Yeni Aktüel dergisi için yıllardan beri kaleme aldığım portrelerin Bülent Arınç’ı konu alanını 2008’de yazmıştım...

Bilenler bilir, o portreleri, ele aldığım kişilerin temel bazı özellikleriyle sınırlı tutarak ve o özelliklerini deşerek yazmaya gayret ediyorum.

Arınç’ın portresini de, tipik siyasetçilerde az, onda ise çok bulunan bir meziyet olan “dobralık” ve “sözünü esirgememe” temeli üzerine kurmaya karar vermiştim.

Yazım öncesi okumalara başlarken zannediyordum ki, Arınç bu özelliğiyle onun siyasi görüşlerini paylaşmayanlar tarafından da takdir edilmekte, saygı görmektedir. Çoğunlukla gençlerin yazdığı sözlükleri, blogları okumaya giriştiğimde ne kadar yanıldığımı anladım. Hakikat, benim tahminimin yanından bile geçmiyordu:

“Yaş ortalaması herhalde 20’yi, 25’i geçmeyecek blog yazarlarını, sözlük yazarlarını okuyorum, gördüğüm şu: Bu âlemde Bülent Arınç kadar nefret toplayan ikinci bir kişi yok! Ve onu nefret objesi haline getiren asıl şey de dilinin kemiksizliği, icabında kendi partisinin başkanına bile karşı durmayı göze alabilen aykırılığı… Çok hata yapsa da, çok çam devirse de, doğru bildiğini bazen çok provokatif bir dille ifade etse de, gençlerin Bülent Arınç gibi birine 'sus artık' diye tempo tutmasında ben hiçbir 'ilericilik' göremiyorum. Bunları okudukça, şöyle bağırmak geliyor içimden: ‘Susturma, susturdukça sıra sana gelecek!”

***

Bülent Arınç gibi birine karşı alınan tavır, onun bu az bulunur özelliklerinin bile takdir görmemesi, geçen yazımda dile getirmeye çalıştığım durumun (“Cumhuriyet değerleri, muhafazakâr değerler, güme giden değerler”) canlı bir örneği değil mi?..

Kadim insani değerlere sahip birileri, ancak “bizim” tarafımızdaysa bu özelliği teslim edilmeli, takdir görmelidir, değil mi? Değilse, bu özelliklere sahip olmasının hiçbir önemi yoktur!

Her şeyi siyasi pozisyonların belirlediği, insan ilişkilerinin onlar üzerinden kurulup bozulduğu, insanları temel insani özellikleri temelinde değil de “bizim” siyasetimizle mesafesine göre değerlendirdiğimiz bir dünya, fazla “soğuk” bir dünya değil mi?

İşte buyurun: Bir zamanlar küfür-kıyamet giden birileri bugünlerde Bülent Arınç’ı yere göğe sığdıramıyor.

Neden? Çünkü onun bu çıkışı, “bizim” siyasetimiz açısından son derece kullanışlı bir zeminin taşlarını döşüyor, bu durumda onun “haysiyetli”, “yürekli”, “delikanlı” tavrına övgüler düzebiliriz.

Hatırlayalım, Bülent Arınç Gezi olayları sırasında da Başbakan’a karşı eleştirel bir tutum almış, Başbakan tarafından o zaman da açığa düşürülmüştü. Fakat o zaman bu övgü dolu sıfatları duymamıştık.

Neden? Çünkü onun o zamanki, başbakan dahil herkesi başkalarının tercihlerine saygılı olmaya sakince davet eden tutumu “bizim” beklentimizin tam tersi bir sonuç oluşturabilir, ortalığı yumuşatabilirdi...

Arınç bugünkü patlamasını o zaman gerçekleştirseydi, hiç kuşkunuz olmasın, bugün duyduğumuz övgüleri o günlerde de duyacaktık.

***

Madalyonun öbür tarafında da tersinden aynı tavrı görüyoruz... Düne kadar Arınç’ın dobralığını, açık sözlülüğünü yere göğe sığdıramayan muhafazakâr dünya, istisnaları hariç tutarak söylüyorum, kendi siyasetlerinin zarar göreceği endişesiyle şimdi onun bu özelliklerini ağızlarına bile almıyorlar.

Bülent Arınç’ı “şimdi sevmeye” başlayanlar gibi “şimdi sevmemeye” başlayanlar da ciddi bir moral çelişki içindeler.