Bu ülkede ortalama zekanın üzerindeki her insan, Fenerbahçe Başkanı Aziz Yıldırım’ın silahlı örgüt lideri olduğu iddiasına kahkahalarla güler. Ama Türkiye’nin adalet sistemi o Aziz Yıldırım’ı böyle bir suçtan demir parmaklıklar arkasına gönderiyor.

Türkiye’de adalet sisteminin işleyişini anlamak için şu fotoğrafa bakmak yeterli: Evlerinde ayakkabı kutularında para bulanan adamlar baştacı ediliyor, 700 bin liralık kol saati itibar meselesi haline geliyor, Sevda Tepesi’ne imar izni için 100 milyon dolar alanlar hasır altı oluyor ama Deniz Seki uyuşturucu kullandığı, Aziz Yıldırım da silahlı örgüt lideri olduğu için hapse giriyor.

Aziz Yıldırım’ın hapis cezasına çarptırılmasına neden olan emniyet müdürleri, savcılar, hatta ağır ceza mahkemesinin hakimi, bakan çocuklarına, Rıza Sarraf’a, Erdoğan’ın oğluna dokunmaya kalktıkları için ‘‘paralel devlet’’ ilan edilmiş durumda.

Kim tarafından?

Ne oğlunu, ne de havuz medyasının oluşumuna 100 milyon dolarlarla katkıda bulunan işadamlarını bu polis, savcı ve hakimlere teslim etmeyen Başbakan tarafından.

Paralel devlet ne demek?

Verili yasaları, ait oldukları organizasyonun çıkarları uğruna eğip büken, sahte deliller üreten, ses kayıtlarını çarpıtan yapılanma demek. Devlet içinde elde etmiş oldukları gücü, düşman gördükleri grupları tasfiye amacıyla kullanan örgüt demek.

Ama böyle bir örgüt her zaman yok.

Mesela, Ergenekon, Balyoz davalarında böyle bir örgütün etkili olduğu, generallere, gazetecilere, akademisyenlere tezgah kurduklarını kimse meydanlarda bağırarak halka anlatmıyor.

O zaman kahraman ilan ediliyor…

Ne zaman hain oluyor, Erdoğan ve yakın çevresine dokunduğu zaman.

3 Temmuz darbe değil ama 17 Aralık darbe.

Neye ve kime göre sorusunun cevabı önemli. Çünkü birinde göz göre göre cezaevine gidiyorsunuz, diğerinde devlet katında itibarınız artıyor.

Malatya’da insanları kesenlerini, domuz bağıyla infaz gerçekleştirenleri, evlerinde onlarca para kasasıyla yakalananları salıveren bu zihniyet, Aziz Yıldırım’ı cezaevine yolluyor.

Hem de bir yıl yatmış olduğunun üzerine 2 yıl, 2 ay daha…

Bu tablo da, böylesi bir adaletsizliğe isyan etmek için benim gibi damardan Fenerbahçeli olmaya gerek yok diye düşünüyorum. Gerekli olan tek şey, vicdan sahibi olmak ve adalet duygusunun zedelendiği, adalete güvenin kalmadığı toplumlarda barış ve huzurun kalmayacağını görmek gerekir diye düşünüyorum.

Türkiye, adaletin hep güce ve ilişkilere göre dağıtıldığı bir ülke oldu. Ama bu kadar kör gözüm parmağına adaletsizlik yapıldığı bir dönem ancak darbe süreçlerinde görüldü.

Çünkü Aziz Yıldırım biat etmedi.

Kendisine sorgusuz sualsiz biat edilmesini isteyen bir kişi şu anda Türkiye’nin kaderini elinde tutuyor. Aziz Yıldırım gibi, tasfiye edemediklerini bu tip kurgularla devreden çıkarmaya uğraşıyor. TOBB da benim olsun, barolar da diyen bu anlayışın çoğulculuk çizgisine gelmesi mümkün değil.

Sandıktan aldığı yüzde 43 veya 45 oyun, Fenerbahçe delegesi karşısında etkisiz kalmasını içine sindiremiyor, kabullenemiyor. Onun için İstanbul Belediyesi’nde çalışan Mualla Hanım mı, Ayten Hanım mı neyse, onun oğlunu devreye sokmaya çalışıyor. Kongrede organizasyon yapıp iktidarı kendi adamlarına vermek istiyor ama yapamıyor.

Yapamayınca, bedeli Aziz Yıldırım ödüyor.

Aziz Yıldırım, o 2 yıl 2 ayı biat etmediği, dik kafalı olduğu için yatacak. Medya patronu olsa, kanallarına ceza yağar, gazetelerine ambargo uygulanırdı belli ki.. Ama Türkiye’ye medya patronluğunu öğretirdi.

Aziz Yıldırım’ın aldığı ceza, iktidarla kavgalı olan bir çok işadamının rüyasına girecek ve hemen hepsi biat etmiş olmakla ne kadar doğru yapmış olduğunu düşünecek.

Ama bugünler geçecek, herkes ölecek.

Geride, tarihin hepimiz için verdiği hüküm kalacak. Aziz Yıldırım için dönemin en güçlü adamına biat etmeyen, Fenerbahçe’ye çağ atlatan deli bir adamdı denilecek…

Ya sice…