Binlercesi öldü bu topraklarda,

Senin çocukların için dahası da var, razı ölmeye,

Ölmekten başka bir çare kalmamışsa özgürlüğe,

Sen de yalnızsın kardeşim.

Göz pınarların da seçiciyse senin,

Yüreğin titremeden zulme,

Ezilenin soyunu seçerse,

İnsafsızsın be kardeşim.

Enes’in, Berkin’in masum bedenine değil,

Nerede öldüğüne bakıyorsan,

Sen sırtında bu günahtan bir parça taşıyorsan,

Ali’nin, Şivan’ın, Enes’in, Berkin’in yüzüne değil,

Katilinin yüzüne bakıyorsan.

Elin onların elini tutmuyor,

Katillerinin sırtını okşuyorsa.

Senin ağıt yakmak için baktığın,

Kıyılan bir çocuğun toprağı değil

Hangi çatı altındakılındığıysa namazının,

Hangi dilde dinlediğinse anasının ağıtını,

Ağıtlara sağır, sorulara dilsiz isen sen,

Sen Esma’ya Berkin’e Savaş’a, Ali’ye değil de

Kimin ‘’ağla’’ dediğine bakıyorsan,

Sen modaya göre ağlayıp,

Gündeme göre bağırıyorsan YETER diye.

Sen neyin yetip neyin yetmeyeceğini,

Vurana soruyorsan,

Bir sokak ortasında sırtından vurulanın

Tabanı delik, yüreği çelik olanın,

Soyunu tarıyorsan sen,

Adını nefretsiz anamıyorsan.

Dostu, düşmanı, kahramanı  karıştırmışsan,

Ve hep masum ve mazlumla savaşıyorsan.

Sivas’ta Maraş’ta Alevi,

Uludere’de Kürt,

Afyon’da ER,

Agos’ta Ermeni,

Trabzon’da Hristiyan

Hatay’da Arap Olamıyorsan.

Tamam olmayıver, hesabını da sormuyorsan.

Muktedirin zulmünden zafer,

Mağdurun hüznünden sevinç devşiriyorsan

Devlet babayı

Tanrı’nın yer yüzündeki gölgesi sanıyorsan,

Sana vurmayan tokmağı yağlıyor,

Sana dokunmayan yılanı besliyorsan,

Ve hala kendine insan diyorsan.

Deme Kardeşim.

Mehmet Dogan