Hırsızlığın peşine düşen savcıların bir suçlu gibi soruşturulması, yargı mensuplarına yönelik bir gözdağı. Yargıya yönelik mesaj açık: “Yüreğiniz yetiyorsa, İktidar cephesini hedef alan bir soruşturma açın!”

Savcılar-yargıçlar için mesele cesaretten ibaret değil; sonunda kolunuzu merdaneye kaptıracağınız açık ise, bu dev yolsuzluk makinesine dokunmanın ne âlemi var? Makinenin işlemez hale gelmesi lâzım; bunun vazgeçilmez şartı ise güç sahiplerinin elinden hükümet etme yetkilerinin ve ayrıcalıklarının alınması. Suç işleyenler iktidarda oldukları sürece yargılanamazlar. Neden mümkün olmadığını son dört ayda tecrübe ederek öğrendik.

TOKİ soruşturmasının kapatılması, bir-iki yargı mensubunun eseri değil. Sırf bu soruşturmanın kapatılabilmesi için 16 bin polisin görev yeri değiştirildi. Ortalıkta işini yapan adlî kolluk diye bir kurum bırakılmadı. HSYK’da güç dengesini değiştirebilmek için Silivri boşaltıldı. Anayasa Mahkemesi’nin iptal etmesine rağmen HSYK Kanunu ile maksat hasıl oldu. İşini yapan savcılar-yargıçlar medya maymunluğu ile aslanlara yem edildi. Başbakan’ın ağzından ‘hain’, ‘alçak’, ‘casus’, ‘çete’ sıfatlarıyla karalandılar. Toplumun yarısı vatan haini olarak damgalandı. Yolsuzluktan-hırsızlıktan bahseden herkes paralel devletin uşağı olarak yaftalandı. Devletin bütün kademelerinde ‘paralel devlet hayaleti’nin izi arandı, sürek avına çıkar gibi cadı avı yapıldı. Bugüne kadar onca lafa rağmen tek bir delile ve soruşturmaya konu edilmeyen ‘paralel devlet’ adında gürbüz ve sağlıklı yepyeni resmî bir düşmanımız oldu. Bu kadar emek ve çabadan sonra 60 zanlıyı kapsayan bir soruşturmanın kapatılması size hâlâ tuhaf geliyor mu? Yoksa bu çabaların 25 Aralık soruşturmasını kapatmak için de kâfi geleceğini mi düşünürsünüz? Yetmezse, seçim sandığını çamaşır makinesi gibi kullanıp kirli çamaşırlarını yıkayan İktidar yeni yollar ve çareler bulamaz mı? Nasıl olsa ‘durmak yok’.

Onca emeği ve çabayı küçümsemek olmaz; ama yine de suçlardan arınmak bu kadar kolay değil. Kırk tane küp üst üste, en tepede de Başbakan, dengede durmaya çalışıyor. En alttaki küp, yani hukuk avare kasnak gibi dört bir tarafa çarpıyor. Yolsuzluk soruşturmaları konusunda İktidar’ın kazandığı her zafer, buza kazınmış kitabelere benziyor. Malûm, temmuz ayı yaklaşıyor.

Yalancının mumu yatsıya kadar yanar. 4,5 aydır, hakkında tek bir delil bulunamayan, soruşturması başlatılamayan ‘paralel devlet hayaleti’, etrafa korku saçarak Erdoğan’a cumhurbaşkanlığı seçimini kazandıracak ‘kadrolu düşman’ rolünü üstlenmeye devam edebilir mi? CHP ve MHP, fezlekelerin peşine düşmez mi? AK Parti’ye oy verenler de dâhil toplumun ezici çoğunluğu umudunu kesip, köşesine çekilip “hırsız var” demekten vazgeçer mi?

Soruşturmaları durdurmak mümkün, ancak delilleri yok etmek imkânsız. Sadece dosyanın içindekiler değil, şecaat arz ederken dile getirilen gerçekler de kayıtlarda. Hepsi alt alta yazılıp toplandığı zaman, ya kör ve sağır olmaya ya da hesap sormaya mecbur kalacaksınız. Günü gelecek ve bu dosyaların kapağı mutlaka açılacak. Zaman ilerledikçe, bu dosyaların kapağını kapalı tutmak için daha fazla enerjiye, daha fazla yalana ve daha fazla zorbalığa ihtiyaç duyulacak. MİT Yasası ve kanunsuz sosyal medya yasakları Türkiye’nin ‘polis devleti’ne doğru ilerlemeye zorlandığını gösterdi. Yolsuzluklar olmasaydı, yolsuzlukları ört-bas etme çabalarının çaresi görünen bu yasaklar ve totaliter kontrol arayışları ortaya çıkar mıydı?

Türkiye, bir ara dönemden geçiyor. Bu netameli ara dönemin bu kadar uzamasının sebebi, iktidar  sahiplerinin elindeki ekonomik kontrol araçları. Ancak bu ara dönem sürdürülebilir ve kalıcı hale gelebilir nitelikte değil. Erdoğan cumhurbaşkanı olursa, aşağıda bırakacağı suç örgütü ne olacak? Onları kim koruyacak? Devran dönünce, hukuk işlemeye başlayınca kim kimi koruyabilecek?

Kuşkunuz olmasın, bu iş eninde-sonunda mahkemede çözülecek.