Önceki gün Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın Van mitingi vardı.

Cumhurbaşkanlığı İletişim Başkanı Fahrettin Altun’un twitter kamerasından, Erdoğan’ın miting meydanına gittiği caddelerde Vanlıların ilgisini gösteren görüntüleri izledik.

Nabız ölçmek için cadde kenarlarına dizilen, pencerelerden, balkonlardan görüntü veren insanların haline bakmak, miting meydanlarındaki kalabalıklardan daha iyi bir göstergedir.

Van’da 7 Haziran 2015 seçimlerinde, Ak Parti geçerli oyların yüzde 19,38’ini alabilmişti.

16 Nisan referandumunda aynı kentten 42,72 evet oyu çıktı.

24 Haziran seçimlerinde ise Cumhurbaşkanı Erdoğan’a yüzde 35,4 Ak Parti’ye ise yüzde 31,8 oranında oy çıktı.

Şimdi de Erdoğan’ın Van’dan bir gün önce miting yaptığı Ağrı sonuçlarına bakalım:

7 Haziran 2015: Ak Parti: %15,83

16 Nisan 2017: Evet oyları: %43,08

24 Haziran 2018: Cumhurbaşkanlığı seçimi, Erdoğan’a verilen oyların oranı:%35,4

24 Haziran 2018 Ak Parti:%31,8

Benzer sonuçları, Doğu ve Güneydoğu’nun bütün şehirlerine teşmil edebiliriz.

Tabii karşı taraftaki oyların HDP’ye gittiğini düşünürsek, burada başarı aramak zorlaşabilir ama böyle bir trendin korunuyor olması ondan daha fazla anlam ifade ediyor.

REFERANDUM VE HAZİRAN 2018 SEÇİMLERİNDE KÜRT OYLARININ ETKİSİ

Peki, bu fotoğraf bize ne anlatıyor:

En kestirme haliyle şu kadarını söyleyebiliriz:

7 Haziran 2015’ten sonra yapılan, halk oylaması ya da seçimlerin tamamında Kürtler, Ak Parti’nin tarafı olduğu yerde karşılaştırmalı Türkiye ortalamasının daha üstünde bir yerde tutundular.

16 Nisan referandumu ve 24 Haziran seçimleri, Ak Parti/MHP ittifakının Kürt mahallesinde nasıl bir karşılık bulacağı merakı/sorusu eşliğinde yapıldı.

Kürt oylarının özellikle referandumdan çıkan “Evet” sonucuna ciddi bir katkı sağladığı ortada.

16 Nisan akşamı balkon konuşmasını yapan Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan’ın herkesten önce Doğu ve Güneydoğu’yu selamladığını hatırlıyoruz.

Haziran 2015 seçimleri sonrası 1 Kasım’dan başlayarak istikrarını koruyan bu dinamiğin arka planına baktığımızda, aynı yılın yaz aylarında PKK eliyle tırmandırılan terör eylemlerinin birincil faktör olduğunu söyleyebiliyoruz.

HDP’nin ‘Türkiyelileşme’ vaadine verilen Haziran oylarının eski adresine dönüşü olarak da okuyabiliriz bu yeni durumu.

KÜRTLER ‘BEKA’ OKUMASINI TÜRKLERİN ÇOĞUNDAN DAHA İYİ YAPIYOR

Kürtler, ‘Beka okumasını’ belki de tehdidin daha büyüğü kendilerine dokunduğu için diyebilirim ki, Türklerin çoğundan daha iyi yaptı.

Üstelik, terörle mücadeleyi, Kürtlerle mücadele olarak gören kimi Türk mahallesi sakinlerine rağmen bu duruş korundu.

Peki 31 Mart’ta ne olacak?

Kürt oyları son seçimlerdeki istikrarlı yönelimini koruyacak mı?

Başka başka faktörler oy verme davranışını etkilemezse, bu seçimde de farklı bir kırılma olacağını gösteren ciddi bir işaret görünmüyor.

Kimlik siyasetini önceleyerek HDP’ye oy verenlerin ciddi bir yekun tuttuğunu anlatmaya gerek yok.

Ama HDP’nin HDP’lileştiremediği İstanbul başta birçok şehirde seçimin kazananını doğrudan belirleyebilecek Kürt seçmenin sayısı da ciddi bir yekun tutuyor.

Seçim kampanyası boyunca çok farklı yönleriyle tartışılan ‘Beka söyleminin’ en iyi Kürtler tarafından anlaşıldığını tahmin ediyorum.

Bu görüşü ortaya atarken, referanslarım yine, Haziran 2015 sonrası yapılan seçimlerde sergilenen davranış biçimi.

Kasım seçimleri, 16 Nisan referandumu ve 24 Haziran seçimlerinde Kürtlerin oy verme davranışlarını etkileyen ‘Beka meselesinin’ 31 Mart ve sonrası için de canlılığını koruduğunu gösteren bir dizi örnek sıralayabiliriz.

* Fırat’ın doğusundaki PKK tehdidi azalmadığı sürece;

* ABD destekli PKK kuşağı projesi havada kalmış bir senaryo olarak tarihin çöp kutusundaki yerini almadığı sürece;

* Türkiye bu meseleyi ölümcül bir tehdit olarak görmekten vazgeçmediği sürece;

* Kürtler geleceğini Türkiye’nin geleceğinde görmekten vazgeçmediği sürece,

Son seçimlerdeki bu dinamiğin değişmeyeceğini öngörebiliriz.