Ülkenin içinde bulunduğu durumun bir kabus olduğu konusunda pek çok insan hemfikir. Ekonomiden dış politikaya, siyasi İslam’ın toplumun katmanlarına yayılmasından kadın haklarına kadar her alna bir gerileme var.

Bu eğitim sisteminin yarattığı kitlelerin oluşturacağı toplumsal tablonun ne olacağını tahmin etmek zor değil.

Suriye sınır bölgesinin giderek radikal İslamcıların üssü haline gelmesi, Türkiye’yi hızla bir Pakistan olma yoluna doğru itiyor: Komşularına ve hatta Avrupa’ya İslami terör ihracını elverişli bir ülke.

Demokrasi ve hukukun temel kuralları ayaklar altına alınmış, Türkiye’nin üçüncü büyük partisinin eş genel başkanları ve yönetim kadroları cezaevine tıkılmış, gazeteciler ve akademisyenler tarihte eşi görülmemiş bir baskıya maruz kalmışken, ana muhalefet partisi ‘mış’ gibi yapmaya devam ediyor.

Siyaset yapmayı haftalık Meclis Grup toplantısında Cumhurbaşkanı Erdoğan’a sallamaktan ibaret sayan, kendi düzenlediği Adalet Yürüyüşü’nün yarattığı etkiden bile ürken, Afrin ve Menbiç’ten Erdoğan kadar şahin olan, Yunanistan ve adalar konusunda ondan da şahin olmaktan çekinmeyen bir ana muhalefet lideri var Türkiye’nin.

Tek işlevi, Türkiye’nin 15 Temmuz darbe girişimi öncesinden başlayan hukuksuzluklarına meşruiyet kazandırmak.

Milletvekillerinin dokunulmazlıklarının kaldırılmasında da, Yenikapı’da da, referandumda da AKP’nin stepnesi olmaktan çekinmeyen, başı zora girdiğinde iktidarın nefes borusu olan bir muhalefet lideri…

Birleştiği noktalar da var tabii AKP ile; milletvekillerine emekli olduktan sonra da ‘Kırmızı Pasaport’ kullanma hakkı verip Avrupa vizesi belasından kurtaran düzenlemede olduğu gibi…

Şimdi, bu muhalefet partisi bir süredir 15 Temmuz darbe girişimi konusunda geveliyor. Dile getirmediği kuşkuları var gibi hareket ediyor, konuşuyor ama ardından milletvekillerine şöyle bir direktif verebiliyor:

‘‘Kutlama mesajlarının dışında dini konulara girilmemeli.

Türk Ordusu ve Genelkurmay Başkanlığı ile ilgili eleştirel söylemlerde bulunulmamalı.

Türkiye’nin etnik ve mezhepsel yapılanmalarına yönelik birleştirici bir söylemde bulunulmalı.

Partinin iç organlarında konuşulması gereken hususlar medya önünde konuşulmamalı. İlkemiz daima “Kol kırılır yen içinde kalır” olmalıdır.

Seçimde hırsızlık yapılacağı, seçim sonuçlarının baştan belli olduğu, bu gerekçelerle seçimlerin boykot edilmesi gibi söylemlere girilmemeli. Seçmen umutsuzluğa itilmemeli.’’

Yani, seçimde hırsızlık yapılabilir, seçimden sonra kısa bir süre gürültüsü yapılır; unutulur geçer diyor. Seçim düzenlemesini, Yüksek Seçim Kurulu’nu, Kürt bölgesinin koşullarını gündeme getirmiyor.

Çünkü, Kürtler HDP’ye oy veriyor ve devletin kurucu partisinin genel başkanı, AKP’nin Kürtlerin oyunu çalma ihtimalinden rahatsızlık duymuyor. Kürt’e gideceğine Saray’a gitsin diye düşünüyor.

Onunla yetinmiyor, AKP ve Saray’ın basın sözcüsü gibi davranan, 15 Temmuz öncesi ve gecesindeki rolü konusunda soru işaretleri bulunan Genelkurmay Başkanı’na sahip çıkıyor: Eleştirmeyin diyor…

Bunu yaparak 15 Temmuz’a, öncesine ve sonrasına sahip çıkıyor. Afrin’e gittiği için eleştirdiği şarkıcı ve türkücülerden farkı kalmıyor ama o memnun. Çünkü, onun için Genelkurmay Başkanı dokunulmaz...

Çünkü temel amacın Kürtleri susturmak, etkisizleştirmek olduğunu biliyor. Her Salı Erdoğan’a sallayıp ülkenin temel sorunlarına teğet geçerek siyaset yapmanın yeterli olacağına inanıyor.

Böyle bir muhalefetle düzlüğe çıkılacağına inananlar olabilir, umut besleyenler olabilir… Boşuna umutlanıyorlar… CHP, MHP’nin kravatlı modeli olmakta kararlı.

Toplumsal muhalefetin bu dağınıklığı, vizyonsuzluğu, AKP ve Erdoğan gitse bile, insana gelecek için umut vermiyor. Yan yana dizilmiş ‘devlet’ partilerinin Türkiye’yi düze çıkarması mümkün görünmüyor.

Acı ama gerçek böyle...