Bu dili iyi tanıyoruz. Önce hakaret eden; ardından tehditler savurup linç çağrıları çıkartan tetikçiliği bu coğrafyada kim tanımaz? Yakup Cemil’lerin torunlarıyız ne de olsa…

Siyaset ve medya dünyasını göz ucuyla izleyenlerin bile bir süredir dikkatini çeken bir “kabadayı jargonu” oluştu.

Biraz yazar, biraz siyasetçi en çok da sadakatli olmasıyla tanıdığımız bir tanesi, Etyen Mahçupyan “muhafazakâr taban da yolsuzluklardan rahatsız” deyince “had bildirmeye” kalkmıştı. Daha sonra dosyalar Meclis’e gelip hakkında iddialar bulunan vekillerin Yüce Divan’da yargılanması ihtimali belirdiğinde, ekran ekran dolaşıp “liderimize sadığız” nutukları atmış,“Çürük elmalardan hesap sorarız”a getirmişti sözü.  İroni şu ki, gözü korkutulmak istenenler yolsuzluğa bulaşanlar değil, dosyaların Yüce Divan’a gönderilmesi oylamasında söz dinlememe ihtimali olan AKP milletvekilleriydi.

Muhalif yazarlara “sana acıdığımız için yaşıyorsun, sinek gibi ezeriz” ci -suç sınırlarında dolaşan- saldırganlıkların; muhafazakâr dünyadaki medya aktörlerinin “ajan dedektörü” gibi taranıp 7’li çete icatlarının da tanığıyız.

En son anlı şanlı bir başdanışman, başkanlık tartışmasında izlenen yöntemlere karşı yaptığı -benim de çok haklı bulduğum- eleştirileri ve uyarıları nedeniyle Mahçupyan’a, cepheden saldırdı.

Sarf ettiği sözler şöyle:

“ bu insan maalesef bir yerlere sızmışlardan bir tanesi... Türkiye'yi tehdit ediyor… Mahcup olmuyor… yüzsüz. Mahcup olması olası değil.

 …Bu adam 32 trilyon doların faiziyle beslenen, yerleştirilmiş, sızdırılmış köşe yazarlarından bir tanesi. Daha fazla şey diyeceğim fakat terbiyem elvermiyor. Bu tip adamlar her yerde mevcut. Bunlar küresel us tarafından beslenmiyor, bunlar ‘küresel cep’ tarafından besleniyor.

…Bunlar ‘küresel nakit’in beslediği ve ‘küresel nakit’in toplumun kararlılıkları önüne koymaya çalıştığı, toplumun kararlılığını bozmak için görevlendirdiği unsurlar, piyonlar, insanlar veya adam dışı varlıklar. Ne derseniz deyin."…

Nedir şimdi bu? Başkanlık tartışması böyle mi yürütülecek? Kimdir bunlar; ikna olursak yetkilerle donatacağımız “başkan” ın adamları mı?

Bu sözlerin sahipleri düşünce tartışmasına hizmet için var olduğu iddia edilen kürsülerde/köşelerde yer tutuyorlar. Fakat tartışmacı olsunlar diye değil; sanki “tehlikeli fikirler” i tespit edip savunucularını cezalandırsınlar diye oralara yerleştirilmiş düşünce polisi gibiler.

Ben totaliter dünyanın kültürünü bilen bir tarihten geliyorum. Bütün dünyayı dost ve düşman ayrımı üzerinden kodlayan; kendi ait olduğu siyasal cephenin içine de “tam sadakat” ölçüsü içinden bakıp, farklı ses verenleri “hain” ilan eden “aşırı merkezci/ tehditçi/hizaya sokucu/biat etmeyeni şeytanlaştırıcı” ekolü iyi tanırım. Reel Sosyalizm dediğimiz dünyada bu ekol, bütün bir devlet sisteminin nasıl işlediğini anlatıyordu. Stalin’in korkunç şöhreti, dev bir şiddet mekanizmasını bu anlayışla kullanabilir olmasından geliyordu.

Peki, Türkiye’de bu aktörlerin varlığı ve zaman zaman görünürlüğünün artması ne anlam taşıyor? Kontrol dışı bir “aktivist heyecanı” ile mi açıklayacağız bu üslupları?

Bulundukları konum, arkalarında, siyasal mücadele ekipmanında “böyle bir enstrümanın da” var olmasında fayda gören bir irade olduğunu düşündürtüyor.

Mücadele araç ve yöntemlerinin “çeşitlendirilmesinde” sakınca bulmayanlar; bunun “siyasetin doğal bir parçası”olduğunu, abartmamak gerektiğini düşünenler olabilir. Bize, meşru demokratik siyasetin ve iknanın esas olduğunu; fakat“amaca ulaşmak için” elde bu tür sopaların da hazır bulunmasını öğütleyebilirler.

Hiç uzatmayayım: Bu aklı, külliyen yanlış buluyorum.

Demokratik tartışmayı zehirleyen; şiddet kültürünü besleyen; yollar yaratayım derken sonları da kirleten bir tarz olarak tereddütsüz mahkûm edilmesi gerektiğini düşünüyorum.

Bu üslubun karşısında susmak -her şeyi bırakın- ayıptır…