Avrupa Birliği’nden gelen sert tepkiler, basın özgürlüğünü savunan kuruluşların protestoları ve günlerdir adliye önünde bekleyen insanlar olmasa, Ekrem Dumanlı yine de serbest bırakılacak mıydı?

                   
                                                           * * *

Savcı ve yargıçların üzerinde muazzam bir siyasi baskı olmasa; savcılar ve yargıçlar, savunma hakkına getirdikleri sınırlamalar, gözaltı sürelerinin aşılması gibi hukuk ihlallerine daha şimdiden imza atmamış olsalar, Hidayet Karaca yine de tutuklanacak mıydı? Yani, madem tutuklayacak kadar ciddi bir durum yoktu, neden insanları bu kadar uzun süre tuttunuz sorusu mu bertaraf edilmek istendi?
                        
                                                           * * *

Şu haliyle bile, gazete yazıları ve dizi senaryolarına dayanan “makul şüpheli” bu gözaltı ve tutuklama, Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi önünde çok net mahkûm olacak nitelikte. AİHM, gözaltı süresi hiçbir koşulda 4 günü geçemez diyor. 4 günlük gözaltı süresi dolduktan ve zanlıların ifadeleri tamamlandıktan sonra hakim neden insanları salıvermek veya tutuklamak yerine “ben gidip düşüneceğim” dedi? Daha dün mesleğine başlamamış olan bu sulh ceza hakimi, zanlıların tutuklanmasını gerektirecek nedenlerin var olup olmadığını anlamak için sorguyu tamamlamaktan başka neye ihtiyaç duyabilirdi?

                                                            * * *

Daha sorulacak çok fazla soru var şüphesiz ama bütün bu soruların tamamı temel bir hukuk meselesinden kaynaklanıyor. Bu soruşturmada yakalama ve tutuklama kararını veren hâkim, hukuk devletinin olmazsa olmazı olan, “tabii hâkim” (doğal yargıç) kriterlerine uymuyor. Doğal yargıcın “yargılama konusu olaydan önce kurulmuş ve somut olay ile kuruluşu bakımından ilgisi olmayan” mahkemeler olarak tanımlandığını gözönüne alırsak, burada tam tersinin söz konusu olduğunu görürüz.

                                                             * * *

İstanbul’da bu soruşturmayı yürüten mahkemenin de içinde olduğu 6 adet sulh ceza hakimliği tam da bu yargılamayı yapmak üzere özel olarak kurulmuştur. İstanbul’da daha önce 38 adet olan sulh ceza mahkemesi ortadan kaldırılıp, yerine bu hakimlikler oluşturuldu. Önceden 38 sulh ceza mahkemesinin yaptığı işlemlere karşı itiraz ettiğinizde, itirazınızı 55 farklı asliye ceza mahkemesinden birisi karara bağlıyordu. Bugün 6 sulh ceza hakiminden birisinin verdiği yakalama, arama, tutuklama kararlarına itiraz ettiğinizde yine bu 6 hakimden birisi itirazı inceleyip karara bağlıyor.

                                                              * * *

Daha önce hükümet belli bir kararı aldırmak için baskı yapmak istese, 38x55 hâkimin ortaya koyduğu ciddi bir takip edilemezlik söz konusuydu. Şu anda ise iktidarın hışmını üzerine indirivereceği paratonerler gibi duran topu topu 6 tane yargıç var. Yani, doğal yargıç ilkesinin çiğnenmesinin doğal sonucu olarak, yargıçların bağımsızlığı ve tarafsızlığına ilişkin olarak da muazzam bir sorun ortaya çıkıyor.

                                                              * * *

Kısacası, bu hukuk garabetinden çıkacak kararların neden öyle ya da böyle olduğunun cevaplarını hukukun içinde bulmak pek de mümkün görünmüyor…