Türkiye’nin kronik hastalığı yolsuzluktan bahsetmek istiyorum.Yediden yetmişe her birey kendi tecrübelerini masanın üzerine koyuyor ve siyasetin bir kirden ibaret olduğu yorumunu yapıyor. Hiç çekinmeden, Hiç tereddütsüz...

Sadece bugün için mi?

Maalesef hayır; dün için de bu durum böyleydi...

Peki, yarın bu düşünce azalır mı?

Hiç sanmıyorum.

Çünkü siyaset şeffaf değil, siyasetin aktardığı kaynaklar denetlenmiyor. Her partinin kendi üyesini kolluyor olması, bu sorunun nedenlerinden sadece bir tanesi. Devletin “Hizmetleri” billboardları süslerken, köşede hep benzer firmaların amblemleri göze çarpıyor.

Devletin, milleti için çalıştığı iddiası; politikacıların kürsü metinlerinde, sadece bir cümlelik yer işgal ediyor.

Bırakın destek vermediği başka bir partiden seçilmiş politikacıyı, insanlar kendi partilerinde, kendi seçtikleri siyasetçiye dahi güvenmiyor.

Bunu duyunca on saniyelik şok geçiriyorsunuz, sonrasında sorular ağzınızdan dökülüveriyor:

“Şimdiki belediye başkanına oy verdin ve güvenmiyor musun?”

“Ee, peki bir sonraki seçimde tekrar oy verecek misin?”

Cevap: “Evet.”(Bu noktada karşınızdakinin mazoşist olduğunu düşünüyorsunuz)

Peki, ama neden?

Cevap, kısa ve öz: “Başkası gelse çalmayacak mı? Çalıyor ama çalışıyor...”

Toplumda siyasetçiye güven çok az. Siyasetçi olmanın hırsızlıkla eş değer tutulduğu bir ülkede yaşıyoruz.

Belediye meclisinden tutun, belediye başkanına, dahası milletvekilleri ve bakanlara kadar yolsuzluk yaptığına dair bir algı oluşmuş.

Ancak, vatandaşın elinde somut bir belge var mı? Yok...

Toplumun her kesiminde, taksicisinden profesörüne kadar, toplumun içindeki insanlardan bahsediyorum, devletine ve seçmiş olduğu siyasetçiye güvenmeyen bir toplumuz.

Peki, siyasetçinin sürekli yolsuzluk yapacağına dair bir algı varken, bu ortamda sağlıklı demokrasiden söz edebilir miyiz? Demokrasiyi ilerletebilir miyiz?

Bu sorun; çözmek, doğru bir kanıya varmak için mutlaka ayrıntılı bir biçimde araştırılmalıdır. Konu siyasetin meşruluğu noktasında çok sorunlu bir yapıya da işaret eder.

Siyasetin aslında halkın yararı için yürütüldüğü düşüncesi değil, siyasetçinin sürekli yürüttüğü düşüncesi hâkim.