Suriye gibi kanlı bir iç savaşa girip parçalanacak mıyız yoksa demokratik bir hukuk devletinde özgürce yaşayacak mıyız? 1 Kasım’da bunun kararını vereceğiz. Yavaş yavaş ısıtılan kaptaki kurbağa gibi henüz giderek tırmanan kanlı iç savaş riskinin çok farkında değil çoğunluğumuz ama bu çıplak bir gerçek…

 Amerika’nın devreye girip Kürtleri silahlandırmasının ardından Suriye’de şimdilik yarı-bağımsız bir Kürt devletinin ortaya çıkma ihtimali yükseldi. Ankara, ilk günden bu yana bölge Kürtlerini bir fırsat değil de, tehdit olarak gördüğü için Türkiye’nin bölgedeki geleceği için sıkıntılar doğurabilecek bir gelişme bu.

 Ankara’nın IŞİD’le eşit görmekte ısrar ettiği bu insanlar, kökten-dinci fanatikler gibi ithal değil. Sınırın bu tarafında yaşayan insanların akrabaları. Tel örgülerin ortadan kaldıramayacağı ve kaldıramadığı bağları var. Onlara yönelik her olumsuz söylem, sınırın bu tarafında derin yaralar açıyor.

 İŞLERİ BOZMAYA MERAKLI

 Ankara’nın bu politikası, seçimden sonra da Kürt meselesinin çözümünde şiddetin egemen olmaya devam edeceğinin bir işareti. Küçük bir umut, AKP-CHP koalisyonunun oluşması ve uzun yıllardır devre dışı kalmış Meclis’in bu konuda devreye girmesi.

 Ancak bu bile çok umut verici değil. Çünkü, Türkiye çökmüş yargı sistemi, yozlaşmış bürokrasisi, parçalanmış toplumu ile tamiri imkansız bir otomobil görünümünde. Devletin tepesinde işleri bozmaya meraklı bir kimliğin oturuyor olması, işleri daha da sarpa sardırıyor.

 Kendi iç sıkıntılarını aşmak için alelacele İstanbul’a gelen Almanya Başbakanı Merkel, seçim öncesi AKP’ye verdiği desteğin bir kaç yıl içinde Türkiye’den milyonlarca kişinin Avrupa’ya göçüyle sonuçlanacağının farkında değil.

 Türkiye Cumhuriyeti çok ciddi bir tehlikeyle karşı karşıya ve Saray sandıktan çıkacak hiçbir sonuçla memnun olmayacağı, elini AKP Grubu’ndan çekmeyeceği için siyaset kurumunun sorunlara çözüm bulması mümkün görünmüyor. Tünelin ucunda ışık var ama bu karşıdan hızla üzerimize trenin ışığı.

 HASTA BİR BEDEN GİBİ

 Dün imzalanan Üçüncü Havalimanı finansman toplantısı aslında ne halde olduğumuzun açık göstergesi. 17-25 Aralık tapelerinde nasıl bir ilişki içinde olduğu açık seçik ortaya dökülen insanların iade-i itibar töreniydi sanki. Herkes o ilişkiler ağını unutmuş, başarı öyküsüne odaklanmıştı.

 Yolsuzluktan hukuksuzluğa uzanan kısa tarihimizin bir fotoğrafı süsleyecek bugünkü Havuz Medyası’nın manşetlerini. Seçim öncesi seçmene ‘her şey yolunda, yatırımlar devam ediyor’ mesajı verilecek ama çürüme ve parçalanma içten içe sürecek.

 Türkiye kanserli, hasta bir beden gibi. Teşhis konulmuş ama tedavi edecek doktor ortada yok. Her geçen gün hastalık artacak ve nefes almak bile imkansız hale gelecek.

 1 Kasım seçimine fazla umut bağlamak yanlış. Buradan bir hükümet çıksa bile, merak etmeyin altı aya bozulur ve yeniden sandık ortaya çıkar. Parlamenter sistemin işlemesine izin veremez artık.