Türkiye kuşatılıyor…

Güney sınırlarımız üzerinden Türkiye’nin altı oyuluyor…

Nevzuhur bir “terör devleti” icat edilerek bütün bölge ülkelerinin ama özellikle de Türkiye’nin güvenliği ve bağımsızlığı tehdit ediliyor…

Türkiye, bu duruma seyirci kalamaz: Bir yandan bütün diplomatik imkânlar harekete geçirilmeli ama öte yandan da duruma derhal müdahale edilmeli, emperyalistler ters köşe yapılmalı, oyunları bozulmalı!

GÜCÜ KUTSAYAMAYIZ AMA GÜÇLENMEK ZORUNDAYIZ…

En iyi zafer, savaşmadan kazanılan zaferdir. Bu, doğru.

Savaşmadan zafer kazanmanın olmazsa olmaz şartları var elbette.

Her bakımdan güçlü olmak, bunların başında gelir.

Gücü kutsamıyorum, kutsayamayız. 

Bizim gücümüz, maddî güce değil hakikate dayanır. 

İslâm tarihi boyunca böyle olmuştur büyük ölçüde.

Yine İslâm tarihinin de, dünya tarihinin de neredeyse bin yıllık en önemli bölümünü yaptığımız Selçuklu, Eyyûbî ve Osmanlı tecrübelerinde, gücü değil hakikati eksene aldık. 

O yüzden yeryüzünde, üç kıtada en az beş asır adaleti hâkim kılan-yeniden keşfedilmeyi bekleyen- muazzam ve muazzez bir medeniyet tecrübesi armağan ettik insanlığa.

Fakat içinde yaşadığımız dünyada, dünya, güç üzerinde/n dönüyor…

Ne yazık ki, vaziyet böyle.

Hakkın, hukukun, adaletin büsbütün hiçe sayıldığı, üstelik de “özgürlükler, hukukun üstünlüğü, demokrasi” gibi Batılıların işgallerini maskeleyici ayartıcı sloganlar eşliğinde hukukun ve adaletin yok edildiği bir zaman diliminde yaşıyoruz.

“Gücü gücü yetene” ilkesizliğinin, “güçlü olanın hayatta kalabileceği” Darwinyen orman kanunlarının tek geçer akçe hâline geldiği bir dünyada varlığınızı sürdürebilmek için her bakımdan güçlü olmak zorundasınız.

DİPLOMASİ VE İKİNCİ FIRAT KALKANI HAREKÂTI

Savaş, en son seçenektir, elbette ki. 

Bunu söylemek bile gerekmiyor. 

Ama tehlike her geçen gün hızla büyüyor ve durum, bizim kontrolümüzden çıkmak üzere…

Tıpkı Birinci Fırat Kalkanı operasyonunda olduğu gibi, bir yandan bütün diplomatik adımları atmak öte yandan da duruma fiilen müdahale etmekten başka seçenek kalmıyor önümüzde…

Meselenin diplomatik ayağını aslâ ihmal edemeyiz. 

Türkiye, bu konuda şu aşamada önemli diplomatik ataklar geliştiriyor: Önce İran Genelkurmay Başkanı Türkiye’ye geliyor… Ardından ABD Savunma Bakanı… Sonra da Rusya Genelkurmay Başkanı gelecek…

Bu arada Başbakan Binali Yıldırım, Uzak Asya kaplanlarına ekonomik ve stratejik değeri büyük bir çıkarma yapıyor.

Dışişleri Bakanı Mevlüt Çavuşoğlu, Irak, Suriye, Erbil hattında mekik dokuyor… Özellikle Barzani’nin referandum girişimini önlemek için bütün diplomatik imkânları kullanıyor.

Tam bu noktada, MHP lideri Devlet Bahçeli’nin “Erbil’in referandum kararı, savaş sebebi sayılmalı” açıklaması, Türkiye’nin elini güçlendirecek önemli ve tarihî bir açıklama olarak kayda geçirilmeli ve iyi değerlendirilmeli.

Bu diplomatik ataklar sürerken Türkiye, “terör devleti”nin kurulmasına karşı askerî olarak müdahalede bulunmaktan çekinmemeli, Türkiye’nin altını oymaya çalışan emperyalistlere ve kuklalarına beklemedikleri bir ders vermeli.

TÜRKİYE’NİN ALTININ OYULMASINA SEYİRCİ KALAMAYIZ!

Türkiye, tam bir yıl önce başlattığı Fırat Kalkanı operasyonuyla hem stratejik üstünlüğü hem de psikolojik üstünlüğü ele geçirmişti bölgede ilk kez.

Ama emperyalist devletler, bu durumdan çok rahatsız oldular ve terör örgütlerine, özellikle de YPG’ye, “DEAŞ’la / terörle savaşıyoruz” diyerek açık açık, gözümüzün içine baka baka silah yardımı yapmaya, dahası bölgede, tam bir çıbanbaşı işlevi görecek, bölge ülkelerini karıştıracak özellikle de Türkiye’nin parçalanmasına kadar gidecek kadar tehlikeli bir “terör devleti” icat etmeye başladılar…

Bütün yapılanların nihâî hedefi, önce Türkiye’nin dışardan kuşatılması, sonra içerden karıştırılması ve son olarak da parçalanmanın eşiğine sürüklenmesidir.

Türkiye, bu duruma daha fazla seyirci kalamaz. 

Türkiye, İkinci Fırat Kalkanı operasyonunu başlatmalı ve emperyalistleri ters köşe yapmalı, hepsine unutamayacakları bir ders vermelidir.

Unutmayalım: Yarın, çok geç olabilir…

Vesselâm.