Tahrik eden, ırkçı, ayrımcı, düşmanlık duygularını tetikleyen bir dil...

Sivil alanda, siyasi arenada ve basında sık baş gösteren bir bela...

Hedef aldığı insanların hayatına mal olan, hedef aldığı kesimleri tedirgin, sessiz kılan ölümcül bir alet...

Sözünü ettiğimiz nefret söylemidir.

Bu söylemin nesneleri değişir, bu ülkede bazen dindarlar, zaman zaman solcular, kritik anlarda Aleviler, sıkça Kürtler, ama hemen her zaman gayri Müslimler nefretin, nefret söyleminin hedefi olmuşlardır.

Nefret söylemi sadece söz değildir...

Kahramanmaraş, Sivas, Çorum katliamları, rahip ve misyoner cinayetleri bu sözün sonucunda ya da bu sözün hazırladığı zeminde yaşandı.

1934'ten 1942'ye, 1956'dan 1964'e gasp, el koyma, talanlar da bu söylem üzerinden doğrulandı.

Nefret söyleminin ölümüne yol açtığı, basında dil ve bakışın linç ettiği son insan Hrant Dink'ti.

Nefret derindir...

Nefret ve nefret söylemi Hrant Dink'in ölümünden sonra da kimileri için hâlâ devam ediyor.

Mesele Hrant Dink'i aşıyor...

Onun üzerinden bir kimlik, Türkiyeli Ermeniler bu nefret nesnesi olmaya devam ediyorlar. Muhtemelen önümüzdeki günlerde Fransa'da inkâr yasası etrafında bu nefretin daha da merkezine ilerliyor olacaklar.

Bunun ilk sinyalini daha dün AK Parti Balıkesir Milletvekili Öztaylan veriyor, şöyle diyordu:

"Ben ne Hrant'ım ne Ermeniyim... Benim anamı senin babanı Ruslarla bir olup öldürenler, büyükelçileri katledenler hepimizin olduğu Ermeniler miydi. Hrantlar mıydı? O zaman Fransa'nın kanunlarını alkışlayın da görelim sizi beyler..."

Tarihi, bugünü, Fransa'nın tutumunu, inkâr yasasını, Dink cinayetini, buna verilen toplumsal tepkileri iç içe sokan, ortak nokta olarak Ermeni kimliğini seçen, bu kimliği kirli ve düşman ilan eden bu bakış açısı, milliyetçiliğin bu ilkel, bu ırkçı hali belli cana, kana doymayacak, Fransa benzeri gelişmelerle daha da azacak...

Bu söylemin en keskin şekillerine, basında rastlıyoruz.

İnsan karalamak, hedef göstermek, düşman ilan etmek bunlar basın üzerinden sık ve kolayca yapılan işler bu ülkede...

Milliyetçi duygular el atılınca bu iş kitlesel bir nefret yaratmanın da aracı olabiliyor.

Türkiye'de toplumun aldığı mesafe, yaşanan değişim, yüzleşme hali ne yazık ki bu karanlık noktaları ortadan kaldırmıyor.

Birkaç gün önce çıkan bir makaleden birkaç seçme cümle okumaya davet ediyorum sizi:

"Ölüleri hayırla yad etmemiz gerekse de Dink, artık kafamıza dank -canımıza tak etti- boynumuza, değirmen taşı gibi asılı kalacak! Ölüsü, Ermeni tebaasına dirisinden fazla hizmet edecek!...

Dink kim?.. Toprağı bol olsun. Ölümünden sonra dinimiz gereği hayırla yad etsek de "Damarlardaki zehirli Türk kanı" diye yazmış; Ermeni davasını Agos gazetesinde sürdürmüş bir yazar!..

"Ben 'Hrant Dink' değilim, 'Ermeni' hiç değilim"... "Türküm" ve adımla sanımla 'Altemur Kılıç'ım'... Denktaş'ın arkasından ağlarım... ASALA'nın kıydığı insanlarımızın arkasından çok göz yaşı döktüm... Dink'in arkasından timsah göz yaşları dökemem!.."

Dink/Ermeni/Asala/düşman/küfür...

Bunlar arasında kurulan kuvvetli bir özdeşlik, nefret söyleminin pek kuvvetli bir örneği...

Yukarıdaki satırların yazarı keşke nesli tükenen bir örnek olsa, ama değil...

Bir kimliğe, ölmüş bir insana nefret kusan bu tür bir yazı meslek etik kurallarının geçerli olduğu demokrasiyi özümsemiş bir ülkede sıradan bir yazı muamelesi görmez, görülmeden geçilemez...

Ama dedik doymuyor kimileri...

Bu yazının zamanlaması ilginç oldu.

Siz bu satırları okurken muhtemelen Türkiye siyaseti ve kamuoyu Fransa'daki inkâr yasasını tepki içinde tartışıyor olacak ve bu durum nefret söylemlerinin sıradanlaşmasına uygun bir zemin oluşturacak...

Ancak mesele ayırabilmektir...

Yasaklara, öfkeye, düşmanlığa, itiraz edebilmektir...

Hem Fransa'da çıkan farklı düşünceye ve ifadeye yasak getiren, tarih hakkında siyasi hüküm veren inkâr yasasına hem nefret söylemine karşı çıkabilmektir...

Olması gereken budur...