Siyasi iktidardan demokrasi talep etmek toplumun en meşru hakkıdır. Bizim gibi demokratikleşme sürecini tamamlayamamış ülkelerde, bu en temel haklardan sayılır. Kimseyi “daha fazla” demokrasi talep etti diye suçlayamazsınız. 

Ancak demokrasiye sırt çevirenlerin, derin lobilerle işbirliği içinde seçilmiş iktidarı devirmeye çalışanların, Başbakan’ı “demokrasiye davet etmelerini”  problemli buluyorum. 
Hasan Cemal, “yüzünü demokrasiye dönerse” Başbakan’ı tekrar destekleyeceğini ilan etti. 
Hasan Cemal, öncelikle kişileri desteklemeyi bırakıp politikaları, ilkeleri, siyasi programları desteklemeyi seçerse daha iyi olacak diye düşünüyorum. Zira demokrasiyle arasındaki ilişkiyi,Başbakan’la arasındaki ilişkiye indirgemekle başından beri hata yapıyor. Başbakan’ın üslubu, kişiliği, yaklaşımından daha çok politika ve icraatları önemli olmalıdır. Kimse kimsenin kişiliğini, üslubunu sevmek, beğenmek zorunda da değildir. Misal; Hasan Abi’nin tarzı despotçadır, kendisini ilah-yazar olarak görmektedir ve bunun üstenciliğiyle davranmaktadır. Ama bunun beni veya başkalarını ilgilendirdiğini düşünmüyorum. Onun üslubu, kişiliği, tarzı konumuz olamaz; bizi Hasan Abi’nin yazıları ilgilendirmelidir. Bir grup liberalin bence baştan beri en büyük hatası AK Parti’yle/siyasal iktidarla ilişkilerini, Başbakan’la aralarındaki kişisel ilişkiye indirgemiş olmalarıdır. Bu durum, onların Başbakan’la kişilik yarıştırmasına neden oldu. 
Hasan Cemal’in “... Başbakan’ı desteklerim” sözlerinde ifadesini bulan tarz, politikacılar arasındaki bir diyaloğa benziyor. İktidarla ilgili tavır ve tutumunu, kendisini toplumun büyük desteğini ve onayını alarak seçilmiş bir liderle kıyaslayarak belirliyor... Politikacıları lider yapan, onların her ilişkiyi, her imkanı siyasi amaçları doğrultusunda değerlendirebilme kabiliyetidir. Politikacılarla gazeteci gibi ilişki kurma yerine siyasi bir aktör gibi ilişki kurup, sonra da onlara veryansın etmek, karalama kampanyası başlatmak bana pek haklı bir tepki gibi görünmüyor. 

HERKESİN EŞİT OLDUĞUNU DÜŞÜNÜYORUM

Yanlış anlaşılmasın, ben herkesin eşit olduğunu düşünüyorum; Erdoğan ile Hasan Cemalveya “dağdaki çoban” arasında eşitlik bakımından herhangi bir ayrıma gidilmesi mümkün değil. Fakat ünlü bir gazetecinin kendini siyasi bir aktör yerine koymasını sakıncalı buluyorum. Vatandaş olarak Başbakan’a destek olup olmamak elbette onun bileceği bir iştir; ama seçilmiş bir lider gibi iktidarla pazarlık yapmak, ittifak yapıp-bozmak demokrat bir gazetecinin/yazarın tavrı değildir/olmamalıdır. 
Bence Hasan Abi ve bazı liberallerin asıl sorunu, Erdoğan’ı ve AK Parti iktidarını düşürmeye çalışarak, “demokrasinin önünü açacaklarına” dair inançlarıdır. Aslında buna inanç da demeyelim, zira kendilerinin bile buna pek inandığı söylenemez. Ne de olsa akıllı insanlar; derin lobilerin desteğiyle çoğunlukçu iktidarı düşürüp yerine demokratik bir iktidar konulamayacağını onlar da biliyordur. Azınlık desteğiyle kurulan iktidarın otoriterleşme eğiliminde olmaması imkansız. 
Perde arkası ittifaklarla, sokağın gücüyle  iktidarı devirip yerine azınlığın “demokratik” iktidarı kurulamaz. Böyle bir durumda neler olacağını söyleyeyim; çözüm süreci bitecek, 20 bin BDP’li siyasetçi KCK’lı diye içeri tıkılacak, PKK sempatizanları 90’larda olduğu gibi yargısız infaz edilecek, dağlarda silahlar yeniden konuşacak; Türkiye cehenneme dönecek, bölünme gündeme gelecek, asker ve polisin siyasal sistem üzerindeki etkisi artacak ve güvenlikçi bir devlete dönüşeceğiz... 
Lütfen gerçekçi olalım; demokrasiye sırt çevirerek demokrasi mücadelesi verilmez. Siyasi operasyonlarla demokratik bir iktidar kurulmaz. Bu tavırlarla ancak Türkiye eski günlerine geri döner ki, daha kötüsünü düşünemiyorum...