Emniyet’e toplanan solcu gençlere “Bu ülkeye komünizm lazımsa onu da biz getiririz.” diyen Ankara Valisi Nevzat Tandoğan’ın ruhu aramızda dolaşıyor.

Şimdi birileri ‘Nurculuk’ için aynı cümleyi kuruyor. Seçimlerde önce Başbakan Recep Tayyip Erdoğan’ı bazı mitinglerde elinde Risale-i Nur ile görenler şaşırmıştı. Erdoğan’ın içinden çıktığı hareket ile Nur Camiası’nın yolları bugüne kadar pek kesişmemişti. Bu, çok doğal ve metot eksenli bir ayrışmaydı. Bediüzzaman Said Nursi ve talebeleri, toplumu ıslah etmenin fertten başlaması gerektiğini düşünüyordu. Doğal olarak da ona göre bir usul takip ettiler. Önce kurumları ve devleti düzeltmek gerektiğine inanan siyasal İslamî hareket ise kendi yolunu çizdi.

Bediüzzaman, siyasetten uzak durmasını iki temel gerekçeye bağlıyordu. Elimizde hem nur hem de topuz olursa muhatap kitlenin ürkeceğini, hatta siyasetin, nuru söndürebileceğini belirtiyordu. Diğer gerekçe siyaset üzerinden hizmet etmeyi düşünenlerin biraz tepkisini çekiyordu. “Bir şeytan senin fikrine yardım etse rahmet okutacaksın. Senin fikr-i siyasiyene muhalif bir melek olsa lânet edeceksin.” sözleriyle siyasetten Allah’a sığınmıştı. Daha sonraki beyan ve tavırlarıyla aslında siyasetin bu türüne karşı olduğu; siyaseti külliyen ve kategorik olarak kötü görmediği anlaşılıyor. Ama hem metot ayrılığı hem de ‘Şeytan ve siyasetten Allah’a sığınırım.’ sözünün yaygınlığı mesafeyi hep uzak tuttu.

Seçim meydanlarında İşaratü’l-İ’caz eserini Başbakan’ın elinde görenler soğukluğun giderildiğini düşünmeye başladı. Risalelerin, Diyanet İşleri Başkanlığı tarafından basılacağı vaadi Nur Camiası’nı sevindirdi. Fakat seçimlerden sonraki gelişmeler ortada bir tuhaflık olduğunu gösteriyor. Mitinglerde gösterilen eserin numune baskısı dışında hâlâ bir hareket yok. Tam aksine seçimlerden üç gün sonra bandrol için müracaat eden yayınevlerine olumsuz cevap verildi. 2010 yılında çıkan bir yönetmelik, dört yıl sonra bir yasağın gerekçesi yapılıyor. Yasal vârislerin tespiti için şikâyet bulunduğu ileri sürülüyor. Hukukun halletmesi gereken bir konuya idare el koyuyor ve bu hakkı istediği gibi dağıtabileceğini düşünüyor. Risaleleri Diyanet basacak diye beklerken, tamamen yasaklanması gerçeği ile karşı karşıya kalındı. Şayet birileri önceden haber alıp stok yapmadı ya da el altından bandrol almaya devam etmiyorsa… Yeni Asya Gazetesi ve Yayınevi, fiilî yasağı duyurmak ve durdurmak için mücadele ediyor. Ancak karşılarına çıkan duvarı aşmakta zorlanıyorlar. Üstad’ın kanunî vârisi yeğeni Seyda Ünlükul, basımın engellenmemesi için beyanat veriyor, dilekçe ile başvuruyor, Yeni Asya ile telif sözleşmesi yapıyor ama sorunu çözemiyor. AK Parti ile yakın duran yayınevleri şikâyetçi değiller hatta yasağa destek veriyorlar. Herhalde tekel konumuna gelmek arzusundalar. Üstad’ın vermediği hakkın, siyasetçiler tarafından bahşedilmesini bekliyorlar. Uygulamanın hukuksuzluğu çok açık, idare kendini mahkeme yerine koyuyor. Daha önceki mahkeme kararlarını hiçe sayıyor. Adliye sürecini başlatmayarak oluşan belirsizlik ortamında bazı yayınevlerini cezalandırıyor. Ve ne tesadüf, cezalandırılanlar AK Parti ile dirsek temasında bulunmayanlar.

İmtiyaza mazhar yayınevlerine iki şeyi sormak isterim. Bir, Başbakan Erdoğan’ın Azerbaycan’da “AKP’nin nur hareketi ile bağlantılı olduğu söyleniyor...” sorusuna verdiği cevabı nasıl okuyorlar. Erdoğan, Nurcular milletten başka bir şeymiş gibi: “Şimdi bu bana çok garip geldi. Bizim böyle bir bağlantımız söz konusu değil. Bizim tek bağlantımız milletle. Biz halkımızın içinde herhangi bir ayrıma fırsat vermeyiz. Ayrımcılığın da tamamen karşısındayız.” demişti.

İkinci merakım dine bakışı belli isimlerin kahraman, Fethullah Gülen’in hain ilan edildiği günümüzde Üstad’ın, “Bir şeytan senin fikrine yardım etse rahmet okutacaksın. Senin fikr-i siyasiyene muhalif bir melek olsa lânet edeceksin.” sözünü nasıl anlıyorlar?