Huysuzdur... Kimseyle barışık değildir... Herkesin ona düşman olduğunu, onun kötülüğünü istediğini sanır... Böyle olunca da, dostu-düşmanı ayırdedemez... Huzursuzdur aslında en huzurlu olması gereken durumlarda...

İyi bir işi vardır ve maddi durumu imrenilesidir... Objektif olarak huzursuz olmasını gerektiren somut gerekçeler yoktur, hatta çevresindeki insanların çoğunluğunun da onunla bir sorunu yoktur...

Hani bir gülümsemeyi denese... Hani ona sempati duymayanlara karşı bile gülümseyip, mesela günaydın falan demeyi öğrense... Ya da kavga etmeye meyyal olanlara bile, dönüp, "işiniz rast gelsin, kolay gelsin, benim kavgayla işim olmaz" falan demeyi öğrense... Vallahi de, billahi de mahallenin kasabından manavına, sütçüsünden komşusuna herkes de bi rahatlayacaktır... Hatta onun ayırdedemediği gerçekten "düşman" olanlar bile herkesin gözünde ortaya çıkacaktır...

Ama bunların hiç birini yapmaz... Kendisini huzursuz kılmakla kalmaz... Tüm dünyasını da huzursuz eder... Giderek de sevimsizleşir... Artık kavga etmediği, sataşmadığı insan kalmaz... Kendi mahallesinin dışındakilere, tramvaydaki, dolmuştaki insanlara sataşmaya, kavgaya başlar...

İşte böyle insanlara rastlarız hayatımızda... Ne yazacaktım... Unuttum yahu... Bu tiplemeye nereden geldim... İpin ucunu kaçırdım... Ne kadar kötü olurdu çevremiz böyle insanlarla dolu olsaydı, değil mi.... Hele bir de düşünün... Memleketi yöneten, en tepedeki adam/kadın böyle biri olsaydı ne sıkıcı olurdu memleket... Çok şükür yok böyle biri memleketin tepesinde... Yoksa var mı... Alla alla yaaa...