Dün, Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ın grup konuşması da dâhil, tüm gelişmeleri izlerken, Türkiye’nin etkin bir pozisyon geliştirmekte zorlandığını görüp, Almanya’nın müttefiklerinden farklı Libya politikasına biraz daha dikkatle baktım.

Bunda biraz da dün, Brüksel’de bir araya gelen AB dışişleri bakanlarının, Kaddafi’den derhal iktidarı bırakmasını istemelerine rağmen Libya’ya askeri müdahale konusunda ortak bir tutum belirleyememeleri, Almanya’nın da Fransa’yı eleştirmesi etkin oldu.

* * *

Almanya, Türkiye’nin dışlandığı son gelişmelerin tüm aşamalarında aktif bir rol aldı.

Almanya, BM Güvenlik Konseyi’nin Libya’da sivilleri korumak amacıyla uçuşa yasak bölge oluşturulmasına yetki veren, Libya’da derhal ateşkes sağlanması çağrısında bulunan ve rejime yönelik yaptırımların daha da sıkılaştırılmasını öngören karar tasarısının büyük kısmını destekledi… Ama askeri müdahaleye katılmadı.

Almanya Dışişleri Bakanı Westerwelle, bir yandan Almanya’nın bu tutumla hiçbir surette kendini AB içinde izole etmediğini söylerken, diğer yandan da Arap Birliği’nin Libya’daki operasyona yönelik eleştirilerinin, Almanya’nın askeri operasyona katılma konusundaki endişelerini de haklı çıkardığı belirtiyordu…

* * *

ABD’den gelen sinyaller ise Washington yönetiminin çok kapsamlı bir operasyona fazla istekli olmadığını gösteriyor.

Üstelik eğer koalisyon güçleri, kapsamlı hava operasyonlarıyla, Kaddafi’ye ait tüm hava savunma sistemlerini, hava kuvvetlerini imha edemezse, Libya üzerinde “uçuşa yasak bölge” kararının uygulanması da kolay gözükmüyor.

Almanya, Kaddafi’ye bağlı orduların, birkaç hava saldırısıyla teslim alınmasını mümkün görmüyor. Kaddafi’ye bağlı güçler, geri çekilerek, saklanarak, uygun zamanı kollayarak tekrar Bingazi’yi kuşatacak, kentin su kaynaklarını kesebilecek diye düşünüyor.

* * *

Peki, ne yapmalı?

Almanya çözüm önerilerini “Kaddafi rejimi” üzerinde yoğunlaştırmış gözüküyor, eleştirilerini bu noktada topluyor.

Almanya’ya göre geçmişte yaşanan Balkan savaşları, Irak savaşları ve Somali fiyaskosuna rağmen, uluslararası koalisyon bir kez daha nasıl biteceği belli olmayan bir maceraya atıldı, ne zaman ve nasıl bitireceğini bilmediği bir askeri harekâta girişti.

Ayrıca…

Koalisyon güçlerinin askeri müdahaleyle tam olarak neyi amaçladıkları belli değil. Eğer sivil halkın, Kaddafi güçlerinden korunması isteniyorsa, bu aylar sürecek bir müdahaleyi gerektirecek.

Kaddafi için ise bu sorun değil, çünkü zamanı sonuna kadar kullanacak…

* * *

Almanya, Libya’ya yönelik bir müdahale ancak Kaddafi rejimine son verme hedefiyle yürütülürse bir anlam taşıyacağını düşünmekte… Merkel Hükümeti, Libya’da rejim değişikliği sağlanmadan, istikrar ve kalıcı bir çözümün sağlanmasını mümkün görmüyor.

Ama bunun için ise Trablus’ta Kaddafi rejimine yönelik binaların, Kaddafi’nin saklanmakta olabileceği yerlerin hedef alınması gerektiğini vurguluyor…

Ancak şu anda yürütülen askeri müdahalenin temelini oluşturan BM Güvenlik Konseyi kararı, rejim değişikliği konusunda yetki vermiyor.

* * *

Almanya’nın bir diğer endişesi de böyle bir müdahalede öncü rolün, iç politikada yoğun baskı altında olan Fransız Cumhurbaşkanı Sarkozy’nin eline geçmiş olması. Siyasi yorumlarda Sarkozy’nin sağduyudan uzak hareket etmesinden de korkuluyor.

Gene Avrupa’ya yönelik bir Kaddafi terörü ihtimali de Almanya’nın canını sıkıyor.

Daha vahimi ise askeri operasyonlar gelecek günlerde çok sayıda sivil kayba yol açarsa, bu durum hem Batılı devletlerdeki hem de Arap ülkelerindeki kamuoyunu mevcut politikaya karşı çok ağır eleştiriler getirerek harekete geçirecek…

* * *

Alman Dışişleri, Kaddafi’nin ateşkesi kabul edip, BM kararlarına uymaması halinde sürecin zorlaşacağını ve koalisyonun Libya müdahalesiyle, tüm dünya için sonu kestirilemeyen, tehlikeli bir maceraya dönüşeceğini tekrarlayıp durmakta…

Türkiye’nin Libya politikasını Alman dış politikası ile kıyasladığınızda, bizim politikamızda ayrıntılı çözüm önerilerinden ve endişelerden ziyade neleri istemediğimizin hamasi bir anlatımının öne çıktığını görüyorsunuz.