Şengal Katliamı’nın yıldönümü’ne...

Hayatla ölümün bıçak sırtında yaşadılar hep Melek Tavus’un çocukları. Korku ve uzun bekleyişlerin bunaltıcılığını süpürdüler evlerinden her sabah Êzidi kadınlar… Çünkü kendilerinden öncekilerin miras bıraktığı katliam anıları bir soru imi gibi takılmıştı boyunlarına. Her geçen gün biraz daha ağırlaşarak. Zaman ki beraberinde binlerce düş ölüsü taşımıştı toprak evlerinin aralık kapılarından…

Güneşe dönüp yüzünü, duaya başlamıştı kadın ölümü yedeğine alarak. Uğultularla metal seslerle, kara, barbar yüzlerle geldi ölüm. Kadın yüzünü çekti güneşten, batırdı geceye güneşini eynine alarak… İgdiş edildi her şey, ölümü bile kirlettiler vahşiler.

En büyük acılara bile katlanma gücü bahşedilmişti halkına. Bu dünyanın bütün görmüş geçirmiş insanları bilirlerdi bunu. En çok da dağların haritasını çizenler… O dağlar ki halkının yaşam ve direnç kaynağıydı.

Kendi suretine aldı oğlunu kadın, topladı eteğine onurunu ve inancını. Şengal’e koştu ölüme inat. Çocuğun bir elinde can çekişen sarı bir kelebek, diğerinde mahzun oyuncak… Yürüdü kadın yüce Şengal’e. Yoksullukla ölümün iç içe büyüdüğü bu coğrafyada kar ve ateş gibiydi hayat. İnsanlar öğütülürdü bu coğrafyada, halklar öğütülürdü, çocuklar, düşler öğütülürdü “büyük insanlık” adına.

Uykuların bile alamadığı bir yorgunlukla vardı halkının kalbi Şengal’e. Sesi çoğaldı kadının ağıtlarda, kuşatma ortasında. Utanç, acı ve ölüm kaplıydı soğuk dünyanın duvarları boydan boya…

Öptü suretinde taşıdığı oğlunun acının çukuruna kaçmış iki gözünü… Işımadı kadının yüreği bir daha…