Yalnızlık lâmekân mır?. Her birimizin içinde yalnızlığın yarattığı, sınırları belli bir mekân vardır. Ancak en derin yalnızlık, kendi sınırları tarafından engellenen ve bu nedenle hatırlanması olanaksız olan ruh yalnızlığıdır. Yalnızlık olmasaydı ne yapardım?, diye düşünüyorum: Daha yalnız olurdum herhalde. Öyle değil mi? Yalnızca yalnızlık çekmeyenlerle yetinseydim eğer, kendi aynamda kaybolurdum, bu kesin.

Her şeyin boş ve gelecek olanın henüz gerçek olmadığı bir yerde duruyoruz: Yalnızlığımız işte bu kaynaktan besleniyor. Ruhun yalnızlıktaki yazgısı, nesnel bir kader olamaz; yeniyi yaratmanın ön-bunalımıdır bir bakıma. Bunalım olduğu için yalnızlık hareket eder; ona hareket ederek eşlik ederiz.

Son sözüm de şu olsun: Yalnızlık doğru yolu bulmada, doğru insanla karşılaşmada bir oltadır; oltadaki yem, içimizin maddesi olan ruhumuzu terbiye eder.