Erdoğan nefreti diye bir söylem tutturdular gidiyor. “Erdoğan’ı yedirmeyiz” diye başladılar, AKP’nin oy oranı 40’ların altına doğru gitmeye başlayınca Erdoğan nefretine dönüştürdüler.

 Adamcağız küçücük Saray’ında sessiz sedasız oturuyor, kim neden nefret etsin değil mi Erdoğan’dan.

 Okulları polis eşiliğinde basılan minik ana okulu öğrencilerinin böyle bir nefretle büyüme nedeni var mıdır mesela? Ellerinde metre, okulun merdiven ve tabelalarını ölçen, baskı ve hukuksuzluğu kuralına uydurmaya çalışan bürokratlara emri kimin verdiği ortada olduğuna göre, öfkeyi kime yöneltsinler dersiniz...

 Ya da Silvan’da, Lice’de bir yandan sokağa çıkmaları yasaklanan, evleri kurşunlanıp bombalan bölge halkı, valinin ağzından, “Benim elimden bir şey gelmez. Emir büyük yerden. Cumhurbaşkanı talimatı” dediğinde kime yönelsin öfkeleri.

 HALK NEFRET ETMESİN NE YAPSIN

 CHP’nin Dersim’ini örnek gösterenler, dünya konjonktürü uygun olsa bütün bölgede daha beterini hayata geçirmeye hazır ve nazırlar. Dersim söylemi sona erdi, belki Milli Şef İsmet İnönü’ye madalya bile verirler bu gidişle.

 Asgari ücrete 50 lira zammı çok görürken evlerindeki paraları taşı taşı

sıfırlayamayanlardan nefret etmesin de ne yapsın bu halk.

17-25 Aralık’ta yolsuzlukları ortaya çıkaran polis ve savcıları hukuk darbesiyle cezaevine atan, suçlulara madalya takan bu zihniyetten nefret etmek hakkı değil mi insanların…

Gezi’de çocuklarını öldürüp, analarını seçim meydanlarında yuhalatanlara sevgi göstermesini mi bekliyorsunuz bu insanların.

 Gerilla Kürt kadını öldürdükten sonra çırılçıplak sokaklarda gezdirenlere sessiz kalıp tepki göstermeyenlere saygı duyulması mümkün mü…

 Örnekler çok…

 Ülke çok parçaya bölündü ama asıl bölünmenin Erdoğan tutkunları ile nefreti arasında olduğu kesin.

 Hukukun ayaklar altına alındığı, yolsuzluk ve hukuksuzluğun kural haline geldiği, milli iradenin keyfi olarak çiğnendiği bir ortamda, akıl ortadan kalkar. Duygular harekete geçer.

SORUMLULAR ORTADA...

 Türkiye tam da bunu yaşıyor.

 Sevgi ve nefret ortamında çok yönlü bir iç çatışmadan geçiyor ve hızla toplum olma özelliğini kaybediyor.

 KCK’nın özyönetim ilanı eleştirilebilir ama başarılı olduğunu gözönünde tutmak gerekir. Bu dönem sadece asker ve polisle çatışmayı seçen PKK, Batı kamuoyunda terörist olarak yaftalanmasına yol açacak eylemlerden kaçıyor. Eylemlerini sadece Kürt coğrafyasında yapıyor.

 Mücadeleyi ilçelere taşıyarak bir halk savaşı algısını güçlendiriyor. Batı medyasında Kürt yerleşim merkezlerini bombalayan, ateşe veren Türk devleti algısı güçleniyor. Değersiz yalnızlığı artıyor Türkiye’nin.

 Ülkenin bu noktaya gelmesinin sorumlusu ortada. Ey havuzcular, böyle bir ortamda halk, ondan değil de Obama’dan mı nefret etsin yani…