Türkiye’de iktidarın ve iktidar sahiplerinin yegâne hareket noktası:”Devlet ve Devletin devamlılığı” üzerine inşa edildi hep.

“Yiğidi öldür hakkını yeme” tezinden hareketle bizde mevcut iktidarı yeri geldiğinde çok acımasız ca eleştirsek te bazı noktalarda hakkının teslim edilmesi gerektiğine inanıyoruz.

Önceki anlayışın temelinde; Devlet dokunulm(a)maz, eleştiril(e)mez  ve hiçbir şekilde onun üzerinden bir tartışma yapıl(a)mazdı.

Mevcut iktidarı öncekilerden farklı kılan en önemli argüman sanırım bu tabuyu kısmen de olsa yıkmış olmasıdır.

İktidar’ın; yurttaşların karşısında titrediği Devlet otoritesinin yerini yeri geldiğinde hesap sorulabilecek, hak aranabilecek bir merci noktasına getirme gayretini gözlemleyebilmek mümkün.

Elbette ki tam manası ile bu noktada işleyen bir mekanizmadan söz etmek güç;lakin böyle bir niyetin mevcut iktidarda var olduğunu fark edebilmek te zor değil.

“Yurttaşlar Devlet için vardır,” tezinin katı ve statükocu yaklaşımının aksine Devlet yurttaş için vardır kanısı güçlendi veya güçlendirilmeye çalışıldı.

Sevsek veya sevmesek te on yıllık zaman diliminde toplumsal ve siyasal birçok alanda gözle görülür değişimlere tanıklık ediyoruz.

Eğitim, sağlık, kültürel ve sosyal alanlarda bu anlamda verilebilecek yığınla örnekle karşılaşmak mümkün.

Eğitim alanında: ücretsiz ders kitabı projesinden, ücretsiz tablete sıçrama, dershaneler için yapılması düşünülen düzenlemeler.

Sağlıkta: Aile hekimliğine geçiş, hasta haklarının sektörde ön plana çıkması ve randevu sistemindeki çağdaş yapılanma.

Gıda denetimlerinin arttırılması, kapalı alanlarda sigara yasağının konması gibi…

Kültürel alanda: Özellikle Kürtçenin önündeki engellerin kaldırılmasa da hafifletilmesi, 24 saat yayın yapan trt6’nın yayına girmesi ve en son bazı üniversitelerde Kürt dili kürsülerinin konması ve ilköğretimlerde “seçmeli” dersler arasında Kürtçenin de yerini almış olması.

Yani katı devlet yapısının yerini daha “insan” endeksli ” âdemimerkeziyetçi” bir devlet aldı(kısmen) diyebiliriz.

Kuşkusuz iktidarın birçok konuda eksiği hala var; tutuklu gazeteci ve vekiller, KCK, Ergenekon davaları ve uzun tutukluluk süreleri, bu noktada en can alıcı örnekler

Yargı beklide hükümetin iç politikada en çok aksayan tarafıdır gibi görünüyor.

Daha demokratik bir ülkede yaşayabilmek, yurttaşlar olarak bireysel hak ve özgürlüklerin tam anlamı ile yaşamımıza yansımasını istemek ne kadar doğru ise; sağlıklı bireylerin yetişmesi de o denli önemlidir kuşkusuz.