“Kaç kişi oldu, 100’ü geçti mi” diye sormuş Paul Auster.

Cevap veriyorum, evet geçti, pazar günü itibarıyla tutuklu gazeteci sayısı 105’e yükseldi Sayın Auster

(Bir iki gazetede sinek kakası boyutunda çıkacak haber dışında ulusal basında adı bile anılmayacağı için, kayıtlara geçsin diye yazıyorum; son tutuklanan isim Azadiya Welat gazetesinin Mardin temsilcisi Aziz Tekin).

Son kitabı Kış Günlüğü’nü bu sabah bitirmiştim Paul Auster’in.

Yazar, kitabının son satırlarında “Altmış dört yaşındasın (...) Kendine soruyorsun: Daha kaç sabah kaldı?” diyordu.

Altmış dört veya kırk dört, “o duygu” için çok fark etmiyor aslında, yazardan etkilenme hakkımı kullanarak ben de kendime soruyordum: Daha kaç sabah kaldı?

Gazeteleri açınca bir kez daha karşılaştım Auster’le (Hürriyet’ten Buket Şahin New York’ta konuşmuş).

Bu kez başka bir şey soruyordu: “Hapiste yatan yazar ve gazeteciler yüzünden Türkiye’ye gelmeyi reddediyorum! Kaç kişi oldu? 100’ü geçti mi? Biz demokratlar Bush’tan kurtulduk. Bir savaş suçlusu olarak yargılanması gereken Cheney’den kurtulduk. Neler oluyor Türkiye’de! En çok endişelendiğim ülke. Demokrat yasaları olmayan ülkelere gitmiyorum davet alsam da. Aynı sebeple Çin’den gelen davetleri de geri çeviriyorum. Bu hükümetleri protesto ediyorum.”

Nasıl beğendiniz mi muhterem hükümet yetkilileri?

Ya siz kıymetli kraldan çok kralcı medya?

Davos’ta memleket ekonomisi pohpohlanıp, katılımcıların “Lütfen bize de ders verin” demesini manşet yapan gazetelerin, dünyaca ünlü bir yazarın demokratik standartlarımızı Çin’le birlikte anıp bu nedenle ülkemize gelmediğini söylemesini manşet yapıp yapmayacaklarını merak etmek isterdim.

Ama kesinlikle etmiyorum. Çünkü beni şaşırtmayacaklarını biliyorum.

Hangi haberi nasıl vereceklerini, hangi haberi asla vermeyeceklerini, hükümet zorda kalınca “özel”haberleriyle nasıl imdada yetişeceklerini biliyorum (Bkz: Uludere katliamı üzerine son günlerdeSabah’ta çıkan manşetler).

Hatta bazen öyle haberler çıkıyor ki, kimi gazetelerle PKK’nın tepe yöneticileri arasında özel telsiz hattı olduğunu düşünüyorum.

Acaba diyorum kendi kendime, bu gazete ve televizyonların elinde, OdaTV davasında iddia edilen Ulusal Medya 2010 belgesi tadında bir belge mi var?

Gündem karışıp ne yapacağını bilemeyince açıyorsun belgeyi, hükümetin amaçları doğrultusunda nasıl yayın yapacağını tak diye öğrenip şak diye haberi yapıyorsun. Misal Paul Auster diye uluslararası yazarın biri çıkmış tutuklu gazetecileri soruyor, demokrat yasaları olmayan ülkelere gitmiyorum diyor, üstelik kendilerinin Bush’tan, Cheney’den kurtulduklarını söyleyerek “siz de sizinkilerden kurtulun” iması yapıyor.

Yani kısaca New York’tan bakınca bizim memlekette bir gazetecilik ve ifade özgürlüğü cehennemi gördüğünü söylüyor adam.

Peki, kraldan çok kralcı basın olarak bu durumda ne yapacağız?

Açıyoruz hemen Ulusal Medya belgemizin son baskısını ve bakıyoruz.

Belgemiz bize diyor ki;

“Önce birkaç gün bekle, eğer kimse bu eleştirileri yazıp çizmezse topa hiç girme, bırak unutulsun gitsin. Yok eğer eleştirileri haber yapacak muhalif gazete veya TV hâlâ kaldıysa ertesi gün hemen sen de harekete geç.”

Eğer harekete geçme aşamasına gelindiyse, “Bak Paul Efendi, ünlü bir yazar olabilirsin ama galiba sizin oradan burası iyi görünmüyor. Türkiye’de gazetecilik faaliyetinden dolayı içerde olan hiç kimse yok. Daha geçenlerde Başbakan Erdoğan’ın da açıkladığı gibi içerideki gazeteci dedikleri bu insanlar silah ve patlayıcı bulundurmak, evrakta sahtecilik, cinsel taciz, terör, darbeye teşebbüs gibi suçlarla yargılanıyor. Sen bizim buraları pek bilmiyorsun anlaşılan, o nedenle şunu da ekleyelim ki öğren, Başbakan Erdoğan bizzat kendisi şiir okuduğu için mahkûm olmuş biri olarak hiç kimsenin fikirlerinden, yazılarından dolayı hapis yatmasına razı olmaz” şeklinde bir köşe yazısı patlatılıverir.

Kim bilir bir bakarsın bir başka köşede daha yaratıcı fikirler ortaya atılır: “Türkiye’deki gazeteciler bahane edilerek AKP hedef alınmaktadır. Yazarın Yahudi olması saldırının arkasındaki uluslararası gücü göstermektedir.”

Eğer mevzu fazla uzarsa ne olur peki?

Ne olacak, “Yazarın son kitabı Kış Günlüğü’nü Ergenekon yazdırmıştır” denir olur biter.

Adamın kitapta çocukluğundan bu yana biriktirdiği anıları yazmasına filan aldırmayan acayip özel yetkili savcılar Paul Auster’i Ergenekon’un bilmem kaçıncı iddianamesine dâhil eder, hatta ek klasörlerde ünlü yazarın yaptığı telefon konuşmalarının dökümünü bile okuruz.

Neyse ki adam bizim memlekete adım atmamaya yeminli olduğu için Silivri’yi görme şansına nail olamaz...

[email protected]