Gazeteci Can Dündar ve Erdem Gül’ün AYM kararının ardından serbest bırakılmalarının yol açtığı “Ankara’da yargıçlar var” iyimserliğine Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın gölge etmeden duramayacağı belliydi. Nitekim birkaç günlüğüne yurdu terk ederken ortalığın ‘karışacağının’ farkında olarak “Bu kararı tanımıyorum, saygı duymuyorum, kabul etmiyorum” dedi ve sahiden de gündemi ‘karıştırdı’.

Saray medyası önceden işareti almış ‘kampanyayı’ başlatmıştı zaten; meğer AYM de ‘paralel’ imiş! Sayın Erdoğan’ın çıkışı, AYM’nin ‘hedefte’ olduğunun açık göstergesi. Saray’ın ağır baskısı altında AYM’den gündemindeki diğer mağduriyet davalarıyla ilgili sağlıklı, adil kararlar vermesini beklemek artık daha da güç. Kuşkusuz doğru olan hukuk ve adaletten yana direnmektir. Yargının ve AYM’nin buna ne kadar mecali vardır, göreceğiz, ama bu sorumluluk elbette ki bütün Türkiye’nin omuzlarındadır.

Hâlâ akıl, vicdan ve sağduyu sahibi AKP’lilerin de omuzlarında olan bir sorumluluktur bu.

Mesela, Dündar ve Gül’ün tutuklanmalarından rahatsız olduğunu beyan eden Başbakan Ahmet Davutoğlu’nun da. Konuşmalarında sık sık ‘kamu düzeni’ni sağlamanın öneminden bahseden sayın Davutoğlu, kuşkusuz, bunun en başta bir ‘hukuk devleti’ olmayı gerektirdiğini bilir. Hukuk devleti olmanın en öncelikli gereği de, devleti halktan aldıkları yetki ve vekaletle yönetenlerin anayasa başta gelmek üzere yasalara saygılı olmalarıdır.

Sayın Erdoğan, ‘cumhurbaşkanı’dır. Ve bu görevini yürürlükteki anayasaya göre yapmakla yükümlüdür. Anayasayı, yetkilerini beğenmiyor olması bu gerçeği değiştirmez. Kamu görevlilerine “Gerektiğinde mevzuatı koyun bir kenara” diyemez. Yasal süreç bakımından kararları bağlayıcı ve tecil de edilemez AYM’nin kararları için “Tanımıyorum, kabul etmiyorum diyemez. Derse ne olur? Bunun cevabı, yaşadığımız Türkiye gerçeğidir…

Sayın Erdoğan cumhurbaşkanıdır, ama ‘padişah’ ya da ‘sultan’ veya ağzından çıkan kanun sayılan bir darbeci general değildir. Bunlar gönlünden geçiyor olabilir. Nitekim bir ara ‘Türk tipi başkan’ olmak isteğini gerekçelendirmek isterken Hitler’i örnek göstermişti. Olabilir. Ama gönlünden geçeni uygulamak istediği zaman, evet, gerçekten de ülkeyi ‘karıştırmış’ olur.

Anayasal görevi gereği devlet kurumlarının uyumlu çalışmasını ve ülkenin birliğini temsil etmekle yükümlü olan Sayın Erdoğan, bu ‘uyum’ ve ‘birlik’ meselesini öyle görünüyor ki çok yanlış anlamıştır. Çünkü ‘uyum’ devlet kurumlarının cumhurbaşkanının istek ve siparişleri doğrultusunda hareket etmesi ve ‘birlik’ de toplumun kendisine ‘biat’ etmesi demek değildir. ‘Uyum’ da ‘birlik’ de ancak kendisi ve temsil ettiği makam başta olmak üzere, yürürlükteki yasalara ve ‘hukuk devleti’ prensibine bağlı bir sorumluluk ve çabanın konusudur.

Hiç kimse kendi başına ‘devlet’ ve ‘millet’ de değildir. Kendisini bu kavramlarla özdeş kılmak istemenin adının demokrasi olmadığı ve olamayacağı gibi…

28 Şubat müdahalesi için ‘postmodern darbe’ denilmişti.

Türkiye’nin darbeci zihniyetle imtihanı devam ediyor…

Çünkü memleketin başında ağzından çıkanın ‘kanun’ olması gerektiğine inanan bir cumhurbaşkanı var...