Türkiye lime lime dökülüyor. Toplumun herkesimi bir diğerine düşman hale gelmiş durumda. Urla’da, Fethiye’de Kürtlere yönelik ırkçı saldırılar AKP’nin PKK’ya, ‘‘Ben gidersem sonunuz linç olur’’ mesajı. CHP ile birlikte saldırıları görmezden gelip kınanaması apayrı bir konu. Sunnileri Milli Görüşçü ve Cemaatçi, Müslümanları Sunni ve Alevi diye bölen AKP Genel Başkanı Erdoğan, kasetlerle ortaya çıkan son tabloda adalet sistemini sıfırlamayı tercih etti.

Gülen Cemaati’ni hedef alan andıcı yazan Albay Dursun Çiçek’i, Danıştay Baskını’nı gerçekleştiren Alparslan Aslan’ı, Malatya katliamında elleri kanlı yakalanan sanıkları, Hrant Dink cinayetininin kilit ismi Erhan Tuncel’i, Hrant’ı ölüme götüren yolun taşlarını döşeyenKemal Kerinçsiz’i serbest bıraktırarak hem derin devlete göz kırptı, hem de işte bensiz Türkiye mesajı verdi.

İlk gerçek şu: Bu mahkemelerin çoğunluğunda Cemaate yakın yargıçlar görev yapıyordu. Başta Hrant Dink davası olmak üzere tüm davaların yıllarca sürümcemede kalmasına neden olarak bugünkü tablonun doğmasının ilk sorumluluğu onlarda.Çünkü Cemaat’in de asıl niyeti üzüm yemek değil, bağcıyı dövmekti.

Diğer sorumlu elbette iktidardır.

Yolsuzluk kasetleriyle iyice köşeye sıkışan Erdoğan’ın tek çıkış yolu, adalete olan güveni yerlebir etmek, sisteme olan güveni sıfırlamaktır. Ellerinde silahlarla yakalanmış katillerin tahliyesi, toplumun yargıya olan güvenini yok etmeyi amaçlamaktadır.

Hâkimler ve Savcılar Yüksek Kurulu’nu ele geçirmek, hakim ve savcıları istediği gibi atamak yetmiyor Erdoğan’a. Çünkü bu durum sadece bugünkü tehdidi geçersiz kılıyor. Bir yıl sonra Türkiye’de nasıl bir tablonun ortaya çıkacağını kimse bilmiyor.

Bu durumda yapılması gereken tek şey, yargıya inancı yerlebir etmektir. Türkiye’de halkın yargıya güveni hiçbir zaman yüksek olmamıştır. AKP döneminde yargının devletten bağımsızlığını sağlayacak tek bir adım atılmamşıtır.

Çocuk yaştaki Uğur Kaymaz’ın polisler tarafından infazından Uludere’ye, Hrant Dink’ten Gezi’de işlenen cinayetlere kadar tüm suçlar yargı eliyle ustaca kapatılmıştır.

Burası, ‘‘Avukat tutma, hâkim tut’’ gibi utanç verici bir deyimin toplumun geniş kesimlerinde itibar gördüğü bir toplumdu, yargı reformu adına atılan adımların bu alanda hiçbir fayda sağlamadığını gösteren bir topluma dönüştü.

Ancak, ortaya çıkan tablo daha ileri bir adımı gerekli kılmıştır. Yargı sisteminin sıfırlanması. Son tahliyeler bunu gerçekleştirmiş ve Türkiye’de adalet duygusunu yok etmiştir.

Böylesine sufli bir adalet sisteminin Erdoğan’ı yolsuzluk iddialarıyla yargılayıp mahkûm etmesi muhafazakar kesimin çoğunluğuna yanlı ve gayri adil gelecektir. Ama sonuçta Erdoğan yine de yargılanıp mahkûm edilebilinir. O yüzen bu yolun kapatılması gerekir.

Aslında sistemin önde gelenlerinin bu konudaki düşüncesini dün sabah CNNTürk’te Aslı Aydıntaçbaş’ın sorularını yanıtlayan eski Hürriyet Genel Yayın Yönetmeni Ertuğrul Özkökdile getirdi. Özkök, açıkça geçmişe bir kalem çizilerek herşeyin sıfırlanmasını talep etti ve Erdoğan’ın bu düşüncesine cevap verdi.

Özkök’ün bu talebi, sadece Ergenekon ve Balyoz davalarındaki eski silah arkadaşlarını kurtarmayı amaçlamıyor. Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nda Sermaye Piyayası Yasası’nı ihlal suçundan hapse mahkûm olması muhtemel Aydın Doğan ve kızını da kurtarmayı amaçlıyor.

Ahlaksız teklif apaçık ortada: Sen bizim suçları affet, biz de seninkileri.

Bunun tek yolu vardır, genel af. Erdoğan, yerel seçim sonucu kendi iktidarını tehdit altında göreceği bir sonuçla çıkarsa, eline bu çoğunluk varken genel af çıkarma yoluna gidecektir.

Hiç endişelenmeyin, böyle bir genel affın ilk destekçisi Doğan Grubu ve sözcüsü Ertuğrul Özkök olacaktır. Genel af, Erdoğan hakkında kasetlerle ortaya çıkan yolsuzluk iddialarını sıfırlamakla kalmayacak, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’ndaki kağıt ithalindeki yolsuzluk davasını da ortadan kaldıracaktır.

Genel af, Kürtleri de memnun edecektir çünkü Meclis’ten geçen yasada olmasa bile Anayasa Mahkemesi’ne yapılacak başvuru sonucu herkesi kapsayacak hale gelecektir. Abdullah Öcalan dahil tüm PKK sanıklarının serbest kalmasını sağlayacak böyle bir düzenleme, bu anlamda barışa hizmet edecek ama adalet duygusunu yok edecektir.

Sonuçta, çalanın, öldürenin yanına yaptıklarının kar kaldığı yetmiyormuş gibi, politik sistemin de, yargı sisteminin de demokratikleşmesi yolunda tek bir adım atılmayacaktır. 2015 yılına Ermeni vatandaşlarımızı katledenlerin cezası kaldığı bir tabloda gidiyoruz. 1915’ten bu yana Ermenilere bakışın değişmediğini, soykırımın gerçek olduğunu ispat için başka bir göstergeye, kanıta ihtiyaç duyar mı dünya kamuoyu?

Demokratikleşme amacıyla çıktığımız yolda vardığımız nokta, çürümüş bir adalet sistemi, en mahrem sırlarına bile sahip çıkamayan bir devlet organizasyonu ve toplumun her kesiminin bir diğerine düşman olduğu bir yapı.

Bu vahim bir tablo, bilmem farkında mısınız!