“Cambaza bak!” diyor birileri. “Gördünüz mü ne cambazlıklar dönüyormuş meğer!”. Seslenenler “Cemaat” olduğu kadar “AKP karşıtı” muhalefet. Dikkatlerimizi bu tartışmalara çekerek, bizleri de bu tartışmalara dahil etmek istiyorlar. Amaçları da seçimlere giderken toplumu tam anlamıyla iki kutupa bölerek buradan bir hesaplaşmaya gitmek. Oysa biz biliyoruz ki bu ülkede “yolsuzluk”, hani ne derler “yarimin eski huyudur”. Yine biliyoruz ki bu ülkede kim ki devlete bulaşmıştır, onun eline her zaman bal da bulaşmıştır. Bu neredeyse bir kuraldır. Üstelik bu durum, yalnızca içinde bulunduğumuz dönemde değil büyük ölçüde Osmanlı’da da (en azından sonlara doğru) böyleydi. O nedenle de bugünlerde bizleri meşgul eden ve bir süre daha meşgul edeceğe benzeyen “yolsuzluk” meselesi yeni ve önemli bir mesele değil.

Buradan bu yolsuzluk meselelerine takılmayalım gibi bir şey söylemeye çalışmıyorum. Aksine yolsuzluk meselesi bizi doğrudan ilgilendiriyor ve bu tartışmaları anlamaya çalışmak önemli. Ama söylemek istediğim “cambaza” bakarken asıl bakmamız gereken yerin orası olup olmadığını da sorgulamak. Çünkü bu yolsuzluk iklimi sahip olduğumuz düzenin, yani “cemaatçi demokrasimizin” yarattığı bir iklimdir ve bence asıl bakmamız gereken yer de orasıdır.

Çünkü görünüş sizi yanıltmasın, bu ülkede “demokrasi”, başından beri bir cemaatin iktidarı anlamına gelmiştir. Bu cemaat de 1950’den 2000’li yılların başlarına kadar (zaman zaman İslamcı siyaset elitlerini içine almış olsa da, birçok değişik parti isimleri kullanmış olsa da) “Kemalist, laik, Batıcı” cemaattir. 2000’li yılların başında ise iktidar el değiştirmiş, bütün bu yıllar içinde kendini mağdur hisseden bir başka cemaatin, İslami cemaatin eline geçmiştir.

Bir başka deyişle bizim demokrasi ile sorunumuz, batıdan aldığımız ve orada daha çok “kişisel hak ve özgürlükler” üzerinden yükselmiş bir “temsili demokrasi” formunu, batıdan tamamen farklı bir sosyolojisi olan bir “cemaatler toplumuna” deyim yerindeyse yukarıdan getirip oturtmuş olmamızdan kaynaklanıyor. Dolayısıyla bizdeki siyaset hiçbir zaman, benzer çıkarları olan farklı bireylerden oluşan bir siyaset olamamış, aksine cemaat aidiyetleriyle birbirine bağlı bireylerden oluşan bir siyaset olmuştur. Bunun sonucunda da demokrasimiz her zaman iktidardaki cemaatin öncelikli olarak kendi yandaşlarına imkan sağlayan bir mekanizma olarak çalışmıştır.

Ne var ki son günlerde Kürt siyasetinin itmesiyle AKP’nin de katkısıyla tencerenin kapağı açılmış, İslami kimliğin üzerindeki basınç azalmış ve sonunda bir dönem önce “biz” kelimesi altında birlikte davranan “Cemaat” ve “AKP” kadroları arasında farklılıklar da ortaya çıkmıştır. Bu farklılıkların ortaya çıkışının “yolsuzluk” iddialarıyla gündeme gelmiş olması ise kavganın derinliğini gösterdiği kadar daha uzun zaman da devam edeceğine işaret etmekte.

Böyle bir siyasi atmosferde bu tartışma davetine icabet etmek ve kimin haklı olduğu cinsinden tartışmaya katılmak, toplumu taraflardan birinin parçası olmaya itmek anlamına gelecektir. Oysa, bunun yerine, bu olayın, var olan “cemaatçi demokrasinin” yapısal olarak ilişkili olduğunu gündeme getirmek, “cemaatçi demokrasisinin” “kimlik siyaseti” ve çatışma ürettiğine ve sonuçta “kol kırılır yen içinde kalır” anlayışını beslediğine ve besleyeceğine vurgu yapmak daha isabetli bir tutum olacaktır. Nitekim, bütün bilgisizliklerine rağmen Erdoğan’ın seslendiği kalabalıkların sık sık “yedirtmeyiz” sloganı atması bence bu ataerkil kimlik siyasetinin ve “cemaatçi demokrasisinin” açık kanıtıdır.

Bu nedenle de önümüzdeki siyaset gündemine bu tartışmayı taşımak, var olan “cemaatçi demokrasinin” artık miadını doldurmuş olduğuna vurgu yapmak ve topluma, neden ısrarla her yerde ve Gezi’de “katılımı” ve “katılımcı bir demokrasi” sözünü öne çıkardığımızı anlatmak zorundayız.

Sanırım o gün bugündür...

http://www.ozgur-gundem.com/index.php?haberID=93045&haberBaslik=Demokrasiyi%20konu%C5%9Fmadan%20yolsuzluklar%C4%B1%20konu%C5%9Fmak%20m%C3%BCmk%C3%BCn%20m%C3%BC?&action=haber_detay&module=nuce&authorName=Erol%20KATIRCIO%C4%9ELU&authorID=703