Terör uzmanı asla değilim.

Nasıl terör uzmanı olunuyor, bunu da bilmiyorum.

Ekranlarda “terör uzmanı” ünvanını (!!!) kullananlar bu ünvanı nasıl elde ediyorlar, bunu da bilmiyorum.

Dolayısıyla, bendeniz de, terör uzmanları kadar, konuya ilişkin kanaatlerimi okurlarla paylaşmak isteyebilirim.

Menfur Ankara saldırısı, ne yalan söyleyeyim, aklıma 1996 tarihli Özdemir Sabancı cinayetini düşündürdü.

Sabancı cinayeti, nereden bakarsanız bakın, gerçekleşmesi de, sonrasında yaşananlar da,  ilginç bir mesele idi.

Rahmetli Özdemir Sabancı’nın sabahları ormanlık bölgelerde tek bir korumasıyla yürüyüşler yaptığı söylenmiş idi.

Ama, DHKP-C (???) cinayeti böyle çok daha kolay bir ortamda değil, Sabancı Center’ın yirmi beşinci katında, çok daha zor koşullarda işlemeyi tercih etmiş idi.

O tarihlerde iddia edilen, bu tercihin Sabancı grubuna bir göz dağı vermek olduğu idi.

Cinayet eylemiyle söylenmek istenen muhtemelen “biz sizin en mahrem, en iyi korunan noktanızda kalbinizden vurabiliriz” idi.

Bu yazdıklarım o tarihlerde basına yansıyan iddialar, mesaj yerine ulaştı mı, mesaj neden verildi, doğrusu hiç bilemiyorum.

Sabancı’ların yazdırdığı bir kürt raporundan falan bahsedildi, otomotiv rekabeti gündeme geldi ama cinayetin gerçek nedenini en azından ben bilmiyorum, hala öğrenemedim.

Çarşamba akşamı Ankara’da gerçekleşen menfur saldırı da bana Özdemir Sabancı’nın Sabancı Center’ın 25. katında vurulmasını hatırlattı, düşündürdü.

Bu arada Özdemir Sabancı ile birlikte öldürülen diğer iki kişiyi de unutmamak, anmak gerekiyor.

Ankara saldırısının gerçekleştiği yer sovyetik Ankara şehir planının tam da göbeği.

TBMM, Başbakanlık, Yargıtay, bakanlıklar hep orada ama Genelkurmay ve kuvvet komutanlıkları da, sanki sivil (!) idareyi tarassut edermişçesine, yine orada.

Ve terör odağı menfur saldırısını tam da bu ilginç sovyetik şehircilik alanının tam da göbeğinde gerçekleştiriyor.

Bu saldırının mesajı muhtemelen Sabancı Holding’e verilmiş olan mesajla aynı.

Türkiye’ye kim, neden, ne mesajı vermek istiyor, bu yazıda bunları tartışmak istemiyorum.

Ancak, Rusya’ya “alçak”, ABD’ye “dürüst değilsin”, AB’ye “korkak, yalancı, fırsatçı” demenin de uluslararası ilişkiler açısından sıkıntı doğurduğu açık.

Uluslararası ilişkilerde etik, ilkesel tutum mutlaka çok önemlidir ama güç dengesi de çok önemlidir.

Silahlı kuvvetlerimiz maalesef ABD ve Rus ordularıyla mukayese edilemeyecek kadar zayıf.

Türkiye ekonomisinin küresel ekonomi içindeki payı yüzde bir iken, ABD ve AB’nin payları tek tek yüzde yirminin biraz üzerinde.

ABD’nin bütçe açığı bizim milli gelirimizden büyük.

lmanya milli gelirimizden çok daha fazla, yaklaşık iki katı kadar ihracat yapıyor.

Askeri amaçlı uzay araştırmalarında ABD tartışılmaz dünya lideri.

Bu sevimsiz mukayeseler küçük ülkelerin de kişilikli dış politika uygulamasının mutlak engeli değil, olamaz, olmamalıdır.

Ama, bu mukayeseler de gerçek ve önemli mukayeselerdir ve küresel ilişkilerde önemli kısıtlamalar üretir.

Türkiye bu anlamda son senelerde galiba gücünün çok üzerinde iddialarla, daha da önemlisi müttefikleriyle zıtlaşarak pozisyon almaktadır.

Kolay iş değildir.

Mesele sanıldığından da karmaşık olabilir.

Urfa’da lojmanlarında öldürülen iki polis meselesini anlamadım.

7 Haziran sonrası yaşanan ortamı da tam anlamadım. 

Çarşamba gecesi yaşanan korkunç olayın da failleri konusunda mütereddidim.

İsmi geçen canlı bombanın Amude doğumlu olması PYD ajanı olması mı demektir?

Bu mantığın sonu “Diyarbakır doğumluların PKK’lı olması” değil midir?

Normalleşme, çözüm süreci Sur’dan, Cizre’den, Suriye’den değil TBMM’den başlamalıdır.

Hem de hemen, hiç müzakere sürecine gerek olmadan.

ESER KARAKAŞ / HABERDAR