Uzak Batısı da, yakını da bizim seçimlere özel olarak ve çok yakından takip etmenin de ötesinde bir ilgiyle, dahil olmaya pek meraklıdırlar. Biz onları unuturuz, onlarsa bizi hiç mi hiç akıllarından çıkarmazlar. Daha geçen gün, Almanya’nın Avrupa ile ilişkilerinden sorumlu Devlet Bakanı Michael Roth, seçimler öncesinde ziyaretlerine başladı bile. Bu sene ilgilerin odağında Meral Akşener Hanım var. Alman Bakan derhal ‘akıl veren üslubuyla’, Türkiye’deki seçimlerin demokratik bir ortamda gerçekleşmesini dilediklerini, umduklarını ifade ediveriyor. Dilekleri sadece bu değil; gönüllerinde yatan aslanı da okşayarak, diyor ki: “Güneydoğu’da AK Parti ve HDP arasında sıkışan Kürt seçmeninin size karşı desteği olacağını da ön görüyoruz”

Nasıl? Hiç ‘tarafsızlık’ ayağına yatmaya ihtiyaçları da olmadığını, dünya aleme göstere göstere hangi safta durduklarını yekten belli ediyorlar. 7 Haziran’da da başta Almanya olmak üzere Hollanda’sıyla, Avusturya’sıyla ‘Hayır’cılardan yana olduklarını, ‘Evet’çilerin kendi memleketlerindeki propaganda haklarını yine fütursuzca ihlal ederek, yasaklar koyarak, Bakan’larını sınırdışı etmeye kadar küstahlaşarak kanıtlamışlardı. Amerika’da bu işler, coğrafi ve fiziki uzaklık nedeniyle medyaları üzerinden yürütüldü. (Huntington’ın “West against the rest” (Batı dünyanın arta kalanına karşı) ifadesinde anlamını bulan teorisi, zaman içinde akıllara seza denilebilecek Algılama Yönetimi stratejileriyle “West against Erdoğan”a dönüştürüldü. Bizdeki muhalifler de bu dönüşüme hayran kaldılar.)

Bizdeki ‘Evet’çiler, bir sosyal demokrat zihniyetin kendi yurduna dair savundukları dünya görüşünün mihenk taşı olması gereken, ‘Türkiye-Batı’ ya da ‘Türkiye-ABD’ ilişkileri konusunda tam bir kapı kulluğu örneği vermekten hicap duymayan türden, omurgasız ve buram buram pragmatizm kokan bir muhalefet sergilemeyi, içlerine sindirebildiler. Baş parmaklarını “Öğretmenim” diye kaldırıp, ağlamaklı suratıyla sınıf başkanını şikâyet eden, çocuktan farksız bir üslupla, Batı’ya, o Batı kadar kendilerini yabancı hissettikleri, ama yaşamak zorunda kaldıkları ülkelerini yönetenler aleyhinde ağızlarına geleni söylemekten geri durmadılar.

Şimdi de aynı psikoloji ve tavır içindeler. 24 Haziran seçimlerinde ikinci tura kalma ihtimali olmadığı besbelli olan adayların hepsinin birden Cumhurbaşkanlığı makamına talip olmalarının esbâbımûcibesi nedir, diye düşünmeyelim mi? İkinci turda da, ‘ihtimal’den söz edeceksek, sadece Muharrem İnce’nin adını telaffuz edebiliriz. Yine Batı ve ABD destekli bir yarışa girmekten zerrece hicap duymayacakları bir kampanya yürütüyorlar ve yine Erdoğan, gelecek için bir kırılma noktası teşkil eden bu büyük seçimi, bir siyaset maçına çevirmeyi planlayan emperyalist güçlerin ve o güçlerin içeride açık kartla destekledikleri muhaliflerin çelmeleriyle baş etmek durumundadır. Ak Parti kadrolarını bekleyen görevlerden biri de, sandık başına gidecek vatandaşa, ‘Erdem, İrade ve Cesaret’ kavramlarıyla özetlenen seçim stratejisinin gereği olarak, bu ciddi önemdeki ‘gerçekliği’, Batı’nın ve ABD’nin hesaplarını gerçekleştirebilmek için kimlere ihtiyaç duyduğunu ve kimleri desteklediklerini iyi anlatabilmektir.