Kıbrıs’ın, Türklerin yaşadığı kuzey kesimi ile Rumların yaşadığı güney kesimini BM denetimindeki tel örgülerle birbirinden ayıran başkent Lefkoşe’de bir otelin çatısından iki kesimi de görebiliriz.

İki kesim arasında ilk göze çarpan farklılık, güney ne denli kalkınmışsa kuzeyin de o denli az gelişmişliğidir. Aynı adada yaşayan iki topluluk arasındaki gelişmişlik uçurumunun çok derin olmasını, ‘Ulusların Çöküşü’ adlı kitapta, -Daron Acemoğlu ve James Robinson benzer örneklerini Kıbrıs’a uyarladığımızda- şöyle açıklıyorlar: “Vatandaşlar, refaha kavuşmak için, süreklilik gösteren yenilikçi, ekonomik genişleme ve daha yaygınlaştırılmış zenginliğin yaratıldığı katılımcı kurumlara ihtiyaç duyarlar.” Yazarlar, ‘Neden bazı ülkeler zenginken bazıları yoksuldur?’ sorusuna yanıt ararken yoksulluğun bir kader olmadığı ve ancak yukarıda tırnak içinde alıntıladığım ilkelerin benimsenmesinin ülkeleri refaha taşıyabileceği vurgusunu yapıyorlar.   Akdeniz’in bu küçük Kıbrıs adasında yalnızca Türkiye’nin tanıdığı KKTC’de yakınlarda yapılan cumhurbaşkanlığı seçimleri ve kazananı sol eğilimli Mustafa Akıncı ile Cumhurbaşkanı Erdoğan arasındaki atışma daha doğrusu birinciyi ikincinin azarlayıp, ayar vermiş olması, Kıbrıs Türk halkının neden kalkınamadığının anlaşılmasına vesile oldu.

Akıncı, cumhurbaşkanı seçilmesinin hemen sonrasında verdiği ve haklı bir silkinme, başkaldırı niteliğindeki açıklamasında, “Artık yavru vatan değil de kardeş ülke olmak istediklerini” söyledi. Cumhurbaşkanı Erdoğan, “Ağzından çıkanı kulağın duysun.” deyip, “Siz bizim halen yavrumuzsunuz” mealindeki, ataerkil toplumlardaki çocuk azarlama biçimiyle Akıncı’ya tepki verdi. Erdoğan’ın, “Son olarak oraya yaptığımız yardım 1 milyar doları buldu.” şeklindeki sözlerine Akıncı’nın verdiği yanıt ise Kuzey Kıbrıs’ın aslında yıllardır arpalık haline getirilmiş olduğunu hatırlattı.

Nitekim Akıncı, “KKTC bütünüyle Ankara’dan yönetiliyor, Merkez Bankası’ndan polis teşkilatına kadar bütün kurumlar Ankara’dan yapılan atamalar ile idare ediliyor. Böyle bir devlet yapılanması olabilir mi?” diye soruyordu.

 “Size para yardımı yapıyoruz bize muhtaç kalın” anlamına gelen Türkiye bakış açısına karşı da, Akıncı, “Türkiye bize veriyor ama karşılığında Türkiye’ye ithalat yapıyoruz.” sözleriyle Ankara’nın yardımlarının “sadaka” mahiyetinde olmadığına da vurgu yapıyordu.

Akıncı, Kıbrıs Türklerinin kendi kendini yöneten, kendi evinin efendisi olan bir idari yapı talep ettiğini de dile getiriyordu çeşitli televizyon kanallarına yaptığı açıklamada.

KKTC’nin yeni cumhurbaşkanı Akıncı, yaşayabilir bir devlet olma gereğinin önündeki Ankara dayatmalı sivilleşememe şeklindeki engeli de şöyle açıklıyordu:

“Sivil Savunma’nın ya da itfaiyenin başına bile atama yapamıyoruz. Adada itfaiye polise, polis de Güvenlik Kuvvetleri Komutanlığı’na, yani Ankara’daki Genelkurmay Başkanlığı’na bağlı. Burada bir Kıbrıslı Türk subay ağzıyla kuş tutsa, hatta genelkurmay başkanı olacak seviyede de olsa en fazla albay olabilir, oradan emekli olur.”

Akıncı, Türkiye’deki askeri ve sivil vesayet şeklindeki iki başlı yapının yapışık ikizi haline getirilen KKTC’deki duruma ayna tutarak bir tabuyu yıktı aslında.

KKTC’ye giden paraların, Kuzey Kıbrıs’ın kendini yönetebilen katılımcı kurumlar inşa etmesi için değil, Türkiye’deki arpalık zihniyetinin uzantısı haline getirildiği nasıl da ortaya çıkıyor.

Türkiye’nin sömürgesi muamelesi gördüğü içindir ki Rum kesimi de Kıbrıs Türklerini azınlık görüyor, bu topluluğun eşit biçimde temsil edileceği federal bir yapının adada kurulmasını istemiyor.  

Senin yavru muamelesi yaptığına kimse yetişkin muamelesi yapmaz.