Cumhurbaşkanı Erdoğan, erken yaşta evlendirilenlerin mağduriyetlerinin giderilmesine ilişkin düzenlemeye yönelik, "Hükümetin, toplumun değişik kesimlerinden gelen eleştiri ve önerileri dikkate alarak, geniş bir mutabakat içerisinde bu sorunu çözmesinde büyük fayda görüyorum." dedi. Akabinde düzenlemenin komisyona çekildiği haberi geldi.

Böylece nihayet günlerdir tartışmanın odağında olan düzenlemeye ilişkin herkes için söz söyleyebilmenin bir meşruiyeti doğdu. Hatırlayacağınız üzere düzenlemeye ilişkin görüş ayrılıkları baş gösterdiğinde maalesef konu bir Ak Parti – CHP ihtilafı parantezine alınarak düzenlemeye ilişkin yapıcı ve katkı vermeye dönük her türlü eleştiri de sanki CHP'nin hanesine yazılan bir puanmış muamelesine tabii tutularak mahkûm edilmişti. Oysaki kurucuları arasında Sayın Cumhurbaşkanı'nın kızı Sümeyye Erdoğan'ın da yer aldığı Kadın ve Demokrasi Derneği (KADEM) gibi CHP ile uzaktan yakından alakası olmayan bir kuruluş bile düzenlemeye ilişkin eleştirilerini bir açıklamayla kamuoyuna duyurmuştu.

Cumhurbaşkanı'nın açıklamasından önce düzenlemeye ilişkin en küçük çekincesini dile getirme teşebbüsünde bulunanlar sosyal medyada CHP'li olmakla itham edilerek hakarete maruz kalmaktan yakayı kurtaramamışlardı. Umulur ki Cumhurbaşkanı'nın açıklamasından sonra karşı karşıya bulundukları muamele son bulur. Kamusal sorun alanlarımıza ilişkin her türlü tartışmanın sağlıklı bir şekilde yürüyebilmesinin Sayın Cumhurbaşkanı'nın atacağı bir can simidine bağlı oluşunun nasıl trajik bir görüntüyü ortaya çıkardığını görmemiz gerekiyor.

Bu vesileyle hatırlamakta fayda var. Birkaç gün önce Fatma Barbarosoğlu son derece yerinde ve kritik bir soruyu yazısının başlığı yapmıştı: “Çocuk gelin meselesini layıkıyla konuşabilecek miyiz? (I)”

Barbarosoğlu yazısında şunları söyledi : “Sağlıklı bir demokrasi için, hayat ile yasalar arasındaki kopukluğu bireylerin lehine çevirecek STK'lara, bugün her zamankinden daha çok muhtacız. Fakat acıdır ki pek çok STK ilerleme kaydetmek yerine, devletçi bir anlayışa teslim oldu. Devletin bekasını istemek ile devletçi olmak arasında kapanmaz bir açı vardır. Devlet, bireyin hak ve özgürlüklerini koruduğu sürece varlığını devam ettirir.”

Dernekler, vakıflar, sendikalar kendi gündemleri olan –olması gereken- kuruluşlardır. Zaman zaman siyaset kurumunun meselelere yaklaşımıyla çatışabilirler, farklı bir söz söyleyebilirler. Her eleştiriyi bir kötü niyetlilik ve yıkıcılık ile kodlamanın bizi müstakbel hayırlı sonuçlardan uzağa fırlatacağını hesap etmeliyiz. Eğer 10'larca STK siyaset kurumunun her söylediğini aynen tekrar edecekse payandalık etmenin dışında ülke meselelerine derinlikli, yapıcı bir katkı sunamazlar. Kendi ses ve nefesleri olmadan varlıkları bir anlam bulamaz, bir anlam ifade edemez.

Hacmi hormonlu bir şekilde sürekli genişleyen buna karşın etkinliği ve özgünlüğü sürekli buharlaşan STK'ların ne kendi mahallelerine ne de başka mahallelere söyleyecek bir sözü olur. Oysaki devlet-vatandaş, yasa-birey arasındaki ilişkiyi sağaltacak bunu yaparken toplumun taleplerini yönetsel aklın gündemine sokacak ve esas itibariyle milleti güçlendirecek olan özgün ve özgür sivil toplum kuruluşlarıdır. Tüm bu yaşananlar bu alandaki derin yarayı bir kez daha gün yüzüne çıkarırken meselemizin ne kadar yakıcı boyutlara ulaştığını bizlere haykırıyor.

Bu durum başlı başına mevcut durumumuzu açık etmeye yetiyor. Birincisi zemini gittikçe daralan bir siyasal-kamusal alanımız var. Agoradan yoksun vaziyetteyiz. Yani tartışma-konuşma-müzakere etme gibi hayati bir ameliyeyi yitiriyoruz. Herkesin kendisiyle iktifa ettiği bir siyasal otizm hali oluşuyor. Konuşma içe dönük bir propaganda dışa dönük içeriyi tahkim etme…

İkincisi bununla yakından ilintili olan ve daha da önemli olan aktörlerin kifayetsizliği, niteliksizliği. Muhatabınızın seviyesizliği, düşmanınızın niteliksizliği başınıza gelebilecek en büyük felakettir. Bu felaketi saadet telakki ederseniz içine düştüğünüz çelişkinin farkına varamazsınız. Bugünde söze değil de sözü söyleyene pür dikkat kesilen ve her gelişmede böyle yapan garip hâl peyda oldu. Kulakları kendi sözleriyle dolu bu fanatizm kamusal-siyasal ilişkiyi tahrip ettiği gibi zannedildiği gibi bünyeyi de sağlam tutmuyor. Tersine başın söylediğini koro halinde tekrar eden bir tek tipleşme durumu var. Bundan ne koronun ne de çok sevdiklerini ifade ettikleri memleketin bir fayda hâsıl etmesi mümkün değil.

Hâsılı kelam siyasal-kamusal gündemi Cumhurbaşkanı'nın sırtına bindiren ve onun gölgesinde yan gelip yatmayı marifet sayan kifayetsizlerin kendilerine dönmelerinde zaruret var. Her meseleyi bir kavga taşına dönüştürüp ötekine çatma bahanesi arayan bu hastalıklı hâl ve ne söyleyeceğini ve ne kadar söyleyeceğini liderden bekleyenler ile varacağımız yer içeriksizleşme ve niteliksizleşmedir. Mevcudiyetini ucuzca araçsallaştırıp başkasına kullandıranlar bilmelidir ki ne kendilerine ne de destek vermek istediklerine bir hayırları dokunmayacaktır. Bu son mesele gösteriyor ki gidişat kontrolden çıkıyor gidişat hayra alamet değil. Kendisi olmak, kendi sesi ve nefesinin sahibi olmanın kıymeti anlaşılmayacak. Behemehâl dost acı söylerin hikmetini anlamakla işe başlamalıyız!