Güzel bir deyim vardır. Deli deliyi görünce değneğini saklar.

Türkiye siyaseti önümüzdeki günlerde bu deyimde ifadesini bulan bir seyir içine girebilir.

Delilik aslında üzerinde kitaplar yazılan  bir psikolojik analiz konusudur. Kendini deliliğe vurmak da bu açıdan üzerinde tartışılmaya değer bir davranış biçimidir.

Aklın anlamını yitirdiği, akıl üretmenin işlevini kaybettiği  ortamlarda sorunlar farklı yöntemlerle çözülür.

Deliliğe övgü tam bu ortamın tasviridir.

Delilik bazılarının sandığı gibi sadece bir ruh sağlığı sorunu değildir. Bazen bir diplomasi hatta müzakere yani siyaset tarzıdır.

Türkiye siyaseti artık bu tutum ve  alışkanlıklar dikkate alınarak analiz edilmek zorundadır.

İçinize sinmeyebilir, haklı olarak kabullenmek istemeyebilirsiniz ama gerçek budur. Bu gerçeği yok sayarak yapılan her hesap boşa çıkabilme potansiyeli taşır.

Yurt dışından gelen konukların karşılama törenlerinde  sergilenen tablo ile dış politikada egemen olan söylem bu açıdan birbirini tamamlamaktadır ve son derece kendi içinde tutarlıdır!

Tüm dünyaya meydan okuyan bir dilin gerçek hayatta karşılığı neyse  tiyatro görünümlü asker kıyafetleri ile tarihe dayalı güç gösterisinin karşılığı da odur.

16 devlet kurmuş olmanın bilimsel tarihi gerçekliği ayrı bir tartışma konusudur elbette. M.Ö  devlet ne demekti, bugün ki anlamda modern ulus devlet ile onların tanımlanması ne ifade eder ?

Cumhuriyetin kurucu iradesinin kendine tarihi hafıza inşa çabası o dönem için anlaşılır bir tutumdur. Bugün bir yandan tüm sorunların faturasını   cumhuriyetin kurucu kadrolarına kesip diğer yandan o dönemin aklı ile üretilmiş tarih tezleri üzerinden bugünün dünyasında siyaset üretmeye çalışmak ancak mizah konusu olabilir.

Mizaha da tahammülün olmadığı bir ruh dünyasında  olduğunuzu düşününce durumu tanımlayacak bir ifade bulmak son derece zordur.

Saraylar ve tarihsel  motifler Avrupa’da Krallıkların sembolik olarak varlığını devam ettirdiği ülkelerde de vardır. Ancak bu ülkelerde kral yada kraliçe bir protokol işlevi görür. Yetki ve sorumluluk sahibi bir siyasi özne değildir.

Yanlış hatta alakasız örnekler üzerinden karşılaştırma yaparak Avrupa’da da var demenin akla izana sığar bir tarafı yoktur.

İşin ilginç yanı en ciddi konuları ‘ikiyüzlü batı’ tanımı ile mahkum ettiğinizde artık muhataplarınız da sizinle akıl sınırları içinde bir ilişkinin imkansızlığını kabullenmeye başlarlar.

Tam bu noktada  ‘deli deliyi görünce’ stratejisi devreye girer.

Bu stratejinin hem iç hem dış politikada hayata geçmesinin ortaya nasıl bir ülke tablosu çıkaracağını çok yakında hep birlikte göreceğiz.