Başbakan ve cumhurbaşkanı adayı Erdoğan, Gezi olaylarının patlak vermesinden hem kendi deyimiyle iç mihrakları hem de başta ABD olmak üzere uluslararası çevreleri sorumlu tutmuştu.,

Hatta, şimdi görev süresi dolduğu için ülkeden ayrılan ABD’nin Türkiye Büyükelçisi Francis Ricciardone’ye, kimi medyada kurgulanmış haberler üzerinden yüklenmiş, ad vermeden istenmeyen kişi ilan edilmesini bile tavsiye etmişti. Amerikan Kongresi, bir NATO üyesi ülkede elçilerinin adeta düşman gibi gösterilmesini hiçbir zaman hazzetmedi. Yalnızca Kongre değil Amerikan yönetimi de, gerek elçilerine yönelik sert ifadelerden hazzetmezken Türkiye’de ifade, toplanma özgürlüğüne getirilen sınırlamalar, yargının yürütmeye bağlanması, sosyal paylaşım sitelerinin yasaklanması gibi iktidarın antidemokratik tasarruflarına açıktan eleştirilerini sürdürdüler.

    Keza, Amerikan Dışişleri Bakanlığı, Türkiye’ye atanacak yeni büyükelçileri John Bass’ın, Erdoğan’da otoriterleşme eğilimi bulunduğunu (zoraki de olsa) kabul eden açıklamasına da önceki gün destek vermekte gecikmedi. Zoraki dedik hatırlatalım; John Bass, Türkiye’ye atanması nedeniyle Senato Dışilişkiler Komitesi’nde bu göreve onayı için düzenlenen oturumda, Cumhuriyetçi Senatör John McCain’in, kendi deyimiyle “3 dakika 25 saniye süre” sonunda ve aksi takdirde atamasını durduracağı uyarısının ardından ancak Erdoğan’da otoriterleşme eğilimi olduğunu kabul etmek zorunda kalmıştı. İşin bu yönüyle, Bass’ın, daha Türkiye’ye gelmeden, açık sözlülükten kaçınma anlamında “pısırık” büyükelçi unvanı aldığını söylemek lazım.

    Bass’ın selefi Ricciardone ise tam tersi Türkiye’de ifade özgürlüğüne destek veren açıklaması yüzünden hiç hak etmediği halde Erdoğan tarafından “acemi büyükelçi” yaftalamasına maruz kalmıştı.

    Geldiğimiz noktada, Türk-Amerikan ilişkilerinin odağına, Ankara’nın içeride baskıcı tutumuna ilave olarak dış politikada, özelinde Washington, genelinde Batı ile uyumsuzluk gösteren politikalar yerleşmiş durumda.

    Erdoğan’ın, Batı başkentleri ve Washington’da, artan Batı düşmanlığı şeklinde kuvvetle algılanan politikalarını belki de cumhurbaşkanlığı koltuğuna oturması halinde değiştireceği beklentisi bulunuyor.

       Bu değişimin ilk işaretlerinin, Erdoğan’ın, büyük olasılık cumhurbaşkanlığı seçimleri sonrasında, Gezi olaylarından sorumlu tuttuğu başta ABD’ye olan kızgınlıkla Çin’den yana tercih yaptığı 4 milyar dolarlık füze ihalesinden Washington lehine çark etmesiyle verileceği beklentisi hakim Ankara kulislerinde.

      Silah pazarlığı, diplomasinin önemli araçlarından biri olagelmiştir. İşte Erdoğan da, ilk adımı atıp, ABD ile bir “sulh” aracı olarak Çin ile füze görüşmelerini iptal edip ibreyi Amerikan firmaları yönünde kullanırsa hiç şaşırmayın.

    Neticede Çin, Ankara’nın füze tedarikinde kendisiyle masaya oturmasını sağlayarak NATO ülkesi Türkiye ile ittifakın arasını açmayı başardı, varsın Türkiye artık masadan kalksın, o kadar önemli değil. Artı, Çin, karşılığında Türkiye’den sivil alanda iyi bir ihaleyi alacaktır, Ankara bu önemli ülkeyi kızdırmak istemez.

    Başta ABD NATO ülkelerinin, Türkiye’nin uzun menzilli füzelerin alımı için ilk tercihini Çin’den yana yapmasına yönelik tepkilerinin Türkiye’nin de çıkarlarına hizmet ettiğini bilmekte yarar var. Zira, Ankara, Pekin ile füze yapımını hayata geçirmesi halinde ittifak ile entegre olan kendi hava savunma sisteminin Çin füzelerini teknik olarak yok sayacağını dolayısıyla Türkiye’nin güvenliğinin de tehlikeye gireceğini söyleyebiliriz.

    Asıl can alıcı konu; Türkiye’de karar vericilerin, vergi mükelleflerinin finanse edeceği dile kolay 4 milyar dolar ve üstü bir füze projesini, Parlamento’da bile enine boyuna tartışmadan hayata geçirmek istemelerine çıt çıkmıyor olması.