MHP’nin HDP’yi ‘yok sayma’ tutumundaki gayet ilkeli (!), inatçı ısrarı nedeniyle gündemdeki koalisyon formüllerinde iki seçenek öne çıktı. AKP-MHP ve AKP-CHP. Niyetim ‘felaket tellallığı’ yapmak değil ama her iki seçenek de ülkemizin temel sorunlarının çözümü adına umut vermiyor.

AKP’nin 7 Haziran seçimlerinin sonuçlarıyla ilgili ciddi, kapsamlı bir özeleştiri yapması, yol açtığı sorunların çözümü konusunda daha sorumlu davranmaya karar vermesi, gerçekten ‘yeni’ bir durum olurdu. Ancak bu yöndeki girişimler Saray ve Saray etrafında örgütlenmiş yapı tarafından bastırılmış gibi görünüyor. Çünkü bu özeleştirinin merkezinde Saray ve Recep Tayyip Erdoğan olmak zorundaydı ve hâlen de öyledir. Başbakan Davutoğlu’na bazı ‘görevli’ yazarlar ve vekiller tarafından ‘ayar’ verilmesinin tesadüf ya da ‘kişisel görüşleri’ olduğunu düşünmüyorum. ‘Bildiğiniz gibi ben AKP’nin kurucusuyum’ diyerek kendini hatırlatan Abdullah Gül’ün maruz kaldığı ‘taciz’ niteliğindeki ayarlar da tabii ki tesadüf değildi.

AKP ‘bu’ iken ‘çözüm sürecini kaldırın, sınırda tampon bölge oluşturalım’ diyen MHP ile koalisyon hükümeti kurmasının Türkiye’ye bir üçüncü Milliyetçi Cephe (MC) dönemi yaşatmaktan başka ne anlamı olabilir? TBMM başkanlığını AKP’ye sunan MHP ‘HDP’nin olduğu yerde olmayız’ tutumuyla eğer topluca istifa edip Meclis’i boşaltmayacaksa bir kez daha AKP’ye stepne olmayı benimsemiş demektir.

Bu koalisyon toplumdaki kutuplaşmayı derinleştirir. Kürt sorununun barışçıl çözümünü belirsiz bir geleceğe ‘öteler’. Rojava ve Suriye’de girişilecek macera, Türkiye’ye çok ağır bir bedele mal olur. Ülkeyi 4 yıl yönetecek bir performans sergileyemez ve en iyi ihtimalle 2 sene içerisinde erken seçime gidilir. Türkiye için kıymetli bir zaman kaybedilmiş olur ve korkarım ülkenin yeniden yapılanma ihtiyacının boyutları daha da ağırlaşır. Yazık olur...

AKP-CHP koalisyonu bu itibarla daha ‘makul’ gibi görünüyor. En azından demokratikleşme ile ilgili sorun ve beklentiler gündemde kalır. Fakat CHP’nin 14 maddede özetlediği son derece makul ilkeleri, bu koalisyonu bıçak sırtında yürüyen bir kriz hükümeti haline getirir. Rüşvet, yolsuzluk, hırsızlık, arsızlık konusunda AKP’nin omuzlarındaki mirasa ortaklık etmek, bugünden belli ki CHP’nin siyaseten intiharından başkaca bir sonuç üretmez. Bu öngörüyü pozitif manada boşa çıkartacak olasılık, AKP’nin gerçekten ‘yeni’ bir sayfa açmayı kabul etmesidir. Bu olasılığın ciddiyet kazanması, Saray’ın AKP üzerindeki koyu gölgesinden arınmaya cesaret etmesiyle doğrudan bağlantılı.

Saray’ın asker ve siyaset kurumu üzerindeki ‘Suriye’ye müdahale’ baskısı, çok açık, olası bir erken seçimin atmosferini kurgulama amacı taşıyor. Açık söylemek durumundayım; bu, Türkiye’nin geleceğini tehdit niteliğinde tehlikeler içeren kanlı, karanlık bir tuzak.

Kendi kaderini Türkiye’nin kaderi görecek kadar kendinden geçmiş olanların tehdit ve dayatmalarına karşı demokrasi, adalet ve barıştan yana sağlam bir duruşun sahibi olmak, yeni Meclis’in ilk ve en önemli sınavı.

Herkesin daha fazla sorumlu davranmasına hayati anlam yükleyen kritik bir dönemden geçiyoruz...