Filistin yarası kanamaya devam ediyor. Maalesef bu yara, gittikçe derinleşiyor; çünkü İsrail’in bitmek bilmez hırsı, hukuksuzluğu ve cüreti ne Birleşmiş Milletler’in umurunda, ne de Avrupa Birliği’nin.

Batılıların, kavramları nasıl çıkarlarına göre kullandıklarına son yıllarda yaşayarak görmedik mi? Belki hep böyleydiler de iletişimin bu denli yaygınlaşması yüzünden saklayamaz hale geldiler.

Mısır’da darbeyi nasıl desteklediklerini, geçmişte bizim darbecilerle de uyum içinde olduklarını, en net tavırlarını ise 15 Temmuz’da yaşadığımız darbe girişiminde görmedik mi?

İsrail Devleti’nin kurulması da hileliydi. Batı, Yahudilerden özellikle de Siyonistlerden kurtulmak için, bir başka halkın katledilmesine göz yumdu hatta destek oldu.

İlerleyen yıllarda İsrail’in yaptıkları kerhen kınanırken, sözde yaptırımlara asla uyulmadı.

Bizim, gardrop demokratları, İsrail’i hep çağdaş ve demokrat olan tek Ortadoğu ülkesi olarak tanımladılar. Oysa İsrail, bir şeriat devletidir. Kendi, uydurdukları kitaba göre, bilmem kaç bin yıl öncenin masallarını uygulamaya çalışıyorlar.

Yeryüzünde onlardan başka da böyle saçma bir nedenle hak iddiasında bulunan bir topluluk yok. Zira dünya bir çeşit medeniyetler mezarıdır. Kimler geldi, kimler geçti.

Bu mantıkla devletlerin hareket ettiğini düşünürsek, işin içinden çıkılmaz. Hele Anadolu’da hak iddia etmeyen kalmaz. Birçok din, kültür ve medeniyetin tohumları bu coğrafyada atılmış.

Histerik bir şekilde hareket etme lüksümüz yok. En son yaşanan büyük dünya savaşları sonucunda, çeşitli sorunlara rağmen bir anlaşmaya varılmış. Ki, bu savaşların neticesinde en zararlı çıkan Osmanlı İmparatorluğu oldu.

Buna rağmen, kendisinden ayrılan devletlerle yeni dünya düzeninde bir ilişki kurdu ve sürdürdü. Laf yerine gelmişken, o dönemde Batılıların gazına gelip, devlet olanlar ne kadar devlet olabildiler, kuşkulu.

Kaldı ki, bir imparatorluk geçmişi olan ve aynı zamanda hayli devlet geleneği varken, Türkiye bile tam bağımsız olamadı. Savaş sonrası yeni dünya düzeninde tam bağımsızlık bir hayal olsa da ortalama bir Avrupa ülkesi kadar gelişmemize de izin verilmedi.

Başımıza bela ettikleri, Batıcı görünürken aslında içe kapanan, demokrasi dışı unsurlarla kol kola ve sadece kendisi gibi düşünen, yaşayan kesimi makbul gören, gerisini ötekileştirip baskı altında tutan bir zihniyetle savaşmaktan, ekonomik, sosyal ve siyasi olarak geride kaldık!

Emperyalizmin, ‘böl, parçala ve yönet’ stratejisinin en bariz örneğidir Ortadoğu. Sonuç, ortada. Tabi bölerken, nifak tohumları ekmeyi de ihmal etmiyorlar. Mezhep çatışmaları, etnik sorunlar kaşınarak, zaafları nasıl kullanacaklarını biliyorlar.

Bu arada kendi aralarındaki sınırları da kaldırıyorlar. ABD zaten kaç eyaleti, Osmanlı modeliyle idare ediyor. Biz ise, sorunlu sınırlar, bölünmüş akrabalar, bir de mezhep takıntıları nedeniyle, didişip duruyoruz.

İrili ufaklı devletlerin, liderlerini zapturapt altına almak hiç zor değil Batı/ABD için.

Evet, Batı ve ABD burnumuz çamurdan çıkmasın diye elinden geleni yapmış da peki biz bu duruma karşı ne yapıyoruz?

Osmanlı, son dönemlerinde, bazı gençleri ve aydınları Batı’ya yollamış ki, eksiklerimizi görüp, onların nasıl geliştiklerini öğrensinler diye. Bizimkiler, gidip şekille ilgilendikleri için, bugünkü mankurtlaşmanın temeli atılmış. Sadece Batıya öykünen ama bu duruma ulaşmak için gereken emek ve gayretin ne olduğunu idrak edemeyen, kendi sosyolojisini tanımayan mankurtlar.

Cumhuriyet’in kurucu aklı, batılı gibi olmaya, din ve kimliklerimizi engel olarak görmüş ve bu konuda çeşitli yasaklarla bizi homojenleştirmeye çalışmış.

Sonuçta, kışkırtılmaya ve kaşınmaya hazır yaralarımızla bu kadar gidebildik.

İşte şimdi, farkındayız ve bu farkındalığımızdır, emperyalistleri rahatsız eden.