“Dünyanın herhangi bir yerinde 500 bin kişi ölüyor ve (Türkiye dışında) buna bırakın engel olmayı destek olunuyorsa, hayat hiçbir şey olmamış gibi devam edemez.”

Evvelki gün böyle ifade etmiştik gelinen durumu. 
Uygar dünya bir dekadans, çürüme çağına girmiş gibi. 
Avrupa Birliği projesi, teslim edelim, değerli, etkileyici bir girişimdi. 
Ama bunun teknik ve bürokratik bir genişlemeden ibaret görülüp, zihniyetin bu genişlemeyi taşıyıp taşıyamayacağı hesaplanmadı. 
Çünkü zaten onlara göre mükemmeldi; evrensel ve kusursuzdu. 
Terör ve kitlesel göçler bir sonuç. 
Batılı zihniyette, belki radikal aydınlanmanın başladığı yerde, gurur, kibir ve tahakküm arzusu var ve bununla yüzleşilmedi. 
Modern öncesi dönemde savaşlar, kötülük yok muydu, vardı. 
Krallar fethe çıkar, fethettikleri yerleri vergiye bağlar, büyük insan kayıpları yaşanırdı. 
Bu doğru. 
Ancak, modern sömürgecilik çağında savaşların, iktidar mücadelelerinin ve işgallerin de kimyası değişti. 
Hem etkileri farklılaştı, hem de bu cafcaflı perdelerin ardına gizlendi. 
Yani eskiden bir işgal başlar, hasarını verir, belirli bir dönem sonra biterdi. 
Yeni dönemde öyle değil. 
Batı, sömürgeciliğini, tüm dünyayı işgal edecek ve bunu kesintisiz sürdürecek şekilde farklı bir yöntemle uyguladı. 
Gittikleri yerin toplumsal kimyası ile oynamak, belirli bir kesimi diğer kesimin aleyhine desteklemek, onları başkalaştırmak, toplumsal mühendislikle o ülkeyi kontrol etmek. 
Sonra kaynak bittiğinde de oradan çekilip gitmek. 
Ruanda soykırımı, bunun sayısız örneklerinden biridir. İki kardeş kabile bu modern böl/yönet taktiğiyle 1994’te birbirini boğazladı, 3 ayda 800 bin Tutsi Çin’den getirilen ucuz palalarla öldürüldü, dünya seyretti. 
Zücaciye dükkânına giren fil gibi Irak’a dalan Bush’tan sonra, Mr. Obama’nın yine aynı sorumsuzlukla aniden orayı terk etmesiyle Irak ve Suriye’de yaşananlar gibi. 
“Tamam da bu ülkelerin hiç mi suçu yok? İslam ülkeleri de kendisini sorgulasın. Doğu neden bu kadar geri, biraz da suçu kendisinde arasın” itirazlarını duyar gibiyim. 
Tamam... 
Peki Türkiye 14 yıldır ne yapıyor? 
Muazzam bir silkinme, reform ve kabuk değiştirme sürecini yaşamıyor muyuz? 
Peki ne oldu, destek mi gördük, takdir mi edildik? 
Yeni Türkiye olgusunun Doğu’nun 1789’u olduğu anlaşıldı da, çok mu takdir edildi? 
ABD ve AB, Gezi’den beri utanmazca bu hamleyi boğmaya kalkanlara destek çıktı. 
Mide bulandırıcı bir çifte standart ile tüm “demokratik aygıtlarını” bu darbe için seferber ettiler. 
Çünkü sayelerinde kontrol ettikleri ülkenin beyaz Türk vesayetini korumak istediler. 
Mısır’da başardılar, şimdilik. Ama orası da yakında patlayacak, maalesef. 
Sorun o ki, artık beceremiyor, ellerine yüzlerine bulaştırıyorlar. 
Henüz yeni düzenin ahlaksal parametrelerinde anlaşabilmiş değiliz. 
O yüzden terör aradan sıyrılıp aktör olabiliyor.