Murat Belge geçtiğimiz hafta yazdığı yazıda, muhalefet sorunundan söz etti ve bunun referandum sürecinde yaratacağı etkiyi ele aldı.

Muhalefet sorunu, özellikle CHP’nin muhalefet etme sorunu, AKP’nin iktidara geldiği 2002 yılından beri çok belirleyici bir mesele. Ama özellikle bir alan var ki, bu alanda yaşanan muhalefet sorunu toplumsal fay hatlarının olumsuz bir şekilde sarsılmasına neden oluyor.

Bu sorun, hepimizin tahmin edeceği gibi, Kürt sorunu.

Kürt sorunu, sadece iktidar bu sorunu bir araç olarak görüp Suriye’deki gelişmelere göre askıya alıp devreye sokabileceği bir saha gibi değerlendirdiği için değil, aynı zamanda Oslo’da gelişen süreçle yeni bir aşamaya ulaşan soruna muhalefetin milliyetçi yaklaşımı nedeniyle de bugünkü duruma savruldu.

Oslo’da Kürt hareketiyle devlet arasında görüşmelerin basına sızdırılmasıyla beraber, bir muhalefet partisi olarak CHP, Kürt sorununun masada ve diyalogla çözülmesi yönündeki bir girişim olan Oslo sürecine, bu sürecin bir parçası olarak Habur’dan PKK’lilerin Abdullah Öcalan’ın çağrısıyla Türkiye’ye gelmelerine yüksek sesle itiraz etmişti.

Oslo sürecinin bütün sorumlularının yargılanması gerektiğini ilan etmişti.

Sürecin sonlanmasının ardından, Kürt sorununun çatışma yöntemleriyle çözülemeyeceğinin bir kez daha görülmesiyle, 2013 yılında ilan edilen ve bugüne kadar Türkiye tarihinde görülen en çarpıcı adımların atıldığı çözüm süreci, yine karşısında muhalefet sorununu buldu.

CHP çözüm sürecine şu ya da bu vesileyle sürekli olarak karşı çıktı.

Çözüm sürecinin bir aşamasında, bu köşede daha önce aktardığım gibi, Selahattin Demirtaş sürecin en önemli yanını özetlemişti. Bu, Kürt sorunun tüm düzeyleriyle tartışılmaya başlanması. Gizli kapaklı olan tüm başlıklar, gündeme gelmiş ve Kürt sorunu bir öcü olmaktan çıkmıştı.

Muhalefet sorunu, bu sürecin her bir aşamasına ürettikleri itirazda açığa çıkmıştı. Akil İnsanlar grubu oluşturulmuş ve bu grubun toplantıları ulusalcılar, ırkçılar ve milliyetçiler tarafında basılmıştı. Muhalefet sorunu burada bir kez daha açığa çıkmıştı: Kadim bir sorunun çözümüne en iyi ihtimalle karşı olmak, en kötü ihtimalle tüm enerjisiyle ve her türden demokrasi dışı yöntemle sürecin gelişmesini engellemeye çalışmak!

Bu muhalefet sorunu halledilmeden, Kürt sorunun barışçıl çözümü zor. Çünkü işçi sınıfının, muhalefetin Kürtlere verdiği desteğin önünde engel oluşturuyor.

Yıldız Önen

[email protected]

(Sosyalist İşçi)