Medyada en çok ilgi gören haber ve yazıların ‘polemik’ içerikli olanlar olduğunu biliyorum. ‘Kim kime ne dedi,’ toplum olarak hayli ilgili olduğumuz bir konu. Birbirine ‘girenler’, kendimizi ‘yakın’ veya ‘uzak’ hissettiğimiz kişilerse, polemik, tadından yenilmez ‘seyirlik’ bir hal alıyor.

Vakt-i zamanında bir başka gazetede yazan ailecek görüştüğümüz biriyle ‘dostane’ bir polemiğe girişmeye niyetlendim, adam bana küstü. O gün bugündür çok gerekmedikçe aslında hiç de öyle bir amacım olmadığı halde ‘kişisel’ bir boyut kazanan polemiklere girmekten uzak durmaya çalışıyorum.

Mesela geçenlerde Ahmet Kekeç isimli bir zat-ı muhterem yazısında adımı ‘Fethullahçıların Alevi kanaat önderi rolüne soyunan yazar’ şeklinde zikretti. Ara sıra böyle ‘madem bizden değilsin...’ hissiyatıyla dillendirilen abuk karalamalara maruz kalıyor, ama ‘saçmalamak da ifade özgürlüğü hakkının bir parçası’ düşüncesiyle yanıt vermeyi gerekli görmüyorum. Çünkü hem bu tür anlamsız polemiklere girecek kadar boş zamanım yok ve hem de yalan, dolan, tetikçilik, bayağılık ve ‘tırşıkçılığın’ kol gezdiği medya ortamında seviyemi korumak gibi müşkül bir hassasiyeti korumaya gayret ediyorum.

Bu nedenle isim de vererek bana ‘şunun gerçek yüzünü yazsana’ tazyikinde bulunan okurlarım kusura bakmasınlar, gaza gelmeyeceğim. Ama bu yazıyı yazmaktan da kendimi alamadım gördüğünüz gibi. (Aslında bu ‘tırşıkçı’ mevsuzuna daha önce Taraf’ta yazarken de ‘Qeşmer, tırşıkçı, zavallı’ başlıklı yazımda değinmiştim; meraklısı bakabilir: http://arsiv.taraf.com.tr/yazilar/cafer-solgun/qasmer-tirsikci-zavalli/29444/)

Lafım ortaya; artık kime ‘uyarsa’. Biraz da okurun yorum kabiliyetine saygılı olmak lazım tabii.

Bilen bilir, kişilik çözümlemelerinde esas olan ‘kendine indirgemektir’. Yani bir başkası nezdinde söylenende kendi gerçekliğini de görmek. Medyadaki bazı ‘tırşıkçı’ karakterler de bu ‘indirgeme’ işini unutmamışlarsa eğer, kim bilir, belki de kendi gerçekliklerini görmelerine bir parça katkım olur.

‘Tırşıkçı’, bir Kürtçe sıfat. Sözlüklerde ‘beleşçi, bedavacı’ diye tercüme edilmiş. Doğru ama eksik. ‘Tırşık’ Kürtlerin düğün dernek veya mühim misafir ağırladıklarında pişirdikleri bir sebzeli yemek. ‘Türlü’ denebilir. Tabii ‘etli’ olanı makbuldür. ‘Tırşıkçı’ ise, ‘asalak’ kişilere denir. Mesela tanımadığı birinin düğününe katılır, bedavadan karnını doyurur. Düğün sahibi yörenin ileri gelenlerindense, ‘tırşıkçı’ halayda adeta kendini paralar. Kan ter içinde kalır. İşin ucunda yere saçılmış paralardan üç kuruş nasiplenmek ve yemek vardır çünkü.

‘Tırşıkçı’ Kürtlerin siyasi literatürüne de girmiştir. Herhangi bir ilkesi, hatta düşünce ve duyarlılığı olmayan, ‘güç’ kimdeyse ondan yana saf tutan, dün dediğini unutmakta arsızlık derecesinde yüzsüz, pişkin ve yegane ölçüsü üç kuruşluk çıkar olan kişilere denir.

Bunlardan siyasette de medyada da çok var. Her zaman vardı. Zordaki iktidarlar hep kendi etraflarında tetikçi olsunlar diye ‘qeşmer’ (yalaka, yalama) ve ‘tırşıkçı’ beslemişlerdir. Ama bugünün ‘devir tırşıkçıların devri’ diyebileceğimiz kadar ayırt edici bir farkı var.

Devam edeceğim ama yerim bitti. Kürtçedeki tırşıkçılara dair çok sayıda atasözünden biri, bu yazının ana fikri olsun: Kê bûk be ew jî berbûyi ye (Kim gelin olursa olsun o da gelin alayındadır).