasi sadece siyasi alan genişlemesinden ibaret değildir, demokrasi aynı zamanda bu alanda sivil ve barışçıl değerlerin filizlenmesini gerektirir.

Bu, insani değerlerin insan haklarının meşruiyet kriteri olduğu, yasa ve uygulamaları bu kriterin tanımladığı halin adıdır.

Körlük noktaları ya da onların ideolojik kullanımı...

Neden böyle oluyor?

İki muhtemel yanıtı var sorunun...

Oluyor çünkü muhalefet yok, daha doğrusu değişim, reform, demokratikleşme politikalarında AK Parti’nin alternatifi yok. Muhalefet sadece statükoyu, eski rejimi savunmak, “hayır” demek, olamazı göstermek için var.

Yarı kapalı düzenden yarı açık düzene geçen toplumlarda taşıyıcı tekse, sıkça o taşıyıcının tarzı mutlaklaştırılır. Tek yol fikriyle, hatta demokrasi kavramıyla özdeşleştirilir.

Bizde de öyle oluyor.

İkinci yanıta gelince...

Bu yanıt AK Parti’nin topluma bakış modeliyle ilgili. Değişimcilik ve reformculuk bu modeli değiştirmiyor, sadece maskeliyor.

Nedir bu model?

Uzun yıllardır altını çizeriz:

AK Parti’’nin topluma bakışının bir ayağı “alan-veren etkileşimine dayanmayan”, verenin “hüsnüniyeti”ne bağlı “geleneksel dayanışma” ruhu ve adımlarıyla örülü.

Diğer ayağı doğrudan talep etmeyen ya da talebini oy vererek yerine getiren, farklı eğilimleri olmayan, her doğru adımın herkesi doğru ve aynı yönde etkilediğini varsayan “yekpare millet” anlayışı üzerine kurulu...

Bu bakış, Türk muhafazakârlığına mündemiç bir noktaya gönderme yapar: Siyasetçiyle ve güçle tanımlanan bir siyasete aşırı önem verir...

Böyle olunca bu modelde siyasi bakış sadece doğrular ve yanlışlardan, mutlaklardan ibaret...

Bunlar, değişimden ve demokrasiden yanaysa, şanslısınız...

Aksi halde işler karışıyor.