Ege’deki seçim gezisinin en heyecanlı kısmı Soma’ya yaptığımız ziyaretti. 301 madencinin ölümüyle sonuçlanan facianın ardından ilçe nasıl bir ruh haline girmişti, kurtulan işçiler ne yapıyordu soruları kafamı kurcalıyordu.

Öncelikle Soma, acıları geçmişte bırakmış yoluna devam ediyor.Acı, ölü veren evlerde, madenden bedenleri değilse de yaralı çıkmış işçilerin zihinlerinde ve ekmek parasını nasıl kazanacağını düşünen binlerce işçinin tasalarında yaşamaya devam ediyor.

Erdoğan, herşeyde olduğu gibi, Soma’da da acıyı parayla satın alma yolunu seçti. Ölen madenci ailelerine 154 bin lira tazminat, ikişer daire verileceğini ilan etti. Dileriz bu sözler tutulur.

Zor olan, madenler başta bu ülkenin her gün şehit veren işyerlerini güvenli hale getirmekti. Mısır’daki Esma için gözyaşı dökerken Soma’daki şehit yakınlarını ve işçileri deyim yerindeyse azarlayan, ölümün bu işin fıtratında olduğunu inanılmaz bir soğukkanlılıkla dile getiren Erdoğan, gerçeklikten kopuşun en somut haliydi.

Mevzu bahis ticaret ve kazanç ise, insan hayatı teferruattır diyeözetleyebileceğimiz bir yaklaşım.

Ölen işçilerin ailelerine verilen tazminatta da bu yaklaşımın dışa vurumunu açıkça gördük. Bir madencinin ifadesiyle, ölmeyenlerin üzüldüğü bir tablo ortaya çıktı. Ölenler, geride kalanların geleceğini kurtarmıştı.

Aynı zamanda ilçede müthiş bir kıskançlık ve çekişmeye neden olmuştu. Madencilerden ölen oğullarının mirası için hamile gelinleriyle kavgaya girişen anne-baba hikayeleri de dinledik bu gezide.

Acının daireye, banka hesabına çevrilebildiği bir düzene adil düzen denilen bir döneme girdik anlaşılan.

Türkiye’nin önde gelen sivil toplum kuruluşları ise Soma’ya gönderdikleri giysi veya gıda yardımlarıyla görevlerini yerine getirdiklerini sanıyor. Ancak, madenciler bu yardımın önemli bir bölümüne paketleri dağıtmakla görevli kamu görevlilerinin el koyduğunu iddia ediyor.

Ayrıca uzmanlar, Soma’nın deprem bölgesi olmadığını hatırlatıp asıl yapılması gerekenin geride kalan kadınlara ayakta kalmalarını sağlayacak becerileri kazanmalarında yardımcı olmak olduğunu dile getiriyor.

Aynı suçlamayı AKP Genel Merkezi’nden geldiğini söyledikleri 7 bin koli için de dile getiriyorlar. Madenciler, bu paketlerin gece yarısı gizli gizli, AKP’ye yakın duran mahallelere dağıtıldığını savunuyorlar.

Kırsal kesimde yardım kilit kelime…

Madenden sağsalim kurtulan ama yakın arkadaşları yanında can verdiği içinruh sağlığı bozulan bir madenci, bu gerçeği şöyle dile getirdi: ‘‘80 yaşındaki ninem köyde yaşıyor. Ben torunuyum. Erdoğan’ın ve onun yönetimindeki Türkiye Kömür İşletmeleri’nin yanlışları yüzünden ölüyordum. Ama ninem hala Erdoğan’a ve AKP’ye oy vereceğini söylüyor. Çünkü bayramda erzak yardımı, her sene 500 kilo kömür yardımı ve yaşlılık aylığı alıyor. Benim hatırımı bile takmıyor…’’

Madencilerin kahramanı ise Ciner Grubu’nun o dönem enerji ve madenlerden sorumlu yöneticisi Erhan Aygün. Bu madeni riskli görüp kamuya iade eden Aygün, baretini takıp bizzat madendeki çalışma koşullarını yerinde görmüş bir yönetici. Aygün’ün gördüğünü AKP zihniyeti göremediği, görmek istemediği için 301 işçi hayatını kaybetti aslında.

Bugün AKP yanlısı medya Soma’yı unutturma çabasında. Musul’da rehin diplomatları, bu diplomatları rehin alan İŞİD’e TIR’larla gönderilen silahları unutturma çabasında olduğu gibi…

Acıyı da iktidara ayarlı bir uyum içinde paylaşıyor. IŞİD’in kafa kesmesine tepki duymuyor, İslam adına yaşatılan vahşete kulak tıkıyor, İsrail’le ticarete son gaz devam edip küfre devam ediyor. İktidarın gazetelerinde açıkça Hitler’e övgüler düzülüyor. Sonra bu gazeteler, Ermeni Soykırım olayının yalan olduğunu yazıyor. Belli ki, Ermenistan’la kriz yaşasak Enver ve Talat Paşa’ya övgü düzecekler az yaptıkları için.

Önceki gün The Guardian’da her toplumun yüzde birinin psikopat olduğu yolunda bir makale okudum. Geri kalan kısım, yaşanan insanlık felaketlerine empati yapma yeteneğine sahipmiş. Bu tabloda, Türkiye’deki durumun adını siz koyun bence…