Sandığa gitmeye çok az bir zaman kaldı. Demokrasi ve sandık arasındaki ilişki son zamanlarda epey gündemde. Başbakan Erdoğan ve şürekâsına göre, demokrasinin temel ölçütü sandık. Sandığın “demokratik gücü”ne bu kadar atıf yapınca, sandığa giden yolun ne kadar demokratik olduğu da derin bir tartışma konusu oluyor.

Katılımcı demokrasinin nasıl tesis edileceği ile ilgili partiler ne diyor, uygulamada ne yapıyor, mesele aslında bunun etrafında dönüyor. Bu noktada yerel demokrasiyi nasıl kurgulayacağınız, cinsiyet eşitliğiyle ilgili ne gibi adımlar attığınız, doğaya, uyumlu bir toplum bilinci oluşturmada neler yaptığınız ve temel kamu hizmetlerini sunma, bu hizmetlere erişim gibi konularda neler önerdiğiniz önem kazanıyor.

Görünen o ki, yerel seçimlerde gerek belediye başkanlıkları gerekse belediye meclis üyeliklerinde koltuklar ezici çoğunlukla yine erkeklere kalacak. İstanbul özelinden bakacak olursak, AKP, CHP ve MHP’nin büyükşehir ve 39 ilçede gösterdiği kadın adaylar yok denecek az. KADER’in (Kadın Adayları Destekleme Derneği) rakamlarına göre, 1930-2009 arasında yapılan 17 yerel seçimde toplam 1159 erkek belediye başkanı seçilirken, sadece altı kadın il belediye başkanı olmuş. 2009 yerel seçimlerinde 2950 belediye başkan adayından sadece 26 kadın belediye başkanı seçilebilmiş. Yerel yönetimlerde kadın oranı ise sadece yüzde 1,2.

Tabii, bu konuda farklı davranan partiler de var. Bu anlamda en ilginç örnek HDP’den geldi. Türkiye’nin batısında HDP, Doğu ve Güneydoğu illerinde BDP ile seçimlere giden bu platform, zor ve daha önce denenmemiş bir yapıyı politika aracı olarak kullanıyor. Nereye oy vereceğini bilemeyenlere farklı bir tercih noktası oluşturulabilecek mi, bunu 30 Mart sonrası göreceğiz. “Şehir Senin” temel şiarıyla “kendimizi de kentimizi de biz yönetmeye talip oluyoruz” diyor. Bunu söylerken, erkek egemen siyasete inat İstanbul Adalar İlçesi’nden de ilginç bir örneğe imza attı. HDP’nin, belediye başkan adayı dâhil, tüm meclis adayları da kadın.

Kampanyanın bir diğer unsuru, mahalleden itibaren kentteki tüm kararlara katılımın ve yerindenliğin önemine vurgu. Özetle, etnik bir aidiyet üzerinden bakmadan, herkesin eşit yurttaş olarak yaşayabildiği, atanmışların seçilmişler üzerinde baskı kurmadığı, kamusal hizmetlerin sağlıklı, temiz, düzgün olarak sunulduğu, ekolojik bir toplum perspektifiyle yaşam alanlarının yönetilmesi için HDP sandıkta oy isteyecek. 55 ilde örgütlenmesini tamamlayarak seçime gidecek olan HDP için en ilginç tecrübe Batı illerinin yanı sıra Karadeniz’de gerçekleşecek gibi duruyor.

Birkaç yıl önce, Diyarbakır Büyükşehir Belediye Başkanı Osman Baydemir, bir toplantıda itfaiye aracı olmadığı için yangın çıktığında müdahale edemediklerini anlatan ve kendilerinden yardım isteyen Trabzon’un Düzköy İlçesi’ne bağlı Çayırbağı Belediyesi’ne itfaiye aracı göndermişti. Diyarbakır-Trabzon yolunda aracın başına gelmeyen kalmamıştı. İtfaiye aracının plakasının 21 olması nedeniyle araç yolda 20 kez durdurulmuş, bomba ihbarı yapılmış, araç yol boyu taşlanmış, ardından da aracı götüren şoförün evi basılmıştı.

HDP’nin Adalar’daki kadın adaylarının tanıtımı sırasında Saruhan Oluç’un aktardığı anekdot, bana bu hikâyeyi hatırlattı. Ordu’da HDP seçim kampanyası için çalışan gençler, bir kahvehaneye girer, orada oturan üç ihtiyar adama seçim broşürü verirler. İçlerinden birinin, “Oğlum biz sizi dağda biliyorduk, siz ne zaman dağdan indiniz” demesi üzerine bir diğeri gençlere bakıp şöyle der: “Ha bunlar bizim uşaklar. Bizim uşaklar artık Kürtlerle siyaset yapıyor.”

“Bir önyargıyı ortadan kaldırmak, atomu parçalamaktan daha zordur” sözüne atıfla, HDP’nin Kürt siyasetine yönelik algıları değiştirmesi muhakkak ki zor. Ancak önemi de tam burada yatıyor: Türkiye’nin tarihinden ve toplumsal yapısından kaynaklanan bütün mağduriyetleri siyasetinin merkezine yerleştirmesiyle HDP, Kürt siyasetinin de Türkiyelileşmesi açısından umut vaat eder bir nitelikte.

[email protected]