Basını susturduğunuzda artık hiç kimsenin sesi duyulamaz.

Basını susturduğunuzda devlet her türlü insan hakları ihlalini kolayca gerçekleştirir. Olup biteni kimsenin ruhu bile duymaz.

                                                                 ***

Bugün siyasal iktidar elindeki bütün gücü kullanarak basını susturmaya çalışıyor.

Kimine vergi memuru yolluyor, kimini gözaltına alıyor.

Bazen açıkça sansür girişiminde bulunuyor, işte dünCumhuriyet Gazetesi’nin dağıtım araçlarını polis durduruverdi.

MİT kamyonlarına ilişkin bilgiler mi ortaya saçıldı hemen yayın yasakları geliveriyor...

                                                                ***

Her gün, her dakika gazetecilere gözdağı veriliyor, Davutoğlu “Basın özgürlüğünü hakaret etme alçaklığıyla yan yana koymayız” diyerek hem insanları galeyana getiriyor hem açılacak davaların yolunu döşüyor.

Onun bu sözleri üzerine jet hızıyla Cumhuriyet Gazetesi ve yazarları hakkında “halkı kin ve düşmanlığa tahrik ve aşağılama” gerekçesiyle dava açılıyor.

                                                                ***

Bütün bunlar olurken, gazeteler, gazeteciler bir araya gelemiyorlar, “amasız, koşulsuz”birbirlerine destek veremiyorlar...

Voltaire’nin fi tarihinde söylediği “Düşüncelerine katılmıyorum ama senin düşüncelerini savunma hakkını sonuna kadar destekleyeceğim” sözünü bugün dahi diyemiyorlar...

                                                               ***

Halbu ki, bugün bir gazete susturulunca, diğerleri daha fazla çıbanbaşı olarak görünecek...

Birisi susturulunca, diğerleri daha kolay susturulacak...

O yüzden bugün Cumhuriyet ve Zaman yan yana durmak zorundadır.

                                                              ***

Cumhuriyet’e yapılan baskılara karşı Zaman’ın yayınladığı basın özgürlüğü deklarasyonu cesaret vericidir. Tıpkı Zaman’a yapılan baskın sırasında Oktay Ekşi’nin Voltaire’nin sözünü hatırlatarak oraya koşturması gibi...

Türkiye’de pek çok insanın geçmişinde bazı demokrasi ayıpları bulunduğu için gazeteler, gazeteciler bir türlü yan yana duramıyorlar. Kendimizle yüzleşmek yerine hepimiz bir diğerine bakıyor, onun ayıplarını, günahlarını hatırlıyoruz...

Eleştiriye kendi hatalarımızdan başlayarak, hepimizin yan yana demokrasi, basın ve ifade hürriyeti için mücadele etmemiz gerekiyor...
Yan yana durmak için çok geç olmadan...

                                                               ***

Yukarıya karaladığım düşüncelerin bir kısmını dün katıldığım “Türkiyede basın özgürlüğü ve demokrasi” konulu panelde dile getirdim.

Gözaltına alınacağı söylentileri üzerine telefonla aradığım Zaman Gazetesi Genel Yayın Müdürü Ekrem Dumanlı’ya inşallah bir dahaki sefere görüştüğümüzde dışarıda olursunuz demiştim. Dumanlı dünkü paneldeki diğer konuşmacıydı. Bu çok sevindiriciydi. Ama aynı sırada Cumhuriyet’ten Ceyda Karan ve Hikmet Çetinkaya’nın maruz kaldıkları psikolojik linç bütün hızıyla devam ediyordu, ki bu da çok moral bozucuydu...