Anlaşıldı. AKP, iktidarı terk etmediği müddetçe bu partide keyfi, zorba yönetim anlayışı ve uygulamaları için ciddi, köklü bir ‘yeniden başlangıç’ın önünü açacak özeleştiriler yapılmayacak. Başbakan Davutoğlu “Seçmen Türk Tipi Başkanlık modelini uygun görmedi” demenin ötesine gitmeyecek.

Anlaşıldı. AKP teşkilatlarındaki kaynamalar, mesela “şu rüşvet, yolsuzluk, hırsızlık mevzuları bizi bozdu” türü itiraz ve şikâyetler duymazdan, görmezden gelinecek, bir şekilde ‘kazan kaldırmaya’ dönüşmeden, ‘sorun’ haline gelmeden bastırılacak.

Anlaşıldı. Bazı yandaş yazarlarda baş gösteren özeleştiri belirtileri ‘fazla uzatma, işinden olursun’ denilerek etkisiz kılınacak. Aba altından nasıl fedaice yandaşlık yaptıkları bir an kadar kısa bir süre içinde ‘unutulan’ ve gözden düşürülen, ‘bana da yapılır mı bu?’ şaşkınlığı içinde neye uğradığını anlayamayan kişiler gösterilecek, susmaları sağlanacak.

Anlaşıldı. AKP ne zaman zora düşse adı gündeme gelen ve kendisi de ‘ama yerim dar’ diyerek nazlanan, ‘bütün AKP gelip kapıma dayansa, belki...’ tavrıyla ‘taş yerinde ağırdır’ düsturunu benimsemiş Abdullah Gül, bu sefer de ‘taş’ rolünü oynamaya devam edecek. Ahmet Sever’in kitabı vesilesiyle ‘ben farklıyım’ diye varlığını hatırlatan kendisi değilmiş gibi iki tehdit kokan tepki alınca ‘benim aslında öyle bir niyetim yoktu, beni herkes tanır, kavgayı sevmem’ deyip köşesine çekilen Abdullah Gül’den ‘lider’ tavrı bekleyenler bekledikleri yerde taş olacaklar.

Anlaşıldı. 7 Haziran’da ülke rahat bir nefes aldı. Diktatörlük hayal ve hevesleri sandığa gömüldü. Hayallerinin yılmaz takipçisi ‘dik’ adam Recep Tayyip Erdoğan’ın sesi duyulmaz oldu. Ama Saray’da B planı, belki C planı yapılmaya başladı ve AKP, bu planların esiri olmaya devam edecek.

Anlaşıldı. CHP ne denli ‘yapıcı’ olmaya gayret etse, HDP ‘bizi dert etmeyin, ilkelerimizi dikkate alın yeter’ dese de Devlet Bahçeli ve MHP bütün kritik dönemlerde yaptığı gibi AKP’ye ‘stepne’ olmayı kendisine ‘devlet görevi’ sayacak. Zaten askıya alınan Çözüm Süreci’ni terk etmek kayd-u şartıyla ya açıktan ya da dışarıdan AKP’nin ipine dolanacak ve o ipten aşağıya itileceği zamana kadar kendisiyle beraber Türkiye’ye zaman kaybettirecek.

Anlaşıldı. Memleketin yönetimini ele geçirmiş oligarşi ‘olmuyor işte...’ planını devreye soktu bile. Ve bu plana yer yer derin MİT, IŞİD, algı operasyonları, ‘iç ve dış mihraklar’ senaryoları ve tabii ki havuz medyası eliyle “PYD daha tehlikeli” yayınları eşlik edecek. Ekonomik kriz, kutuplaşma, gerginlik sokaklara ve meçhul lobilere fatura edilecek. Halkın gösterdiği büyük sabır ve duyarlılık belki yine Diyarbakır’da, belki Cizre’de, belki Hatay’da, belki yurdun başka bir köşesinde test edilmeye, zorlanmaya devam edilecek, Efkan Ala veya bir başkası ya da MİT mensupları tesadüfen oralardan geçmiş olacak, her nasılsa yakalanmış provokatörler varsa onların yargılandıkları davalara yayın yasağı konacak.

Anlaşıldı. Bize ‘Size bu kadar rahat yeter’ diyecekler. Ve biz unutmayacağız: Demokrasi mücadelesi uzun soluklu bir mücadeledir ve haklı olan, elbet kazanacaktır...