Ölümlerinizin ardından gazetelerde yayımlanan fotoğraflarınızı gördükçe ya da haberlerinizi okudukça içim yanıyor, “Keşke hayatta olsaydınız,” diyorum içimden.

Çocuk yaşta dağa götürülüp terörist yapılan sonra da vahşice ölüme ve öldürmeye şartlandırılan sizler için de üzülüyorum, sorunlarını çoktan medenice çözmüş bir ülkede yaşıyor olsaydınız bugün toplumun kalkınmasına yararlı birer vatandaş olurdunuz, diye düşünüyorum. Nafile, ölümlerinizin ardından hiç ders çıkartılmıyor, “Terörü lanetlemek,” adına sokağa dökülenler, Türk-Kürt ayrışmasını körüklemekten öteye gitmiyorlar. Yangına körükle gidenlere alet olduklarının farkında bile değiller.

Bazı televizyon programlarına katılan sözde “Her şeyi bilen uzmanların,” yaptıkları savaş çığırtanlığından öteye gitmeyen evlere şenlik siyasi ve askeri yorumları, Türkiye'yi giderek karanlığa sürükleyen gerçek manzarayı es geçiyor.

Eski siyasetçi, Konda Başkanı Tarhan Erdem, önceki gün CNNTürk açık oturumunda, Türkiye'de artık seçmenlerin yüzde 82'sinin ülkede siyasi kriz olduğunu söylediklerine işaret ederken, Başbakan Davutoğlu'nun, Dağlıca saldırısı sonrası yaptığı açıklamanın güven verici olmadığına dikkat çekiyordu. Erdem, şiddetin durması için şubat ayında HDP ve AKP'nin Dolmabahçe Sarayı'nda ilan ettikleri mutabakata uyulması gerektiğinin altını çizerken, kendi ifadesiyle, “Kutuplaşmanın sertleşmesinden siyasi yarar umanların, seçimlerde oylarının artmasını isteyenlerin varlığını,”  hatırlatıyordu.

2,5 yıl gibi kısacık sürmüş olan çatışmasızlık ortamının bile Türkiye'ye nasıl rahat bir nefes aldırdığını test etmiş bizleri, çatışmaların yeniden başlatılmış olması kahrediyor.

Kürtlerle silahsız siyasi çözüm sürecini sahiden başlattıklarını zannettiklerimiz, bu sürede PKK'nın silah stokladığını açıklayarak, aslında sürecin içini boş tuttuklarını şimdi itiraf ediyorlar. Ne demek, “PKK, çözüm sürecinde silah stokladı. Güneydoğu'da örgütlenmesini güçlendirdi,” gibi sözler. “Silahlarını bırak, ülke dışına çık,” dediğiniz insanların, kısmen geri döndükleri Kuzey Irak'ta dağlarda çiçek toplamalarını mı bekliyordunuz? Gittikleri yerde ya da Türkiye'de, çatışmasızlık ortamının başlamasıyla birlikte bu insanlara iş, aş sağlanması, rehabilite edilmeleri gerekiyordu gerçekten çözüm isteniyorsa idi. Bu çalışmalara paralel olarak Türkiye için zaten elzem olan demokratikleşmenin hızlandırılması gerekiyordu. Silahlar sustuktan sonra atılması gereken siyasi adımların çok azı atılabildi, göz boyamadan öteye gitmedi. Bu durumu gayet iyi tesbit eden PKK, çözüm süreci boyunca bugünleri düşünerek hazırlığını yaptı. Şiddetin yeniden başlayabileceğini hesaplayan başkaları da, barış yerine çatışmalara hazırlık algısı yaratan iç güvenlik paketini çıkardı.

PKK, en kısa zamanda tek yanlı ateşkes ilan etmeli. Böylece hem HDP'nin, seçim sürecinde barış ve uzlaşı partisi olduğuna imkân tanır hem de çatışmalardan olası siyasi kazanç sağlamak isteyenlerin oyununu bozar. Ama PKK liderliğinin de böyle bir akla sahip olduğunu sanmıyorum,

NOT: “Ordu ne düşünüyor?” başlıklı 5 Eylül günü çıkan yazımda ihmal ettiğim bir noktaya açıklık kazandırmam gerekiyor. TSK, özünde siyasi bir konu olmasından dolayı gerek artık biten çözüm süreci gerekse bugün çatışmaların başlamış olması konularında ne düşünürse düşünsün aslolan siyasi iradenin aldığı kararlardır. Bu irade, aldığı kararların, bedeli ne olursa olsun sonuçlarına da katlanmak zorundadır. Ne var ki, mevcut kırılgan siyasi ortam, askerin şiddetin durması için güçlü telkinde bulunmasını gerektiriyor.