Babanızın geçmişte çok büyük bir suç işlediğini öğrenseniz ne yapardınız?

Öyle basit bir suç falan değil ama...

İnsanları götürüp köprü altlarında enselerine kurşun sıkıp öldürmüş.

Costa Gavras’ın 1989’da çektiği “Müzik Kutusu” isimli, sarsıcı filmde bu sorunun cevabını arıyoruz...

Chicagolu avukat Anne Talbot, Macar göçmeni olan babasıMichael’in Macaristan’da savaş suçları işlediği iddialarını ilk önce elinin tersiyle bir kenara itiyor...

Savcılığın elindeki kapsamlı dosyada Michael’in kod adının Mişka olduğu, korkunç acımasız bir “ölüm tugayının” komutanı olduğu yazıyor. Kadın, çocuk yaşlı demeden Macar devrimcileri, Romanlar’ı,Yahudiler’i katlettiği anlatılıyor.

Michael kızına ve resmi makamlara başka birisiyle karıştırıldığını söylüyor.

Anne Talbot, mahkemede babasının avukatlığını üstleniyor ve can siperane bir savunma yapıyor.

Kazanıyor davayı ve Michael’in Amerikan vatandaşlığının geri alınması için açılan dava düşüyor.

Ama bütün bu dava süresince onun vicdanının kapısını zorlayan, fısıltılar, çığlıklar, hayaletler, içeri girecek bir delik buluyorlar sonunda...

Korkunç ölümcül bir soru kancasını getirip Anne Talbot'un beyninin en acıtıcı yerine takıyor. “Acaba” diyor...

Hakikate bakmaya hazır olunca, yollar açılıyor önünde ve uzun bir hikayenin sonunda babasının bir arkadaşının müzik kutusuna ulaşıyor. Kutudan babasının zavallı insanlara işkence yaptığı, öldürdüğü gençlik fotoğrafları çıkmaya başlıyor...

Biz bu ülkede hiçbir zaman Michael’in vicdan düzeyine ulaşamadığımız için, ne babalarımızın işlediği günahların peşine düştük ne de gözümüzün içine bile sokulsa, onları görmeyi kabul ettik...

Taa Ermeni kıyımlarından beri bu böyle...

Bu ülkede devlet baba evlatlarını her zaman kendi suçlarına bir şekilde alet etmeyi de başardı.

Belki bu yüzden, görmek, gördüğünü kabul etmek çok zor hale geldi...

6-7 Eylül 1955’i hatırlayın mesela... Devlet planladı belki ama millet de gayrimüslimlerin malları yağmalanırken büyük bir iştiyakla suç ortağı oldu.

Sonradan Özel Harp Dairesi’nin komutanlarından Sabri Yirmibeşoğlu “6-7 Eylül Özel Harp’in işiydi” dediğinde bu ülkede kimin umurunda oldu...

Bugün Kozmik Oda’ya girildi diye feveran edenlerin hangisi Özel Harp Dairesi’nin, JİTEM’in işlediği iddia edilen suçların peşine düştü?

Hangisi bu ülkede 100.000 Özel Harpçi bulunduğu iddiasına şöyle dönüp bir baktı?

Mesele Kozmik Oda’ya girilmesi değil, mesele bu ülkenin geçmişinde işlenen günahların hâlâ daha hiçbir şekilde vicdanımızın kapısından içeri girememesi…