Son bir kaç gündür El Kaide’ye bağlı Irak Şam İslam Devleti güçleri (IŞİD) Kilis’in 25 kilometre doğusunda bulunan ve takriben 20.000 Türkmen’in yaşadığı Çobanbey beldesini ele geçirmeye çalışıyor. Türkmenlere terör estiriyor.

Çatışmalar esnasında IŞİD’in attığı bir havan mermisi Türkiye’ye isabet etmiş. IŞİD Çobanbey Hudut Karakolu devriye ekiplerine hafif silahlarla ateş açmış. Bunun üzerine Suriye sınırına konuşlanan tanklar, 40 kilometre menzile sahip Fırtına obüsleriyle IŞİD’e ait bir konvoyu imha etmiş. Çatışmalardan kaçan 1300 Türkmen sınırı geçerek Türkiye’ye sığınmış. Bu arada medyada yer alan haberlere göre Türkmenler IŞİD’i “püskürtmüş” ve 300’e yakın teröristi “etkisiz hâle” getirmiş. Anlaşılan Türkiye’den insani ve askerî herhangi yardım almadıklarından yakınan Türkmenlere “paralellerin” tüm gayretlerine rağmen Türkiye’den silah ulaşmış. Türkmenler böylece ilk kez IŞİD’e karşı koyabilmişler.

Peki bu, Türkmenler açısından hayırlı bir gelişme mi? İlk bakışta böyle gözükse de kanaatimce hayır. Ankara’nın Türkmenlere yönelik politikasının başından beri sakıncalı olduğunu düşünenlerdenim. Türkmenlerin kaderiyle yakından ilgilenen MHP Hatay Milletvekili Şefik Çirkin’in ifadesiyle : “IŞİD, El Kaide unsurların ağır tehdidi altında olduğu ve bir yandan rejimin kıskacında olduğu gerçeği ortadayken Türkmenlerin düştüğü bu tehlikenin baş sorumlusunun AKP ve özellikle Dışişleri Bakanı Ahmet Davutoğlu olduğunu belirtmek isterim, çünkü Türkmenleri rejime karşı teşvik eden Davutoğlu’nun ta kendisi. Biz MHP olarak başından beri muhalif gruplara insani yardım dışında yapılanlara karşıyız.” Ancak IŞİD’in saldırıları karşısında, Türkiye’nin Türkmenleri kendilerini savunmaları için derhal silahlandırmasına inanan Çirkin konuyu defalarca Meclis’e taşıdı. Dün görüştüğüm Suriye Demokrat Türkmen Hareketi lideri Ziyad Hassan Türkmenlerin bu taleplerini yineledi. Ancak Türkiye’nin hâlen kendilerine silah göndermediğini savundu.

Türkmenlerin silahlandırılmasının neden fayda sağlamayacağına gelince...

1- Muhaliflere ilk silahlar aynı gerekçeyle “kendilerini savunmaları” için yollanmıştı. Ne kadar işe yaradığı ortada. Yüz binden fazla Suriyeli öldü. Esad yerinde duruyor. Muhalifler birbirine yemekten Esad’a sıra gelmiyor.

2- Türkiye, IŞİD yani El Kaide’ye karşı fiilen savaşa girmeye, bunun neticelerine katlanmaya, yani Allah korusun şehirlerimizde Reyhanlı benzeri misilleme terör eylemlerini göze almaya hazır mı?

3- Türkiye geçtiğimiz yaz silah ve lojistik destek sağlayarak Türkmenleri PKK’nin Suriye kolu olan Demokratik Birlik Partisi’ne (PYD) karşı Resulayn’da desteklemişti. Ceylanpınar’ın karşısında bulunan Resulayn kasabasında çatışan Türkmen savaşçılar Türkiye’nin kendilerine yardım ettiğini, bana kendileri anlatmıştı. Netice? Ceylanpınar geçen temmuzdan beri PYD’nin kontrolünde.

Kuzey Irak’ta da başarısızlıkla denenen Türkiye’nin Kürtleri Türkmenlere kırdırma politikası, Kürtler ve Türkmenler arasındaki düşmanlığı derinleştirdi. Türkmenleri daha da izole etti. PYD’yi “tehdit” şeklinde tanımlayan Çirkin dahi Türkmenlerin Kürtlere karşı kışkırtılmasını “yanlış” bulduğunu vurguluyor. Örnekleri çoğaltabiliriz...

Peki, Türkiye ne yapmalı? Cumhurbaşkanı Abdullah Gül’ün de son günlerde işaret ettiği üzere Türkiye, Suriye politikasını hayalci temenniler yerine somut gerçekler üzerine sil baştan kurmalı. Bunun bir ayağı, PYD’ ile diyalogu yeniden başlatmak olmalı. PYD’nin kontrolündeki bölge hariç sınırları IŞİD tarafından kuşatılmış bir Türkiye’nin başka seçeneği yok. Devlet Öcalan ile alenen “konuşurken”, “Onlar PKK” diye itiraz etmenin herhangi bir mantığı yok. Bir zamanlar “aşiret reisleri” diye horladığımız Iraklı Kürtlerle nasıl yakın müttefik hâline geldiyse yarın Suriyeli Kürtlerle ittifak kaçınılmaz. Tarihî, sosyal, siyasi ve coğrafi gerçekler bunu dayatıyor. Türkmenleri El Kaide’ye karşı koruyabilecek güçteki tek yapı PYD. Türkmenlere köstek değil destek olalım.

[email protected]