Ağzını açana, fikrini söyleyene “Cumhurbaşkanı’na hakaret” davasını dayıyorlar, en çok soruşturma açan savcıya ödül verilecek neredeyse. Ama günde ortalama iki kez ekran karşısına çıkan, muhtarları karşısına dizip diplomasi dersi veren Cumhurbaşkanı herkese hakarette özgür. 

Dünyanın hiçbir demokratik ülkesinde cumhurbaşkanı eleştirilere karşı Ceza Yasası ile korunmaz, bu bir… 

Dünyanın hiçbir demokratik ülkesinde aydınların, akademisyenlerin, gazetecilerin, sıradan yurttaşların cumhurbaşkanı veya iktidarla aynı fikirde olma zorunluluğu yoktur, bu iki… 

Dünyanın hiçbir demokratik ülkesinde cumhurbaşkanı, kendisiyle aynı fikirde olmayan aydınları cehaletle suçlayamaz, hakaret edemez, bu üç… 

Bir cumhurbaşkanının kendisiyle aynı fikirde olmayan insanlara bu şekilde hitabı kabul edilemez olduğu gibi, onun konuşmasının ardından 12 Eylül kalıntısı YÖK’ün devreye girip akademisyenler hakkında soruşturma açması hiç kabul edilemez. 

Azarlayıp, tehdit edip toplumun düşünen, okuyan, sorgulayan kesimini susturmaya çalışıyor, bunu yaparken de 1930’ların Almanyasında tanık olduğumuz yöntemlere başvuruyorlar. 

Gazetelerinde yalan ve düzmece haberlerle bu ülkenin aydınlık yüzlerini, gurur kaynağı olmuş isimlerini hedef hâline getiriyorlar. Ardından da mafya liderleri çıkıp aydınları kan havuzunda boğmaktan bahsediyor. 

Avrupa Birliği hedefiyle yola çıkan AKP iktidarının yolsuzluk denizinde boğulduktan sonra Türkiye’yi getirdiği nokta bu. Daha da ötesi görünmüyor. 

Türkiye’de devletin, kuralın, akılın çivisi çıktı. Tek adama tapınıp köşeyi dönme kültü İslamcıları teslim aldı.Herkesin bir düdükle barış yanlısı olan, bir düdükle Kürt düşmanı kesilen bu biçareler gibi olmasını bekliyorlar ama çok beklerler.

Bu ülkenin gidişatından endişe duyan, üç aylık bebeklerin beşiklerinde kurşunlanarak öldürülmesinin sorumluluğunu vicdanında duyan, barış ve huzur özlemi çeken insanlar her zaman vardı, Erdoğan’dan önce de vardı, ondan sonra da olacaklar. Çünkü onlar varlıklarını Saray’a borçlu olmadıkları gibi, akılları ve vicdanlarını da Saray’a emanet etmiş değiller. 

Demokrasi, çoğulculuk demektir. Çoğulculuk, birbirinden farklı inanç, fikir ve yaşam biçimlerinin hukuk kuralları içinde bir arada yaşaması anlamına gelir. Türkiye bir süredir çoğulculuğun faşizan kıskacına girdi. 

Buradan kolay bir çıkış yolu da görünmüyor maalesef. Mezhepçi, hukuk tanımaz, insan haklarına saygı duymayan bir zihniyet maalesef ülkede hâkim ve arkasına aldığı çoğunluk bu durumdan memnun. 

Memnun olmayan, memnuniyetsizliğini dile getirenler de ya cezaevini boyluyor ya işinden oluyor ya da ucu açık hakaretlere maruz kalıyor. 

Türkiye, demokratik ilkeden yakın zamanda dönüşü olmayacak biçimde, hızla uzaklaşıyor. Tünelin ucunda görünen bir ışık bile yok ne yazık ki.