Bir Kasım seçimlerinden sonra 'siyasetin' yeniden devreye girdiğini ve 'istikrarın' yeniden sağlandığını düşünenler yanılıyorlar ve yanılmaya da devam edecekler. Bugünün Türkiye'sinde 'siyaset' yerine 'kaba gücün' devreye girdiğini, 'istikrar' yerine çok daha derin bir 'istikrarsızlığa' sürüklendiğimizi görmemek mümkün değil. Dikkat ettiniz mi bilmem 'hükümetin' açıkladığı programa rağmen piyasalar beklenen iyimser tepkiyi göstermedi. Borsa düştü, döviz fırladı. Bu durumun tabii ki farklı nedenleri olabilir. Ama bu nedenler arasında, ülkeyi yöneten iradenin 'hükümet' yerine 'Cumhurbaşkanı' ve 'asker' olduğu, hükümetin ise bunların gölgesinde kaldığı düşüncesi yok sayılabilir mi?

Bence sayılamaz. Sayılamaz çünkü gerçeğin büyük ölçüde böyle olduğuna dair işaretler çok.

İleride Türkiye tarihinin bu dönemini yazacak olanlar eminim ki 'askercil bir vesayet rejiminin' mağduru bir kesim olarak İslami kesimin daha özgürlükçü ve reformist bir yerden nasıl da gelip gelip yine 'askercil bir vesayet rejiminin' kucağına düştüğünü şaşırarak yazacaklar. Evet bugün itibariyle ülke bir hükümet yerine bir Cumhurbaşkanı ve bir güvenlik bürokrasisi tarafından yönetiliyor. Doğal olarak, hükümet ve başbakanın bir yanda, Cumhurbaşkanı ve güvenlik bürokrasinin diğer yanda olduğu bir durum sıkıcı bir durum. Nitekim Cumhurbaşkanı da bu durumdan şikayetçi. Bu iki başlılığı giderelim diyor. Böylelikle Türkiye'nin geleceğini biçimleyebileceğini düşünüyor.

Bugün itibariyle yüzde 50'lere varan AKP desteği; özünde Cumhuriyeti kuran ve 'daha batılı' projenin sahibi olanların, yani Kürtleri Türklükle, diğer İslami mezhepleri de Sünnilikle eritebileceklerini sananların 70-80 yıl sonra ortaya çıkan hatalarından biridir. Çünkü AKP ve Erdoğan'ın bu kesimlere sağladıkları özgüven (ve tabii başka imkanlar da) kimlikler üzerinden yürüyen çatışmacı bir siyasi ortamda AKP ve Erdoğan'ın bütün hatalarına rağmen desteklenmesini neredeyse zorunlu kılıyor. Dolayısıyla Erdoğan'ın başarısı gibi duran şey aslında bu ülkenin kuruluşundan bu yana yürürlükte olan 'daha batılı' projenin sahibi 'laik ve modernist' kesimlerin başarısızlığıdır.

Dolayısıyla bugün İslami kimlik siyaseti üzerinden yürüyen AKP ve Erdoğan'ın ülkeyi zamanın ruhuna uygun bir demokrasiyle yönetmesi pek mümkün görünmüyor. Bir başka ifadeyle AKP iktidarının İslami kimlik siyasetinden vazgeçip herkesi içine alan bir Türkiyelileşme perspektifinden bir siyasete yönelmesi çok zor. Bu da Türkiye siyasi alanı içinde 'çatışma ve kutuplaşmanın' daha da devam edeceğine ve ülkenin daha zor günler geçireceğine işaret ediyor.

Peki ama bu durumda 'daha batılı' projenin sahipleri 'laik ve modernist kesimler' ne yapıyor? Daha çok CHP'ye işaret eden bu kavramlaştırmadan gidersek, CHP bugün sessizliğe bürünmüş ve genel başkan değiştirmek amacıyla kurultayına odaklanmış durumda. Oysa bu kesimler unutuyorlar ki, bugün yaşadıkları, kendi siyasi ve felsefi başarısızlıklarının sonucudur. O nedenle de CHP'de ve 'laik ve modern' kesimde sorun lider ve kadro değil-bu sorunlar da var kuşkusuz- ama asıl sorun siyasetsizlik ve felsefesizliktir.

Türkiye'nin siyasi tarihinde Cumhuriyet'le açılmış ve fakat kapanması gereken bir parantez var kuşkusuz. Ama bu parantezin AKP tarafından kapanması pek mümkün değil. Çünkü AKP'nin yapmak istediği CHP'nin 'daha batılı' projesinin karşısına 'daha İslami' bir proje koymak. Oysa zamanın ruhu bu iki projenin de dışında olan yeni ve 'daha demokrat' bir proje öneriyor.

O nedenle de  bugün 'laik ve modern' kesimlerin ve onların temsilcisi CHP'nin yapması gereken böyle bir projenin altını doldurmak. Hemen söyleyeyim ki bu da bugün bu kesimlerin Kürtlere ve diğer ezilenlere sahip çıkmasından geçiyor. Mesela bu hafta en üst düzey katılımla Diyarbakır'a gitmek ve orada çatışmaya son vermek.

Peki ama bu yapılabilir mi? Bu sorunun cevabı için bu kesimler kendilerini temsil ettiğini düşündükleri tarihlerine bir baksınlar. Eminim epey örnek bulacaklardır...