Tam da 1 Mayıs günü böyle bir yazı yazmayı istemezdim ama böylesi günlerde insan daha çok eskiyi anımsıyor, geçmişe dönüyor.

        Birkaç gündür Bodrum-Adana-İstanbul trafiğinde karşılaştığım insanlar, konuştuğum eski arkadaşlar, geçmişin o hızlı sosyalistlerinin bugün nelerle uğraştıklarını, nerede durduklarını görünce bu konuyu yazmadan edemedim.

        İttihatçı geleneğin bir devamı olarak Kemalist ideolojiye yönelik yapılan her eleştiriyi Atatürk düşmanlığı olarak algılayan zihniyetin, toplumda böylesine geniş bir etki alanının olması gerçekten inanılır gibi değil. Dünün o alımlı-çalımlı sosyalistleri, hızlı ve cevval devrimcileri bugün Kemalistlerden daha çok statükoyu, milliyetçilerden daha çok üstün ırkı, resmi ideolojiyi savunur hale gelmişse, orada durup düşünmek gerekiyor.

        12 Eylül öncesi siyasi ortamın etkisiyle ve biraz da aidiyat duygusu, korunma içgüdüsüyle kendisine sol-sosyalist yelpazede bir yer edinen, o dönem kabaran devrimci söylemlerin etkisi ve cazibesiyle kendine hiç de hak etmediği bir misyon yükleyen, daha doğrusu nicel çoğunluğa önem veren gruplar tarafından zorlama bir etiket yapıştırılan kişilerin bugün kendi gerçek zihniyet dünyasında yerlerini alması aslında çok da yadırganmaması gereken bir durum.

        Ancak hala sosyalizmin o derin sularında yüzdüğünü sanan ama yüzme bilmediğini şimdi öğrendiğimiz bu insanlar ne acıdır ki, solun yeniden örgütlenmesinin önünde en büyük engel olarak duruyorlar.

        Aslında bu insanlar o günlerde de sosyalist değillerdi, ama ülkede esen devrimci rüzgarın etkisiyle bu cephede yer almak daha itibarlı ve toplum içinde daha çok kabul görebilmenin yolunu açıyordu.

        Bizlerde büyük olasılıkla o günlerde Kemalist ideolojinin havasını solumuş, belki de farkında olmadan bilinçaltına yerleşmiş bu zihniyet algısıyla sosyalizmi öğrenmeye çalışmışızdır.

        Yoksa bugün; bir dönem koskoca devrimci örgütleri yönetmiş kimi eski gençlik liderleri; kendilerini de ezip geçen, en yakın yol arkadaşlarını idam eden, on binlerce devrimcinin ölümüne, yüz binlercesinin işkenceden geçmesine neden olan darbecilerin yargılanmasına karşı çıkabilir miydi?

        Bir dönemin o efsane şairi, bugün” gerekirse darbe de olabilir” diyebilir miydi?       

        Geçmişte faşist yönetimlerin kendilerini topluma dayatmak ve güçlü göstermek için düzenledikleri gösterişli törenlere karşı çıkması gereken KESK başkanı 19 mayıs törenlerini, en devrimci! öğretmen sendikası Eğitim-Sen 28 Şubat post-modern darbesini savunuyor olabilir miydi?

        Askeri okullarda okuyan öğrencilerin büyüyünce darbe yapmasını meşru kabul eden askeri eğitim sistemine ilişkin tek laf etmeyen bu sendikalar bu düşünce yapısıyla 1 Mayısa katılsalar ne olur?

        Ergenekon sanıklarını milletvekili yaparak darbecilere destek veren CHP yi eleştirirken, uzun tutukluluk sürelerini gerekçe yaparak darbelerin ortamını hazırlamak üzere medyada karanlık –oda- lar hazırlayanları, “paşam, geç kalıyorsunuz, haydi biran önce yapın şu darbeyi “diye postal yalayıcılığı yapanları gazeteci diye topluma yutturmaya, daha da fenası aklamaya çalışan sosyalistlere ne demeli?

        Kemalizm ne güçlü bir ideolojiymiş ki, toplumun tüm kesimlerini öylesine etkilemiş, derinliklerine nüfuz etmiş. Bu yüzdendir ki bir asırdır hala bu ülkenin üzerinde Demokles’in kılıcı gibi sallanıyor.

        Kemalizmi, Atatürkçülük olarak algılayıp, gönülden bağlananlara diyecek sözüm yok. Onlar zaman içinde Atatürkçülük kisvesi altında bu ülkeye ne kötülükler yapıldığını anlayabilirler.

        Ama kendisini sosyalist gösteren, ancak kemalizmin ittihatçı ideolojisinden beslenen ulusolcularun iflah olacağını sanmıyorum

        Tanrı Atatürk’ü, Kemalistlerden, solu da solculardan korusun.!

        [email protected]