Başbakan’ın yolsuzluğu yeniden tanımlama çabası aslında her şeyi özetliyor. İnsanlık gün geçtikçe yolsuzluğun kapsama alanını genişleten tanımlar yapmaya çalışırken, bizde tersine bir sürecin işlemesi, gittikçe yolsuzluğun kapsama alanına giren eylemlerin daraltılması son derece dikkat çekicidir. Mevcut mevzuattan bile geriye düşen bir anlayışla bırakın yolsuzlukla mücadeleyi güçlendirmeyi, aksine gayrı meşru fiilleri olağanlaştıran bir sürece girmişiz demektir.

Başbakan, yolsuzluğu sadece kamu bütçesinden çalma anlamında ele alıyor. Bu boyutu ile zimmet diye tarif edilen suç aslında yolsuzluğun parçalarından birisidir. İrtikap ve rüşvet bu bağlamda ele aldığınızda suç olmaktan çıkmaktadır. Nitekim rüşvet , kamu otoritesi içindeki konumundan faydalanarak elde edilen haksız kazançtır ve görüntüde kamu bütçesinden çıkan bir şey yoktur. Ama gerçekte böyle olmadığını herkes bilmektedir. Devlete satmak üzere hizmet yada mal üreten bir tüccarın bu işi yapmak için adeta ek maliyet unsuru gibi vermek zorunda kaldığı rüşveti bir biçimde yaptığı işten çıkarmaya çalıştığı bilinmektedir. Verdiği rüşvetle,kendi karından fedakarlık yapmak yada bunun faturasını devlete çıkarmak tamamen tüccarın tercihine göre şekillenecektir. Birinci ihtimal serbest piyasa zeminine zarar verirken, ikinci ihtimal doğrudan  kamu yönetimini yozlaştırmaktadır.

Sonuç itibarı ile Başbakan’ın yolsuzluk tanımı içine girdiğimiz süreci  özetlemektedir. Türkiye görüntüde muhafazakar bir iktidara sahipken fiilen korkunç bir hızla yozlaşmaktadır. Bu süreci tersine çevirecek radikal adımlar atılması gerekirken, oyunun kurallarını değiştirmeye kalkmak, uçuruma daha erken yuvarlanmaya hizmet etmekten başka sonuç doğurmayacaktır.

Bu yozlaşmanın sadece mali sonuçlardan ibaret olmadığını son derece geniş bir alanı tahrip ettiğini hepimiz biliyoruz. Haksız kazanç hırsı ortaya  canavarlaşmış bir toplum çıkarır. Bu sadece bireysel bir ahlaki yozlaşma bağlamında ele alınamayacağı gibi kişisel ahlaki iyileşme ile de çözülemez. Bu bir sistem sorunudur.

Bu çözülmenin yansımalarından birisine, uyuşturucu kullanım ve satışının hızla yaygınlaşmasına, Adana ahalisi her gün şahit olmaktadır. Güvenlik güçleri bir yandan sorunu salt kriminal bağlamda çözmeye çalışırken diğer yandan bu manzarada başka bir role sahip olduğu halk içinde yaygın biçimde konuşuluyor. Hava kararır kararmaz arka mahallelerde köşe başlarında resmi polis otoları operasyon hazırlığı yaparken, sivil polis otolarından bu pazara göz yuman hatta ortak olan ilişkilerin taştığı herkes tarafından konuşulmaktadır.

Haksız ranta bu kadar bulaşmış bir ülkede merkezi yönetim nasıl bir çarkın dişlisi ise yerel yönetim de benzer bir konuma mahkum olmaktadır. Arazi ve imar ilişkilerinden, kamu harcamalarına kadar bir çok noktadaki kokuşma,  yerelde daha somut biçimde görülmektedir. Çöküşün sonuçlarına her gün bizzat şahit olan toplum bir noktadan sonra bunun önlenemez olduğuna inanmaya başlamaktadır.

Bu açıdan toplumsal ve siyasal mücadelede başarılı olabilmek için önce, inanç, kararlılık ve  irade sorununu çözmek gerekmektedir. Başbakan’ın hayatın her alanında kuralları değiştirme arayışına başka türlü dur deme imkanı kalmamıştır.